III SA/Kr 535/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie: NSA Grażyna Danielec (spr.) WSA Elżbieta Kremer Protokolant: Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Wojewoda [...] decyzją z dnia 30 kwietnia 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania L. M. - współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...] w K., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...] orzekającej o zameldowaniu S. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Prezydent Miasta K., decyzją wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o zameldowaniu na pobyt stały S. K. w lokalu przy ul. [...] w K., ponieważ postępowanie wyjaśniające prowadzone w przedmiotowej sprawie wykazało, iż wyżej Wymieniony mieszka w przedmiotowym lokalu nieprzerwanie od kilku lat. W odwołaniu współwłaściciel nieruchomości sprzeciwia się zameldowaniu S. K. w przedmiotowym lokalu, bowiem zgodnie z wyjaśnieniami właścicieli nieruchomości przy ul. [...], w lokalu nr [...] mieszka tylko jedna osoba -matka S. K. i wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę zameldowania na pobyt stały Wymienionego w przedmiotowym lokalu. Wojewoda [...] po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania stwierdził, że każdy obywatel Rzeczypospolitej Polskiej mieszkający w kraju ma obowiązek zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Obowiązek zarejestrowania pobytu wynika wprost z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, że osoba przebywająca w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Skoro więc zameldowanie jest obowiązkiem, sprzeciw właściciela lokalu (budynku), wobec zarejestrowania miejsca faktycznego pobytu osoby, przebywającej na terenie jego nieruchomości, nie może być przez organ meldunkowy brany pod uwagę. Obowiązkiem organu, gminy prowadzącego ewidencję ludności (art. 47 ust. 1 cyt. ustawy), stwierdza dalej organ II instancji, jest przyjęcie zgłoszenia meldunkowego i na jego podstawie dokonanie zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Jeśli dane zamieszczone na wniosku budzą wątpliwości organu gminy, bądź też wniosek nie jest opatrzony podpisem osoby dysponującej tytułem prawnym lokalu, organ gminy wszczyna na tej podstawie postępowanie wyjaśniające. W przedmiotowej sprawie wniosek o zameldowanie na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w K., niepotwierdzony przez dysponenta lokalu, złożył w Urzędzie Miasta K. S. K., który podczas przesłuchania przed organem I instancji w dniu [...] stycznia 2007 roku podał do protokołu, iż w mieszkaniu przy ul. [...] w K. mieszka od 1990 r., ma do niego swobodny dostęp - dysponuje kluczami do lokalu, posiada w tym lokalu swoje rzeczy osobiste oraz rzeczy codziennego użytku. Organ podnosi, iż nie dał wiary stanowisku współwłaściciela nieruchomości, że S. K. stale mieszka u konkubiny, a pozoruje jedynie pobyt w przedmiotowym lokalu, a to na potrzeby niniejszego postępowania. Zdaniem organu fakt czasowego przebywania poza lokalem - pobyt w więzieniu, czasowy pobyt w innym lokalu - nie zmienia charakteru pobytu w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...], skoro S. K. zawsze do niego wraca, co potwierdziła matka – S. K. oraz kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2007 roku przez funkcjonariuszy Policji z Komisariatu Policji II w K. Rozpytano wówczas mieszkańców przedmiotowej nieruchomości, którzy oświadczyli, iż S. K. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Ponadto R. M. - współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w K., w dniu [...] stycznia 2007 roku podał do protokołu, iż S. K. obecnie mieszka w rzeczonym lokalu, co dla organu administracji publicznej zajmującego się ewidencją ludności ma zasadnicze znaczenie, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, najpierw należy zamieszkać w lokalu, a następnie zgłosić swój pobyt pod określonym adresem. Skoro S. K., konkluduje organ, mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...], należy go zameldować pod powyższym adresem na pobyt stały - zgodnie ze złożonym wnioskiem. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. M. Skarżący zarzucił, że Matka S. K., u której chce się zameldować nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, organ wziął pod uwagę argumenty przemawiające za zameldowaniem, ignorując racje właścicieli, zameldowanie obniża wartość lokalu. Podniósł nadto zarzut wadliwej i niepełnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny sprawy, czym naruszyły przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Współwłaściciele nieruchomości, w której znajduje się przedmiotowy lokal, zdecydowanie twierdzili, że S. K. tam nie mieszka, a jedynie odwiedza często swoją matkę, mieszka natomiast u swojej konkubiny. Organ w toku postępowania nie odniósł się do tych twierdzeń, ograniczając się jedynie do przesłuchania stron i dokonania oględzin lokalu. Z oględzin lokalu wynika, iż w pomieszczeniu znajduje się tylko jedna wersalka, a rzekomo mieszkają tam dwie dorosłe osoby, w tym starsza, schorowana Matka S. K. Co prawda S. K. zeznał, że on mieszka w kuchni, a Matka w pokoju, jednakże w protokole oględzin mieszkania opisany jest tylko pokój i w nim właśnie ma on mieszkać. Nie ma wzmianki na temat drugiego pomieszczenia. Organ nie przesłuchał też osób, które oświadczyły Policji, w czasie dokonywanej kontroli dyscypliny meldunkowej, że S. K. mieszka w przedmiotowym lokalu (w notatce policyjnej brak danych tych osób). Ma to istotne znaczenie, zwłaszcza w świetle przedłożonego przy odwołaniu od decyzji organu I instancji, oświadczeniu mieszkańców nieruchomości. Wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co narusza przepis art. 7 kpa decyzje obu instancji musiały ulec uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie uzupełnienie postępowania dowodowego we wskazanym wyżej zakresie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.