VI SA/Wa 775/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi Syndyka Przedsiębiorstwa [...] w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] w O. S.A. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6300 w zakresie kwestionowanej kary w wysokości 6000 złotych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaskarżoną decyzją nałożono na przedsiębiorcę karę w wysokości 6300 złotych z której to zakwestionował on karę w wysokości 6000 złotych. Wskazał, iż w dniu [...] września 2006 r. w miejscowości R. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej.[...], którym wykonywany był przewóz dzieci do Gimnazjum w R.. Kierujący pojazdem zeznał, iż w dni powszednie zaczyna kurs o godzinie 7:30 w miejscowości U. i za każdym razem zatrzymuje się na tych samych przystankach. W drogę powrotną przejazd rozpoczyna się o godzinie 15:20 w poniedziałki i wtorki a w środy, czwartki i piątki o godzinie 14:30. Autobus przeznaczony jest wyłącznie do przewozu dzieci. Podczas kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Zezwolenie takie zostało wydane w dniu [...] września 2006 r. i odebrane w dniu [...] października 2006 r. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób kontrolujących wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku a ponadto w transporcie drogowym osób przy wykonywaniu m.in. przewozów regularnych specjalnych-odpowiednie zezwolenie. Zgodnie z art. 4 pkt. 7 pkt 9 ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu pasażerów w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. Nr 50, poz. 601 ze zm.) a przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. W myśl art. 18 ust. 1, art. 18 a i art. 20 ust. 1 pkt. 1, 2, 3 wymienionej ustawy wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia, w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Stosownie do art. 92 ust. 1 przedmiotowej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej, w tym konkretnym przypadku, w myśl lp.2.1 załącznika do ww. ustawy w kwocie 6000 zł. Organ odwoławczy, przywołując treść art. 8 k.p.a., art. 14 § 1 i § 2 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a. zajął stanowisko, iż w przypadku przedsiębiorcy ubiegającego się o wydanie uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób dniem uzyskania wymaganego zezwolenia jest dzień jego doręczenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Syndyk Masy Upadłościowej Przedsiębiorstwa [...] w O. S.A., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania ww. decyzji, zasądzenie kosztów postępowania w sprawie oraz zwolnienie od ich ponoszenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż Przedsiębiorstwo w O. S.A. na dzień kontroli tj. [...] września 2006 r. posiadało zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, wydane w dniu [...] września 2006 r. z terminem ważności do [...] września 2011 r. Fakt odebrania zezwolenia w dniu [...] października 2006 r. nie ma znaczenia, a pięcioletni termin ważności nie został wyliczony w jego treści od daty doręczenia a od daty wydania zezwolenia. Termin ważności zezwolenia jak i termin legitymowania się uprawnieniami do przewozu należy liczyć od dnia sporządzenia zezwolenia. Art. 110 k.p.a., na podstawie którego została wydana decyzja odnosi się do organu a nie do strony. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, ze zm.) natomiast przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Wykonywanie wskazanych przewozów wymaga zezwolenia (art. 18 ust. 1), w którym określa się w szczególności warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów a także miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (art. 20 ust. 1). W myśl art. 18a przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem, w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg. Jak stanowi art. 87 ust. 1 cyt. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto: 1) w transporcie drogowym osób: a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie i formularz jazdy lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie, c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy, Stosownie do art. 92 ust. 1 przedmiotowej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, w tym konkretnym przypadku, w myśl lp. 2.1 załącznika do ww. ustawy w kwocie 6000 zł. W niniejszej sprawie organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo ustaliły, że kontrolowanym w dniu [...] września 2006 r. pojazdem wykonywany był przewóz regularny specjalny. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, iż skarżący nie dysponował w dacie kontroli wymaganym zezwoleniem. Jak wynika z akt sprawy zezwolenie takie zostało wydane w dniu [...] września 2006 r. z data ważności do [...] września 2011 r. Niewątpliwie doręczenie lub ogłoszenie decyzji decyduje o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia (art. 110 kpa). Z zasady związania organu administracji publicznej własną decyzją wynika, że decyzja taka nie może być zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydał, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Organ ten nie może również w jakikolwiek inny sposób uchylić się od tego związania. Z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym. Oznacza to, że decyzja istnieje, natomiast dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może jej zmienić (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 201 oraz A. Wróbel M. Jaśkowska i A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, 2000 r., s. 642). W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należy przyjąć, iż nieokazania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego nie można utożsamiać z wykonywaniem takiego przewozu bez zezwolenia. Wskazać również należy, iż za wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez zezwolenia ustawa przewiduje inne konsekwencje prawne, niż kara pieniężna zastrzeżona dla nieposiadania i nieokazania zaświadczenia w trakcie kontroli. Reasumując uznać należy, iż nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6000 złotych – za wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez zezwolenia organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji powinny odnieść się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzą w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji organów obu instancji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a.