VI SA/Wa 1694/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. Sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poświadczenia, że stacja kontroli pojazdów posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] września 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Zaskarżoną decyzją Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] września 2005r. o odmowie poświadczenia, że Stacja Kontroli Pojazdów firmy [...] spółka jawna prowadzona przy ul. R. [...] w W. posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami dla podstawowych stacji kontroli pojazdów B. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2005r. [...] spółka jawna z siedzibą w W., zwana dalej Spółką, zwróciła się do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zwanego dalej Dyrektorem TDT, o wydanie w trybie art.83 ust. 3 p.5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2003r. Nr 58 poz.515 z późn. zmianami, dalej cytowane jako P.r.d./ poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych prowadzonej przez Spółkę stacji kontroli pojazdów /SKP/ z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że posiada jedno stanowisko kontrolne dla pojazdów typu B tj. dla pojazdów samochodowych o dopuszczcalnej masie całkowitej /DMC/ do 3,5 t. z wyłączeniem motocykli i motorowerów oraz opisała jego wyposażenie i dołączyła szkic sytuacyjny stacji. Dyrektor TDT działając na podstawie art.83 ust.4 P.r.d. i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 lutego 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów /Dz.U. nr 25 poz.209/ dokonał sprawdzenia stacji w dniu 30 sierpnia 2005r. Z oględzin i badań SKP sporządzony został protokół nr TDT/11-55/05. Z protokołu tego wynika, że w ocenie kontrolerów stacja nie spełnia czterech warunków wymienionych w cytowanym wyżej rozporządzeniu z dnia 1 lutego 2005r.: 1/ wbrew wymogom § 1 rozporządzenia na szyldzie brak określenia rodzaju stacji kontroli pojazdów; 2/ wbrew wymogom § 3 rozporządzenia stacja będąc częścią zakładu prowadzącego także inną działalność nie jest wydzielona; 3/ wbrew wymogom § 11 ust.3 p.1,2,3 stanowisko kontrolne nie spełnia wymagań co do wysokości, która powinna wynosić 4,60m, zaś zgodnie z przeprowadzonymi pomiarami wysokość stanowiska mierzona od ławy pomiarowej wynosi - 4,48 m, mierzona od płyt najazdowych podnośnika wynosi - 4,48m, a mierzona od dna wnęki podnośnika zagłębionego wynosi 4,76 m; 4/ wbrew wymogom § 13 ust.3 rozporządzenia urządzenie do podnoszenia osi pojazdu nie spełnia wymagań, gdyż posiada udźwig 15 kN, podczas gdy wymagany jest udźwig 20 kN. Zgodnie ze wskazanym protokołem pozostałe wymogi rozporządzenia stacja spełniała. Kierownik stacji w dniu kontroli przedstawił uwagi i wnioski do protokołu kontroli wskazując, że : 1/ brak należytego oznakowania stacji usunie w ciągu 2 tygodni, 2/ stacja jest częścią zakładu i jest wydzielona żółtą linią namalowaną na podłodze oraz odgrodzona od reszty zakładu słupkami z łańcuchami, 3/ w obszarze wyznaczonym wzdłuż osi stanowiska kontrolnego na szerokości ponad 3 m wysokość pomieszczenia wynosi 4,76 m, co spełnia wymogi rozporządzenia, 4/ wymogi z § 13 rozporządzenia nie dotyczą kontrolowanej stacji, gdyż stacja ta nie posiada kanału przeglądowego. Decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...] Dyrektor TDT odmówił poświadczenia posiadania wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów B. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor TDT podał art.83 ust.4 P.r.d., a w uzasadnieniu wskazał, że stacja nie spełnia wymagań przewidzianych przepisami rozporządzenia z dnia 1 lutego 2005r. w zakresie oznakowania /§1 rozp./, wydzielenia od pozostałej części zakładu /§ 3 rozp./, wysokości pomieszczenia, w którym znajduje się stanowisko kontrolne /§ 11 ust.3,p.3 rozp./ udźwigu urządzenia do podnoszenia osi pojazdu /§ 13 ust.3 p.3a rozp./. Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie do Ministra Transportu i Budownictwa. W odwołaniu powiadomiła, że spełniony został wymóg dotyczący oznakowania i stacja posiada stosowny szyld, zgodnie z wymaganiami § 1 rozporządzenia. Wyjaśniła, że nie zgadza się z pozostałymi trzema podstawami odmowy poświadczenia. Odnośnie zarzutu drugiego wskazała, że rozporządzenie nie precyzuje w jaki sposób stacja ma być wydzielona od pozostałej części zakładu, zatem każdy sposób jest właściwy. W protokole oględzin sprzecznie ze stanem faktycznym nie opisano, że stacja jest wydzielona od reszty zakładu żółtą linią i słupkami z łańcuchami i wadliwe uznano, że stacja nie spełnia wymogu wydzielenia. Do odwołania Spółka dołączyła pismo Instytutu [...] z dnia [...] września 2005r., w którym dyrektor Instytutu dr inż. A. W. wyraża opinię, że wobec braku sprecyzowania w rozporządzeniu sposobu wydzielenia stacji od reszty zakładu można zastosować dowolną konstrukcję. Odnośnie zarzutu trzeciego wskazała, że rozporządzenie nie precyzuje, w którym miejscu ma być zrobiony pomiar wysokości. Kontroler dokonał pomiaru w trzech miejscach, ale do oceny spełniania kryteriów wybrał pomiar 4,48 m - niekorzystny dla Spółki, podczas gdy wysokość stanowiska mierzonego od dna wnęki podnośnika zagłębionego wynosiła 4,76 m i była wystarczająca. Odnośnie zarzutu czwartego Spółka wskazała, że prowadzona przez nią stacja nie spełnia wymagań opisanych w § 13 ust.3 p.3a rozporządzenia, gdyż przepis ten jej nie dotyczy. Stacja nie posiada w ogóle kanału przeglądowego, a wymogi § 13 dotyczą wyposażenia kanału przeglądowego. Dodatkowo Spółka wskazała, że prowadzona przez nią stacja działa kilka lat, przeszła wiele kontroli ze strony Instytutu [...] i nigdy do jej działania nie było zastrzeżeń, dopiero zmiana podmiotu nadzorującego na Transportowy Dozór Techniczny, przy niezmienionych warunkach technicznych spowodowała kłopoty. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną swego działania powołał art. 138 § 1 p.1 kpa oraz art.83 ust.4 P.r.d., a także § 1, § 3, § 11 ust.3 p.3 i § 13 ust.3 p.3a cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 lutego 2005r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zgodnie z art.83 ust.3 i 4 P. r.d. poświadczenie wydawane jest w oparciu o wyniki sprawdzenia stacji kontroli pojazdów przez uprawniony organ. Poświadczenie określa zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań i zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, nie dłużej niż 5 lat. Taka konstrukcja poświadczenia dokonywanego w formie decyzji administracyjnej zakłada, że dotyczy ono jedynie badania stanu faktycznego i poświadcza określony stan faktyczny. Kontrola decyzji organu I instancji może odnosić się tylko do zbadania prawidłowości przyjętych przez ten organ ustaleń sprawdzających. Strona może podnosić tylko zarzuty dotyczące prawidłowości sprawdzenia i jego wyników oraz naruszenia przepisów postępowania. Nie jest dopuszczalne powoływanie się na następcze wypełnienie wymagań. Termin podjęcia decyzji poświadczającej ma znaczenie kwalifikujące, przez co późniejsze spełnienie warunków nie może wpływać na prawidłowość podjętej decyzji. Jest niesporne, że w dacie sprawdzenia strona nie spełniała warunku z § 1 rozporządzenia dotyczącego właściwego oznakowania stacji. Spełnienie tego warunku po wydaniu decyzji nie wpływa na jej prawidłowość. Gdy chodzi o wyposażenie stacji w urządzenie do podnoszenia całego pojazdu powinno ono spełniać wymagania takie jak urządzenie, o którym mowa w § 13 ust.3 p.3a tj. jak podnośnik do podnoszenia osi pojazdu zamontowany w kanale. Na zakończenie organ II instancji wyjaśnił, że strona może złożyć nowy wniosek, który będzie rozpatrzony na podstawie nowych przepisów wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. /Dz.U. nr 219 z 2005r., poz.1869/ zmieniającego rozporządzenie z dnia 1 lutego 2005r. Tę decyzję Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy tj. poświadczenie, że wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji przez organ I instancji stacja spełnia wymogi. W uzasadnieniu skargi wskazała, że spełnia wymogi przewidziane rozporządzeniem. Wobec zmiany przepisów prawa w okresie między dwiema instancjami Minister powinien uchylić decyzję I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, bowiem sprawdzone warunki były niezgodne z nowym rozporządzeniem. Minister nie mógł wydać decyzji w oparciu o nowe przepisy określające nowe wymagania, bowiem naruszyłby zasadę instancyjności. Ponadto skarżąca wskazała, że jej zarzuty co do decyzji organu I instancji są słuszne w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania tej decyzji /tj. przed zmianą/. Dalej skarżąca powołała zarzuty podniesione w p.2, p. 3 i p.4 odwołania od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i wywodził jak dotychczas. Podnosił dodatkowo, że przepisy nowego rozporządzenia nie wprowadziły zmian co do wymogów zawartych w § 3 i § 11 rozporządzenia z dnia 1 lutego 2005r. Minister wydał decyzję działając zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Zasada dwuinstancyjności nie została naruszona. Brak spełnienia choćby jednego warunku powoduje odmowę poświadczenia, a jest niesporne, że warunek dotyczący oznakowania nie był spełniony. Wydzielenie stacji łańcuchami jest niewystarczające wobec treści § 10, który wymaga, aby ściany stanowiska kontrolnego były zmywalne, co świadczy o konieczności wydzielenia ścianami. Punktem odniesienia przy pomiarze wysokości stanowiska pomiarowego jest punkt leżący na powierzchni, na której stoi pojazd czyli na ławie pomiarowej, a wysokość pomieszczenia mierzona od tego punktu wynosiła 4,48 m i nie spełniała wymogów § 11 ust.3 p.3 rozporządzenia. Zakres badań pojazdu jest taki sam na kanale i bez kanału, zatem podnośnik całego pojazdu powinien być wyposażony w podnośnik osi pojazdu o takich samych cechach jakie są wymagane w przypadku kanału. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki zmienił wnioski skargi i wycofał żądanie wydania przez Sąd decyzji merytorycznej i wyjaśnił, że zagłębienie, w którym umieszczony jest podnośnik ma szerokość ponad 3 m i po podniesieniu samochodu w tym zagłębieniu pracują robotnicy. Wysokość pomieszczenia mierzona od dna tego zagłębienia wynosi 4,76m Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że doszło przy jej wydawaniu do naruszenie prawa, zatem skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art.83 ust. 3 P.r.d. "Stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który: 1) posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) nie jest przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość; 3) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej; 4) posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań; 5) posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów; zatrudnia uprawnionych diagnostów". Zaś zgodnie z art.83 ust.4 P.r.d. “Poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5 wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania". Obowiązujące w dacie sprawdzenia cytowane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 lutego 2005r. regulowało szczegółowo wymagania jakie powinna spełniać stacja diagnostyczna. Wedle przepisów tego rozporządzenia powinno być oceniane spełnianie wymagań przez stację, bowiem nowe wymagania wprowadzone rozporządzeniem zmieniającym z dnia 27 października 2005r. dla przedsiębiorców, którzy w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia tj. w dniu 8 listopada 2005r. przeprowadzali badania techniczne pojazdów zaczną obowiązywać od 31 grudnia 2010r. Prawidłowy jest pogląd organu, że niespełnienie choćby jednego ustanowionego rozporządzeniem wymogu skutkuje odmową poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami. Wskazać należy, że sprawdzenie stacji zostało przeprowadzone przez dwóch kontrolerów Transportowego Dozoru Technicznego, którzy dokonali oględzin stacji pod kątem spełniania wymogów przewidzianych przepisami rozporządzenia, a w protokole oględzin przywoływali kolejne przepisy prawa, opisywali stan stwierdzony i od razu dokonywali kwalifikacji tego stanu, oceniając spełnienie kontrolowanego wymogu. W ocenie Sądu już na tym etapie postępowania doszło do naruszenia prawa polegającego na niedokładnym ustaleniu faktów lub dokonaniu wadliwej oceny prawidłowo ustalonych faktów, które skutkuje przypisaniem skarżącej niespełnienia 4 wymagań rozporządzenia. Każde ze stwierdzonych przez organ uchybień wymaganiom rozporządzenia zostanie omówione oddzielnie. 1/ Ustalenie braku właściwego oznakowania stacji. W ocenie Sądu nie jest trafny pogląd, że stwierdzone w toku sprawdzenia uchybienie nie może być usunięte i musi skutkować odmową poświadczenia zgodności z wymaganiami rozporządzenia, co zgodnie z cytowanym art.83 ust.3 P.r.d. wiąże się z niemożnością prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów. Przyjąć należy, że skoro z woli ustawodawcy wskazane wyżej poświadczenie wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, to do jego wydania, w braku odmiennych unormowań, stosuje się w całości wszystkie przepisy kpa dotyczące postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej. W postępowaniu tym w szczególności mają zastosowanie zasady ogólne kpa, w tym zawarta w art.7 kpa zasada prawdy obiektywnej, nakazująca dokładne wyjaśnienie sprawy i jej załatwienie zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli oraz zawarta w art.8 kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także zawarta w art.9 kpa zasada informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy i czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Zważywszy na treść wskazanych uregulowań, brak uzasadnienia dla przyjęcia poglądu, że w razie stwierdzenia w toku sprawdzenia drobnego i łatwego do usunięcia uchybienia wymaganiom dotyczącym wyposażenia stacji, nie ma możliwości w toku tego samego postępowania usunięcia uchybienia i spełnienia warunków wydania poświadczenia. Stwierdzone w sprawie niniejszej niewłaściwe oznakowanie stacji, wobec zgłoszonej przez dyrektora stacji w uwagach do protokołu kontroli natychmiastowej deklaracji, że uchybienie to zostanie szybko usunięte, nie powinno być przyczyną odmowy wydania poświadczenia, bez ustalenia, czy istotnie uchybienie zostało usunięte. Wydanie decyzji odmownej w ciągu 8 dni od dokonania sprawdzenia i bez skontrolowania, czy uchybienie zostało, zgodnie z deklaracją, usunięte stanowi naruszenie wskazanych wyżej zasad postępowania administracyjnego. Stwierdzenie, że organ postępował zgodnie z zasadą szybkości zawartą w art.12 kpa działania takiego nie usprawiedliwia, gdyż szybkość działania organu nie jest celem samym w sobie, a postępowanie administracyjne powinno być szybkie, ale wnikliwe. Zaniechanie ustalenia w toku postępowania I instancji, przed wydaniem decyzji, czy stacja nadal jest wadliwie oznakowana, czy też wada tej już nie ma, stanowi naruszenie art.7 kpa i 77 § 1 kpa nakazujących wnikliwe zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Wydanie decyzji o odmowie poświadczenia bez poczynienia takich ustaleń, zważywszy skutki decyzji o odmowie poświadczenia zgodności, narusza zawarte w art.8 kpa i 9 kpa zasady postępowania administracyjnego. 2/ Zarzut braku wydzielenia stacji kontroli pojazdów od pozostaej części zakładu. Cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 1 lutego 2005r. w § 3 stanowiło, że “Jeżeli stacja kontroli pojazdów jest częścią zakadu prowadzącego także inną działalność, powinna ona być wydzielona i odgrodzona od pozostałego terenu z zachowaniem do niej dojazdu". Rozporządzenie nie precyzowało sposobu wydzielenia i odgrodzenia stacji kontroli pojazdów. Brak podstaw do twierdzenia, że wydzielenie stacji powinno być dokonane przegrodą budowlaną, a stawianie takiego wymagania w dacie sprawdzenia i nie znajdowało uzasadnienia w prawie. Zawarty w § 10 rozporządzenia wymóg zapewnienia zmywalności ścian i podłogi stanowiska kontrolnego nie uzasadnia poglądu, że cała stacja kolntroli pojazdów powinna być wydzielona ścianami. Wskazać należy, że zmiana omawianego rozporządzenia wprowadzona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. /Dz.U. nr 219 poz.1869/ zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów w § 1 p.1/ zmieniła omawiany § 3 i wprowadziła wymóg wydzielenia stanowiska kontrolnego stałą przegrodą budowlaną lub trwałą ścianą działową. Zmiana ta dla stacji kontroli pojazdów, które w dniu 8 listopada 2005r. przeprowadzały badania techniczne pojazdów zacznie obowiązywać od 31 grudnia 2010r. W protokole kontroli nie opisano w ogóle istniejącego sposobu wydzielenia /żółta linia i słupki z łańcuchami/. Okoliczność istnienia opisanego wydzielenia podniesiona przez stronę w uwagach do protokołu kontroli nie jest jednak sporna. W tym stanie faktycznym ustalenie w protokole kontroli braku wydzielenia stacji, bez podania w decyzji jakiejkolwiek przyczyny takiego sprzecznego z faktami ustalenia - było wadliwe. Próba wyjaśnienia dlaczego istniejące wydzielenie organ uznał za niewystarczające poczyniona dopiero w odpowiedzi na skargę, nie sanuje braku stosownych analiz w uzasadnieniu obu decyzji, bowiem Sąd kontroluje decyzje, a nie odpowiedź na skargę. 3/ Zarzut niedostatecznej wysokości pomieszczenia, w którym znajduje się stanowisko kontrolne. Cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 1 lutego 2005r. w § 11 ust.3 p.3 stanowiło, że: “Wysokość pomieszczenia, w którym znajduje się stanowisko kontrolne, w obszarze wyznaczonym wzdłuż osi stanowiska kontrolnego na szerokości co najmniej 3,0 m, nie powinna być mniejsza niż: 4,6 m - w przypadku wyposażenia stanowiska kontrolnego w urządzenie do podnoszenia całego pojazdu w odniesieniu do stacji kontroli pojazdów przeprowadzających badania techniczne wyłącznie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t w miejscu przewidzianym do podnoszenia całego pojazdu, a poza tym miejscem wysokość nie powinna być mniejsza niż 3,3 m." Rozporządzenie nie wskazuje wprost od jakiego poziomu ma być dokonywany pomiar. Przeprowadzający sprawdzenie stacji kontrolerzy dokonali pomiaru aż w trzech miejscach: od ławy pomiarowej, od płyt najazdowych podnośnika i od dna wnęki podnośnika zgłębionego. Dwa pierwsze pomiary wskazały wysokość zbyt niską w stosunku do wymogów /4,48 m/, trzeci pomiar wykonany od dna wnęki podnośnika zagłębionego wskazywał wysokość wystarczającą /4,76 m/. Organ nie wyjaśnił po co dokonał trzech pomiarów i dlaczego oceniając spełnienie warunku wysokości stanowiska kontrolnego wziął pod uwagę niekorzystny dla skarżącej pomiar od ławy pomiarowej, nie zaś pomiar od dna wnęki podnośnika. W ocenie Sądu działanie organu było nieprawdłowe. Szczegółowe uregulowanie w rozporządzeniu wymaganej wysokości stanowiska kontrolnego uzasadnione jest niewątpliwie względami technicznymi. Stanowisko kontrolne musi być na tyle wysokie, aby można było bezpiecznie podnieść pojazd i umożliwić robotnikom swobodną pracę pod podniesionym pojazdem w pozycji właściwej do pracy. Właśnie dlatego ustawodawca postanowił, że stanowisko kontrolne ma mieć wymaganą wysokość na obszarze wzdłuż osi stanowiska kontrolnego, na szerokości co najmniej 3m. Dokonanie pomiaru od dna wnęki podnośnika zagłębionego, w której to wnęce, o szerokości ponad 3 m, po podniesieniu pojazdu, pracują robotnicy jest jedynie racjonalne, tym bardziej, że ustawodawca wymaga stosownej wysokości pomieszczenia “tylko wzdłuż osi stanowiska kontrolnego, na szerokości co najmniej 3m". Omawiane miejsce to jest właśnie miejsce we wnęce podnośnika zagłębionego. Wskazać należy ponadto, że skoro ustawodawca nie wskazał wyraźnie innego sposobu dokonania pomiaru, to wybrać należy możliwość racjonalnie powiązaną z celem wprowadzonego warunku wysokości i wynikającą z treści przepisu. Zważywszy powyższe ustalenie w protokole kontroli, że stacja nie spełnia warunku wysokości pomieszczenia było wadliwe. 4/ Zarzut niedostatecznego udźwigu urządzenia do podnoszenia osi pojazdu. Jako podstawę prawną tego zarzutu organ powołał § 13 ust.3 p.3 lit.a) cytowanego rozporządzenia z dnia 1 lutego 2005r. Na wstępie wskazać należy, że jest niesporne, iż stacja prowadzona przez skarżącą zgodnie z możliwością przewidzianą § 9 ust.5 rozporządzenia nie posiada kanału przeglądowego i jest wyposażona w urządzenie do podnoszenia całego pojazdu. Powołany przez organ § 13 jest przepisem regulującym wymagania jakie musi spełniać kanał przeglądowy. Są to m.in. ustalona w ust.1 - stosowna długość, szerokość, głębokość, ustanowiony w ust.2 - wymóg odwodnienia i wentylacji, a także opisane w ust. 3 – wyposażenie kanału. Zgodnie z powołanym § 13 ust.3 “Kanał przeglądowy powinien być wyposażony w: 1) oświetlenie: a) światło możliwie rozproszone, oświetlające miejsce pracy, b) światło skupione o bezpiecznym napięciu zasilania, kierowane w razie potrzeby na elementy pojazdu (lampa przenośna lub na elastycznym wysięgniku); 2) półki wewnętrzne na narzędzia i klucze; 3) urządzenie do podnoszenia osi pojazdu o udźwigu co najmniej: a) 20 kN - w odniesieniu do stacji kontroli pojazdów przeprowadzającej badania techniczne wyłącznie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, b) 115 kN - w odniesieniu do stacji kontroli pojazdów przeprowadzającej badania techniczne pozostałych pojazdów; obrzeże umożliwiające przeciążenie urządzenia do podnoszenia osi pojazdu o 25 % nominalnego udźwigu, przy czym powinno być możliwe ustawienie urządzenia do podnoszenia osi pojazdu również między obrotnicami przyrządu do pomiaru geometrii ustawienia kół i osi pojazdu.". Stanowiko kontrolne skarżącej Spółki w ogóle nie jest wyposażone w kanał przeglądowy, zatem stawianie jej wymagań przewidzianych dla wyposażenia kanału nie znajduje uzasadnienia w prawie. Skarżąca posiada podnośnik do podnoszenia całego pojazdu, a udźwig takiego urządzenia w ogóle nie jest regulowany rozporządzniem, które reguluje tylko udźwig urządzenia do podnoszenia osi pojazdu zamontowanego w kanale i będącego jego wyposzażeniem. W tym stanie rzeczy ustalenie niedostatecznego udźwigu urządzenia do podnoszenia osi pojazdu jest nieuzasadnione, bowiem urządzenie takie musi mieć stacja posiadająca kanał, zaś skarżąca nie ma kanału, ani wyposażenia kanału, a do podnoszenia całych pojazdów posiada podnośnik do tego przeznaczony. Wskazać należy, że jak to podniosła skarżąca stacja działa od kilku lat, a posiadany przez nią podnośnik spełnia swoją funkcję i podnosi samochody. Wymogi uregulowane rozporządzeniem, jakkolwiek mają uzasadnienie techniczne, są wymogami formalnymi, a te wymogi formalne nie mogą być w drodze wykładni interpretowane rozszerzająco w szczególności w sytuacji, gdy ich niespełnienie wiąże się z utratą możliwości prowadzenia stacji. W tym stanie rzeczy również ustalenie w protokole kontroli braku podnośnika o wymaganym udźwigu było wadliwe, bowiem zawarty w 3 ust.3 p.3 lit.a) wymóg rozporządzenia dotyczył tylko podnośników zamontowanych w kanale do podnoszenia osi pojazdu. Biorąc pod uwagę rozważania powyższe uznać należy, że organ, który istnienie wszystkich uchybień przypisanych stacji ustalił na podstawie wadliwych ustaleń dokonanych w protokole kontroli, działał z naruszeniem art.7 i 77 § 1 kpa, co stanowi naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ponownie oceni zgromadzony materiał dowodowy oraz uzupełniająco ustali oznakowanie stacji, a w szczególności zweryfikuje ustalenia protokołu kontroli stosownie do wymogów rozporządzenia. Zważywszy powyższe, działając na podstawie art.145 § 1 p.1 lit.c) p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł wobec braku wniosku w tej kwestii. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł podstawie art.152 p.p.s.a.