VI SA/Wa 580/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy w transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1250 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt) złotych za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego; 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu. Decyzją z dnia [...] czerwca.2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust 1 ustawy z dnia 6.08.2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i art. 8 ust. 1-7, art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WEL 370 z 31.12.1985 r.) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. U. – H. "M." skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w łącznej kwocie 1.650 zł za skrócenie dziennego odpoczynku przy wykonywaniu transportowego lub przewozu na potrzeby własne, za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu tego transportu i za wykonywanie tego transportu bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej. Na podstawie okazanych wykresówek za okres od [...] stycznia do [...] stycznia 2005 roku organ ustalił, że dzienny czas wypoczynku został skrócony o 3 godziny i 35 minut, a tygodniowy czas wypoczynku o 12 godzin i 8 minut. Pismem z dnia 11 lipca 2005 roku W. M. odwołał się od powyższej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że wykonywany międzynarodowy przewóz rzeczy podlega szczególnej organizacji zadaniowego czasu pracy zgodnie z art. 17 ustawy o czasie pracy kierowców. Kierowca nie przekroczył godzinnego całkowitego okresu prowadzenia pojazdu. Skrócenie czasu odpoczynku zostało odebrane następnego dnia, którego odpoczywał co najmniej 22 godziny z krótką, trwającą niedłużej niż godzinę przerwą na rozładunek, a ponadto stosownie do art. 12 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) kierowca we wskazanych w tym przepisie sytuacjach może odstąpić od jego postanowień. Uznał także za bezzasadny zarzut skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku ponieważ art. 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi, iż tygodniowy okres odpoczynku może być odroczony do końca szóstego dnia, jeżeli łączny czas prowadzenia w ciągu sześciu dni nie przekracza wielkości maksymalnej, odpowiadającej sześciu dziennym okresom prowadzenia tj. 56 godzin i te warunki zostały zachowane, bo dzień, w którym nastąpiła kontrola był szóstym dniem pracy kierowcy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 8 ust. 1, 3 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L370 z 1grudnia 1985 r. P.001-0007), art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2004 r. Nr 204, poz. 2088), lp. 1.11.1 i lp. 1.11.2 załącznika do tej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego oraz w części nałożenia kary pieniężnej za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo zarówno w zakresie nałożenia kary pieniężnej za skrócenie odpoczynku tygodniowego, jak również w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia ponieważ wykresówką z dnia 8.01.05 r. kierowca rozpoczął siódmy okres rozliczeniowy. Natomiast z analizy zapisów na wykresówce z dnia 4/5 stycznia 2005 roku wynika, że najdłuższy okres odpoczynku wynoszący 5 godzin i 25 minut kierowca odebrał pomiędzy godziną 16.20 a godziną 21.45. Minimum 9-godzinny okres odpoczynku dziennego został skrócony zatem o 3 godziny i 35 minut. Pismem z dnia 11 lutego 2006 roku skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 1.250 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku. Zdaniem skarżącego stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Kierowca rozpoczął pracę w niedzielę 2 stycznia 2005 r. o godz. 14.00 i biorąc pod uwagę datę i godzinę jej rozpoczęcia, szósty dzień pracy kończył się dla niego w sobotę 8 stycznia 05 r. o godz. 14.00. W tym okresie całkowity czas prowadzenia pojazdu nie przekroczył 45 godzin, a ustawa dopuszcza 56 godzin, a zatem kierowca do godz. 14.00 dnia 8.01.05 r. miał prawo odłożyć odpoczynek tygodniowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swojej stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał skargę za zasadną. W toku całego postępowania administracyjnego skarżący zarzucał organowi popełnienie błędu przy liczeniu dziennych okresów jazdy, stojąc na stanowisku, że w chwili kontroli był to szósty dzienny okres jazdy, a nie siódmy jak uważał organ i kierowca miał prawo odroczyć tygodniowy okres wypoczynku. Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia tygodniowy okres odpoczynku można odłożyć do końca szóstego dnia, jeżeli całkowity czas prowadzenia pojazdu przez tych sześć dni nie przekracza wartości maksymalnej opowiadającej sześciu dziennym okresom prowadzenia pojazdu i na ten przepis powołuje się skarżący. Skoro istota problemu sprowadza się do wyliczenia ilości dziennych okresów jazdy, od których zależy nałożenie lub nie kary pieniężnej, to na organie spoczywał ustawowy obowiązek przedstawienia w uzasadnieniu decyzji w sposób precyzyjny, klarowny i zrozumiały okoliczności świadczących o tym, że faktycznie w dacie kontroli kierowca rozpoczął siódmy dzienny okres jazdy. Przedstawiona na stronie 3 uzasadnienia metoda liczenia dziennych okresów jazdy niczego nie wyjaśnia i jest dotknięta błędem logicznym. I tak na przykład według organu jeden z dziennych okresów jazdy rozpoczął się 5 stycznia o godz.19.10 a zakończył się 6 stycznia 2005 roku o godz. 21.30. Następny okres jazdy rozpoczął się 6 stycznia już o godz. 10.15 i trwał do 7 stycznia 2005 roku do godz.22.30, a okres jazdy, który rozpoczął się 7 stycznia o godz. 8.15 zakończył się 8 stycznia 2005 roku o godz. 19.55. W sytuacji gdy skarga sprowadza się do zarzutu, że organ w sposób wadliwy obliczył ilość dziennych okresów prowadzenia pojazdu, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, to brak w uzasadnieniu decyzji precyzyjnego wskazania dziennych okresów prowadzenia pojazdów łącznie z okresami dziennego wypoczynku stanowi naruszenie dyspozycji art. 7, 77§1 oraz 107§3 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ, niezależnie od powyższych uchybień, dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Reasumując należy uznać, że organ naruszył powyższe przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.