II FZ 33/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Nowak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Bk 354/07 w zakresie oddalenia wniosku o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 30 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie niewystąpienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. i określenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie II FZ 33/08 UZASADNIENIE Postanowieniem z 14 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 354/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek A. G. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 354/07, w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 30 marca 2007 r., nr [...], w przedmiocie niewystąpienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. i określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że strona wniosła o "sprecyzowanie na czym polegać będzie wykonanie punktu 2 wyroku, co organ [...] ma zrobić, aby zrealizować postanowienie punktu 2 wyroku: czy zwrócić nadpłatę przed wydaniem nowej decyzji, czy po jej wydaniu?". Wątpliwości strony dotyczyły punktu 2 sentencji, który brzmiał: "[...] zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku". Sąd I instancji, oddalając wniosek o wykładnie, wyjaśnił treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazując na poglądy wyrażone w orzecznictwie i doktrynie, wskazał przy tym, iż wyjaśnienie takie nie jest dopuszczalne na podstawie art. 158 ustawy, bowiem wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w orzeczeniu wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, a potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu I instancji wniosek strony nie spełniał powyższego warunku. W zażaleniu na postanowienie skarżąca wskazała na odmienne poglądy występujące w doktrynie odnośnie zastosowania art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając, iż w jej przypadku decyzja została wykonana przed wydaniem wyroku, a kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku ma ustalenie daty nadpłaty, czym Sąd I instancji, mimo wniosku strony, się nie zajął. W ocenie strony potrzeba wykładni w niniejszym przypadku związana jest z nie dość precyzyjnym sformułowaniem orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje: Zażalenie nie miało uzasadnionych podstaw. Ze sformułowania zażalenia wynika, iż strona polemizuje z poglądami prezentowanymi przez Sąd I instancji w orzeczeniu, którego wykładni strona się domaga. Tymczasem jest to niedopuszczalne. Podkreślić należy, iż nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia, ani żądanie wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w postanowieniu NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, w którym stwierdzono, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Tymczasem w niniejszej sprawie strona w drodze wniosku o wykładnię wyroku kwestionuje stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji, nie tylko przedstawiając odmienny pogląd w kwestii konieczności zawarcia w wyroku klauzuli o niewykonalności decyzji do czasu uprawomocnienia się tegoż orzeczenia, ale również domagając się w ramach wykładni wyroku ustalenia daty powstania nadpłaty. Jak już wskazano wyżej, zarówno polemika z orzeczeniem, jak i żądanie jego uzupełniania bądź zmiany w drodze ustalania dodatkowych faktów jest niedopuszczalne na drodze wniosku o wykładnię wyroku. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.