III SA/Gd 255/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie NSA Anna Orłowska WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany miejsca pełnienia służby 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Pismem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej wyznaczył inspektorowi celnemu A. K. miejsce pełnienia służby w Wydziale Zwalczania Przestępczości Celnej. W/w służbę w nowej jednostce miał pełnić od dnia 15 września 2005 r. Następnie pismem z dnia [...] nr [...] Zastępca Dyrektora Izby Celnej wyznaczył A. K. od dnia 26 czerwca 2006 r. miejsce pełnienia służby w Referacie Likwidacji Towarów. Odpowiadając na w/w pismo A. K. zwrócił się z prośbą o weryfikację zajętego stanowiska. Przytaczając przebieg swojej dotychczasowej pracy w Służbie Celnej oraz treść § 2 pkt 5 decyzji nr 31/OC Ministra Finansów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie wprowadzenia "Systemu Kontroli Prowadzonych przez Służbę Celną – koncepcja funkcjonowania wydziałów zwalczania przestępczości" zakazującego określonych przesunięć kadrowych pracowników komórek zwalczania przestępczości, funkcjonariusz wskazał, iż podjęta decyzja personalna jest w jego ocenie niezrozumiała. Jest bowiem funkcjonariuszem w pełni przeszkolonym oraz należycie wywiązującym się z powierzonych obowiązków. Co równie ważne, w toku dotychczasowej pracy zawodowej nie toczyło się przeciwko [...] jakiekolwiek postępowanie dyscyplinarne bądź karne. W piśmie z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż kwestia wyznaczenia miejsca pełnienia służby leży w gestii pracodawcy. Dokonanie przeniesienia funkcjonariusza do Referatu Likwidacji Towarów podyktowane zaś było ważnymi względami służbowymi polegającymi na konieczności zapewnienia odpowiedniej obsady kadrowej, niezbędnej do prawidłowej realizacji zadań komórki. Stąd też nie można przychylić się do prośby funkcjonariusza; stanowisko w sprawie wyznaczenia miejsca pełnienia służby w Referacie Likwidacji Towarów należało więc podtrzymać. Następnie pismem datowanym na dzień [...] A. K. złożył "wniosek o merytoryczne rozpatrzenie sprawy". W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazał, iż Ministerstwo Finansów – Departament Służby Celnej w piśmie z dnia [...] nie zajęło stanowiska w jego sprawie; z kolei pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] zawierające ostateczne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy nie spełnia ustalonych przez prawo warunków. W odpowiedzi pisemnej z dnia 18 października 2006 r. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż wykładnia w/w decyzji Ministra Finansów dokonana przez funkcjonariusza jest niezasadna; w istocie pozbawia ona Dyrektora Izby Celnej prawa do prowadzenia polityki personalnej w stosunku do swoich podwładnych. Powstaje zatem swoista sprzeczność z zapisem art. 1b pkt 5 ustawy o Służbie Celnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. K. zakwestionował w/w rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej utrzymujące w mocy pismo z dnia [...]. W ocenie skarżącego procedura związana ze zmianą miejsca pełnienia służby, a skonkretyzowana w powierzeniu mu nowych obowiązków służbowych narusza powszechnie obowiązujące normy prawne, tj. art. 1, art. 6, art. 104 i 107 k.p.a. jak i § 2 pkt 5 ppkt 2-4-3 w/w decyzji nr 31/OC Ministra Finansów z dnia 27 września 2005 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż czynności organu administracji skonkretyzowane w nadaniu nowego zakresu obowiązków są jednostronnym rozstrzygnięciem o wiążących konsekwencjach. W związku z wywołaniem określonych skutków prawnych i rozstrzygnięciem danej sprawy pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] należy uznać za kwalifikowany akt administracyjny, tj. decyzję administracyjną. Pismo to nie spełnia jednak podstawowych wymogów określonych przepisami obowiązującego prawa. W identyczny sposób należy także potraktować pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] z którego wynika fakt podtrzymania stanowiska w sprawie. W treści tego pisma brak jest jednak niezbędnych elementów cechujących decyzję administracyjną. Niezasadne jest zatem, mając na uwadze przepisy k.p.a., nazywanie podjętego rozstrzygnięcia jako "czynność natury technicznej, porządkowo – organizatorskiej". Z kolei wspomniana decyzja Ministra Finansów zakazująca w swej treści przesunięć kadrowych funkcjonariuszy wytypowanych do pracy w komórkach zwalczania przestępczości ogranicza w stosunku do funkcjonariuszy WZPC kompetencje Dyrektora Izby Celnej zawarte w art. 1 ust. 9 i art. 1b ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Nadto, w ocenie skarżącego odmowa przywrócenia go do pracy w WZPC przy jednoczesnym przeprowadzaniu kolejnego naboru stanowi swoisty wyraz niechęci do funkcjonariuszy alokowanych z Oddziału Celnego w [...] do Izby Celnej w [...]. Uzasadnieniem tego jest bowiem fakt, iż z dniem [...] przeniesieniami do różnych komórek organizacyjnych podległych Dyrektorowi Izby Celnej zostali objęci wszyscy znani skarżącemu funkcjonariusze celni pełniący wcześniej obowiązku służbowe w w/w oddziale. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę wskazując, iż pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w odróżnieniu od pisma z dnia [...] nie było decyzją administracyjną, co skutkować musiało niedopuszczalnością skargi i jej odrzuceniem. Jednakże brak należytego pouczenia A. K. o prawie wniesienia skargi na w/w rozstrzygnięcie mógłby stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W następstwie wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 lipca 2007 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. W ocenie organu w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o której mowa w art. 81 ustawy o Służbie Celnej. W przedmiotowej sprawie funkcjonariusz w ramach polecenia służbowego otrzymał obowiązek wykonania zadań służbowych w ramach tego samego urzędu w rozumieniu art. 1 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej a zmianie nie uległy warunki stosunku służbowego. Tym samym wydane polecenie nie mogło być zaskarżone do sądu administracyjnego. Ustosunkowując się z kolei do merytorycznych zarzutów skargi organ administracji wskazał, iż wyznaczenie nowego miejsca pełnienia służby stanowiło w istocie czynność podejmowaną w ramach kompetencji do organizacji służby w sposób zapewniający prawidłową realizację nałożonych zadań. Sama zmiana miejsca służby może się zaś wiązać ze zmianą zakresu obowiązków. Obowiązki funkcjonariusza celnego w świetle składanego ślubowania należy rozumieć szeroko. Indywidualna, subiektywna ocena istotności wykonywanych zadań oraz prestiżu komórki organizacyjnej, w której pełni służbę funkcjonariusz celny nie może stanowić podstawy roszczeń w przypadku wyznaczenia miejsca służby. Co istotne, skarżący nie wykazał aby działania organu administracji w jakikolwiek sposób wpłynęły na jego sytuację zawodową. Tym bardziej nie wykazał, że niedochowanie formy decyzji administracyjnej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadne Dyrektor Izby Celnej uznał nadto zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 36 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej oraz przekroczenia polityki kadrowej w świetle decyzji Ministra Finansów nr 31/OC z 27 września 2005 r. Potwierdzeniem tego jest bowiem stanowisko Dyrektora Departamentu Służby Celnej zawarte w piśmie z dnia [...]. jak i zastrzeżenie w w/w decyzji kompetencji do prowadzenia doboru i polityki szkoleniowej wobec funkcjonariuszy wydziałów zwalczania przestępczości celnej dla Dyrektora Izby Celnej. Dalej organ podniósł, iż niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia honoru i godności funkcjonariusza celnego w związku z brakiem uzasadnienia wydanego polecenia. Służba w WZP lub podległych mu referatach wymaga bowiem szczególnie wysokich standardów etycznych. Wiąże się także z najwyższym stopniem zaufania organu do funkcjonariuszy realizujących zadania kontroli celnej. Fakt zainteresowania się skarżącym przez Prokuraturę w [...] w marcu 2006 r. skutkował zaś podważeniem tego zaufania. W związku z tym wyznaczono skarżącemu nowe miejsce pełnienia służby oraz odsunięto od czynności z zakresu kontroli celnej mając za podstawę art. 26a ustawy o Służbie Celnej. Z kolei potrzeby kadrowe oraz charakter zadań wykonywanych w Referacie Likwidacji Towarów przemawiały za wyznaczeniem skarżącemu miejsca pełnienia służby właśnie w tej komórce organizacyjnej. W piśmie z dnia 26 lipca 2007 r. skarżący podniósł, iż zastosowanie trybu określonego w art. 26a ustawy o Służbie Celnej, co organ po raz pierwszy przyznał w odpowiedzi na skargę podważa jego autorytet. Tryb ten powinien zaś zostać poprzedzony stosownym postępowaniem wyjaśniającym i wysłuchaniem strony czego w sprawie nie uczyniono. Z kolei oficjalne stwierdzenie utraty zaufania do funkcjonariusza bez przytoczenia faktów narusza godność funkcjonariusza. Podawanie zaś nieprawdziwych informacji oraz zaprzeczanie pierwotnym wypowiedziom stanowi próbę wybrnięcia ze zbyt pochopnie podjętej decyzji personalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości; nie rozpatruje również sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję administracyjną nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodności z prawem, władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja występuje zaś w sprawie ze skargi A. K.; podstawę rozstrzygnięcia stanowią bowiem okoliczności, które, oprócz tych, częściowo zasadnie podniesionych w skardze, Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. Podstawę materialnoprawną przeniesienia służbowego skarżącego w świetle okoliczności podniesionych przez Dyrektora Izby Celnej w odpowiedzi na skargę stanowił przepis art. 26a ustawy o Służbie Celnej, przewidujący w określonych okolicznościach możliwość fakultatywnego przeniesienia funkcjonariusza celnego. Zgodnie z art. 26a odwołującym się do treści art. 26 pkt 12 przedmiotowej ustawy, funkcjonariusza celnego można przenieść do pracy w tej samej lub innej miejscowości w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej w wypadku utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych. Sytuacja taka dotyczyć może w szczególności funkcjonariusza celnego wykonującego czynności z zakresu kontroli celnej lub związane z nadawaniem towarom przeznaczenia celnego. Z użytego w przepisie art. 26a przedmiotowego aktu normatywnego sformułowania "można przenieść" wynika jednoznacznie, że podejmowane na tej podstawie rozstrzygnięcia w istocie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swoistą swobodę działania i możliwości wyboru określonego załatwienia sprawy. Do oceny Dyrektora Izby Celnej należało zatem podjęcie rozstrzygnięcia o przeniesieniu do pracy w tej samej lub innej miejscowości lub pozostawienie go na dotychczasowym stanowisku. Przeniesienie poprzedzone być jednak musiało realnym zaistnieniem wymienionej w cytowanym przepisie przesłanki. Podkreślić należy, że sądowa kontrola tego rodzaju aktów administracyjnych jest w swej istocie ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem w swym meritum celowości wydanego rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny może zatem tylko badać, czy akt organu administracji nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy (por. w tej materii wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. II SA/Wa 1485/05, baza Lex nr 192510). Mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy jak i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu stan normatywny, Sąd doszedł zaś do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, mając na uwadze twierdzenia organu administracji zawarte m.in. w odpowiedzi na skargę a wspierające żądanie odrzucenia skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, odnieść się należy do charakteru i formy rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Izby Celnej a odnoszącego się do sytuacji zawodowej skarżącego. Otóż organ administracji publicznej stoi konsekwentnie na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji administracyjnej. Z takim stanowiskiem nie sposób jednak się zgodzić a przemawia za tym w głównej mierze wykładnia językowa art. 81 cytowanej wyżej ustawy. W świetle tego przepisu stosowna decyzja administracyjna, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na gruncie ustawy o Służbie Celnej winna być wydana w wypadku: - zwolnienia ze służby funkcjonariusza celnego, - przeniesienia albo zlecenia wykonywania innych obowiązków służbowych, - przeniesienia na niższe stanowisko, - zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Treść przedmiotowej regulacji nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, iż w przypadku przeniesienia funkcjonariusza celnego wiążącego się z powierzeniem mu innych, nie wykonywanych dotychczas obowiązków zachodzi konieczność wydania stosownej decyzji administracyjnej w trybie k.p.a. Skoro ustawodawca taką formę zastrzega nawet dla "zlecenia wykonywania innych obowiązków służbowych" to tym bardziej jest ona wymagana w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza Służby Celnej w obrębie tej formacji. Co bezsporne, decyzja administracyjna winna być również wydana w sytuacji o której mowa w art. 26a wskazanej wyżej ustawy. W tym przypadku przeniesienie ma jednak charakter quasi - sankcyjny. Utrata zaufania do funkcjonariusza może bowiem skutkować stosownym przeniesieniem do pracy w tej samej lub innej miejscowości w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż zarówno pisma z dnia [...] jak i z dnia [...] odnoszące się do przeniesienia skarżącego z Wydziału Zwalczania Przestępczości Celnej do Referatu Likwidacji Towarów a więc rozstrzygające w sposób wiążący o jego obowiązkach służbowych były decyzjami administracyjnymi, choć organ administracji publicznej nie nadał im takiej formy. W przedmiotowych rozstrzygnięciach nie zawarto więc m.in. wskazania podstawy prawnej ich wydania oraz pouczenia o możliwości ich zaskarżenia. Nadto, pismo z dnia [...] nie zawierało jakiegokolwiek uzasadniania faktycznego lub prawnego. Z kolei pismo z dnia [...] zawierało pobieżne w swej treści uzasadnienie, z którego wynika, iż przeniesienie skarżącego podyktowane jest "ważnymi względami służbowymi polegającymi na konieczności zapewnienia odpowiedniej obsady kadrowej, niezbędnej do prawidłowej realizacji zadań komórki". Analiza treści rozstrzygnięcia z dnia [...], stanowiącego w sprawie decyzję ostateczną prowadzi do wniosku, iż w istocie dokonane przeniesienie podyktowane było względami natury organizacyjnej w ramach Służby Celnej. Organ podał w nim bowiem ogólnie, iż w jednostce do której został skierowany skarżący zapewnić należało właściwą obsadę kadrową. Natomiast dopiero w odpowiedzi na skargę organ stanowczo wskazuje, iż tak naprawdę przeniesienie skarżącego do Referatu Likwidacji Towarów stanowiło następstwo podważenia zaufania wobec zainteresowania się jego osobą przez Prokuraturę w [...] w marcu 2006 r. Organ podaje również, iż w/w okoliczność stanowiła podstawę wyznaczenia skarżącemu nowego miejsca pełnienia służby oraz odsunięcia od czynności z zakresu kontroli celnej. W konkluzji organ stwierdza zaś, iż przedmiotowego przeniesienia dokonano w trybie art. 26a ustawy o Służbie Celnej. Takie postępowanie organu administracji publicznej w świetle standardów wyznaczonych przepisami k.p.a. nie może być uznane za prawidłowe. W ocenie Sądu wskazana niekonsekwencja stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które skutkować musi wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Zaistniały dysonans powoduje bowiem, iż tak naprawdę nie wiadomo jaka była intencja organu oraz z jakich przyczyn i na jakiej podstawie dokonano przeniesienia skarżącego. Zauważyć należy, iż argumentacja podniesiona przez Dyrektora Izby Celnej dopiero w odpowiedzi na skargę nie koresponduje w żaden sposób z argumentacją podnoszoną na etapie postępowania administracyjnego i budzi uzasadnione wątpliwości w świetle uzasadnienia wydanego w dniu [...] rozstrzygnięcia. Odpowiedź na skargę, w której to organ administracji przedstawił uzasadnienie dla podjętego rozstrzygnięcia jak i wskazał jego podstawę prawną jest jedynie pismem strony w rozumieniu art. 45 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie może zatem w żaden sposób uzupełniać czy też zastępować uzasadnienia wydanego aktu administracyjnego. Cel tego pisma jest bowiem zupełnie inny – ma ono w zasadzie zawierać generalne ustosunkowanie się organu administracji do zarzutów zawartych w skardze podmiotu kwestionującego dany akt administracyjny. Podniesienie zaś dopiero w odpowiedzi na skargę znaczących dla sprawy okoliczności, które winny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym wydanego aktu jest istotną wadą postępowania administracyjnego. Taka sytuacja pozbawia bowiem stronę realnych możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania administracyjnego (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 105). Ta wada stanowi z kolei o naruszeniu przez organ administracji także art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Dyspozycja art. 107 § 1 k.p.a. określa jasno podstawowe części składowe, jakie powinna zawierać decyzja administracyjna; z kolei art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Brak którejkolwiek z części składowych powoduje, iż w istocie decyzję taką uznać należy za wadliwą (por. w tej materii: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005, s. 642 i n.). Wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie ostateczne nie zawiera w swej treści wskazania jakiejkolwiek podstawy prawnej. Z treści wydanego rozstrzygnięcia można ją co najwyżej domniemywać. Argumentacja zawarta z kolei w odpowiedzi na skargę zmienia jednakże w sposób istotny wnioski w tym zakresie. Organ wskazuje już co prawda podstawę prawną przeniesienia skarżącego wprost (powołując art. 26a ustawy o Służbie Celnej) jednakże jest to podstawa prawna odmienna od tej de facto przyjętej na etapie przesądowym tj. w toku postępowania administracyjnego. Nadto za w pełni wadliwe uznać należy uzasadnienie faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia. W świetle argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę podnieść można, iż organ na etapie postępowania administracyjnego uzasadnia tak naprawdę zupełnie odmienne rozstrzygnięcie niż to które w sprawie zapadło. Konstatacja taka wypływa z faktu, iż organ uzasadnia rozstrzygnięcie o przeniesieniu dokonanym z uwagi na docelowe potrzeby kadrowe w innej komórce. Z odpowiedzi na skargę wynika zaś jasno, iż przeniesienia skarżącego dokonano w trybie art. 26a ustawy, tj. w następstwie podważenia zaufania podczas gdy powołany przepis zawiera przesłankę "utraty zaufania". O docelowych potrzebach kadrowych jako głównej podstawie przeniesienia nie ma już mowy. Organ nie wyjaśnia przy tym w uzasadnieniu, jakie przesłanki stanowiły podstawę do wydania takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Najistotniejszą dla sprawy była przecież kwestia "utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych". W aktach administracyjnych brak jest zaś jakiegokolwiek dokumentu, który tak postawioną tezę by potwierdzał. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ o tej okoliczności w żaden sposób nie wspomina. Wskazanie "utraty zaufania" do skarżącego nie pojawia się również w korespondencji kierowanej przez Dyrektora Izby Celnej do skarżącego (vide: k. 10 – 10 v., k.12 – 12 v., k. 15 akt administracyjnych). W tym też zakresie postępowanie uznać należało za przeprowadzone z naruszeniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Przepisy te obligują bowiem wprost organy administracji do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nadto w wydanym rozstrzygnięciu organ nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia [...], stanowiącym w rozumieniu art. 81 ustawy o Służbie Celnej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zwłaszcza do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia zapisów zawartych w decyzji nr 31/OC Ministra Finansów z dnia 27 września 2005 r. W ocenie Sądu skarżący pozbawiony został także realnej możliwości ustosunkowania się do zebranego w toku postępowania materiału dowodowego sprawy, mimo, iż postępowanie dotyczyło istotnej dla jego życia zawodowego kwestii, tj. przeniesienia do innej komórki organizacyjnej działającej w szeroko pojętych strukturach Służby Celnej. Przyjąć więc w reasumpcji należy, iż organ naruszył określoną w art. 10 k.p.a. zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w jego sprawie dowodów. Na marginesie jedynie dodać należy wobec zaprezentowanej przez skarżącego na rozprawie interpretacji decyzji nr 31/ OC Ministra Finansów, iż wbrew stanowisku funkcjonariusza, akt ten nie eliminuje prawa organu celnego wynikającego z przepisów ustawowych do dokonywania przeniesień w ramach jednostek organizacyjnych Służby Celnej. Jednakże w każdym wypadku gdy ustawa przewiduje wydanie decyzji winna być ona należycie uzasadniona, zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. Przy uznaniu zatem, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na jego wynik należało uchylić decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie na mocy art. 152 w/w aktu normatywnego Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji publicznej winien uwzględnić rozważania Sądu koncentrujące się wokół prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego. Uwzględnione winny być także rozważania dotyczące składowych elementów decyzji administracyjnych w świetle art. 107 § 1 i 3 k.p.a.