II OZ 1366/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K., S. K. i Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 821/06 o odrzuceniu zażalenia na opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt sygn. akt II SA/Ol 821/06, wydanym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie na opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż wyrokiem z dnia 25 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R. K. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O.. Postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 24 października 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2007 r. Pismem z dnia 5 listopada 2007 r. S. K. złożyła zażalenie na odmowę wniesienia skargi kasacyjnej. S. K. wniosła o odrzucenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zarzucając jednocześnie radcy prawnemu bezprawne uchylanie się od swoich obowiązków i narażenie tym samym skarżącego na szkodę. Wnioskowała także o wyłączenie radcy prawnego M. B. od dalszego udziału w sprawie i poinformowanie Izby Radców Prawnych o uchybieniach pełnomocnika, a także o wyznaczenie innego pełnomocnika w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji uznał zażalenie za niedopuszczalne ze względu na przyczyny o charakterze przedmiotowym, ponieważ przedmiotem wniesionego zażalenia nie jest konkretne rozstrzygnięcie sądu. Zarzuty zażalenia dotyczą opinii pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, na którą zażalenie nie przysługuje. Sąd stwierdził, iż przepisy ustawowe nie przewidują zaskarżenia tego rodzaju pism. Zażalenie jest środkiem odwoławczym od wskazanych w ustawie postanowień i zarządzeń. Sąd podkreślił także, iż nie jest władny do oceny wzajemnych relacji strony i reprezentującego ją pełnomocnika oraz do badania zasadności opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli R. K., S. K. i Z. K.. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż skarżący R., S. i Z. K. zostali pozbawieni prawa do wniesienia skargi kasacyjnej przez wyznaczonego pełnomocnika radcę prawnego M. B. z uwagi na uchylanie się pełnomocnika od nałożonych na nią obowiązków, złożenie wadliwej opinii i nie złożenie żądania przywrócenia Z. i S. K. praw strony w postępowaniu. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, nadanie biegu zażaleniu, zarzutom i wnioskowi o wniesieniu skargi kasacyjnej z dnia 5 listopada 2007 r. oraz wyłączenie pełnomocnika od dalszego udziału w sprawie i wyznaczenie innego pełnomocnika. Wnoszący zażalenie wnieśli nadto o przywrócenie S. i Z. K. praw strony w postępowaniu i podjęcie sprawy z ich udziałem oraz o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Podniesiono, iż Sąd popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, uznając iż opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest słuszna. Sąd dopuścił się także obrazy przepisów, nie doręczając skarżącemu zaskarżonego postanowienia i nie zawiadamiając Izby Radców Prawnych o uchybieniach pełnomocnika. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono także szereg kwestii dotyczących postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten z mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w pkt 1-10 tegoż przepisu. Z regulacji powyższego przepisu wynika, iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie zostało wniesione zażalenie na "odmowę wniesienia skargi kasacyjnej". W takiej sytuacji za zasadne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zażalenie na opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne. Nadto sąd administracyjny rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało wniesione przez strony do tego upoważnione, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności tegoż zażalenia. W przedmiotowej sprawie poza R. K., zażalenie na opinię prawną wnieśli także S. K. oraz Z. K.. Zażalenie wniesione przez S.K. i Z. K. nie jest dopuszczalne, dodatkowo i z tego powodu, że S. K. i Z. K. nie są stronami postępowania. Z tego względu Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie wniesione przez R., S. i Z. K.. Trafny jest także pogląd Sądu pierwszej instancji, iż relacje strony i reprezentującego ją pełnomocnika nie podlegają ocenie Sądu. Sąd nie jest także władny do badania słuszności sporządzonej przez pełnomocnika opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym miejscu należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2007 r. odrzucające zażalenie na opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tego względu wszelkie inne kwestie wychodzą poza zakres niniejszego postępowania zażaleniowego. Odnośnie zarzutu, iż skarżącemu R. K. nie doręczono odpisu postanowienia z dnia 15 listopada 2007 r. wskazać należy, iż w aktach sprawy (k-19) znajduje się pełnomocnictwo do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie udzielone przez R. K. jego matce S. K.. W takiej sytuacji, Sąd pierwszej instancji zasadnie doręczył odpis powyższego postanowienia S. K. jako pełnomocnikowi skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł postanowieniu.