II OSK 161/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 września 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 220/07 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. II OSK 161 / 08 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego z dnia [...] listopada 2006 r., którą to decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że Starosta Radomszczański decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. – dalej zwanej Prawem budowlanym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.- dalej zwanej k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w R. D., gmina Ł. na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Organ uznał, iż spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, iż budynek istniał już przy granicy, a wyniki sporządzonej dla potrzeb sprawy analizy zacieniania pozwalały na jego nadbudowę bez wpływu na istniejący na sąsiedniej działce budynek, nadto w sprawie uzyskano zgodę Ministra Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych obowiązujących w budownictwie w zakresie wykonania ściany z otworami okiennymi w odległości 2 m od granicy, zaś przed podjęciem decyzji umożliwiono stronom zapoznanie się i wypowiedzenie, co do zebranego w sprawie materiału oraz zgłoszenie żądań. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. S. - właścicielka nieruchomości sąsiedniej o numerze ewidencyjnym 1747 - kwestionując ustalenia sporządzonej przez inż. C. O. analizy nasłonecznienia i zacienienia z uwagi na odmienny stan faktyczny niż przyjęty w zaskarżonej decyzji, tj. lokalizację projektowanego obiektu w części na jej działce. Nadto podniosła, że do sprawy dołączono niewłaściwą mapę - sytuacyjną, a nie projektową. W ocenie skarżącej załączona mapa nie odzwierciedlała stanu faktycznego na gruncie. Wskazała, że mapa do celów projektowych nie została w ogóle sporządzona i tym samym zatajono rzeczywisty stan sprawy umożliwiając inwestorowi budowę na jej gruncie, czym naruszono prawo własności. W konkluzji skarżąca dodała, iż rozbudowa budynku oprócz zacieniania działki i pomieszczeń mieszkalnych przyczyni się także do spadku wartości należącej do niej nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę możliwe było dopiero po dokonaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej szeregu, wymienionych w art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane, sprawdzeń złożonej dokumentacji projektowej, między innymi zbadaniu zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Po łącznym spełnieniu wskazanych wymagań, a nadto zapisanych w art. 32 ust. 4, organ był zobligowany do udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego powyższe kwestie zostały należycie zbadane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Potwierdzała to między innymi załączona do akt sprawy analiza zacienienia wykonana dla potrzeb planowanego zadania. Jej autor stwierdził, iż projektowana nadbudowa jest możliwa i nie ograniczy dostępu światła do pomieszczeń w budynku należącym do B. S. oraz nasłonecznienia terenu jej działki, która w tym obszarze jest utwardzona (wjazd i plac manewrowy). W ocenie organu skoro skarżąca uznała, iż sporządzona ocena nie odpowiada stanowi faktycznemu, winna zlecić wykonanie nowej analizy we własnym zakresie i dopiero jej wyniki przedstawić organowi. Wskazano ponadto, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie ma uprawnień do kwestionowania zastosowanych rozwiązań projektowych, a bada jedynie ich zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Same rozwiązania projektowe nie mogą być też narzucane przez organ udzielający pozwolenia na budowę nawet w sytuacji sporu międzysąsiedzkiego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia inwestycją stanu posiadania organ wyjaśnił, że sprawy te rozpatrywane mogą być na drodze cywilnej przed właściwym sądem powszechnym. Wojewoda podkreślił ponadto, że K. K. złożywszy, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spełnił wymagania, o których stanowi art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji dokonał oceny czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich. Inwestycja jest ponadto zgodna z ustaleniami prawomocnej decyzji Wójta Gminy Ładzice z dnia [...] sierpnia 2005 r. o warunkach zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B. S. żądając jej uchylenia, jako naruszającej przepisy postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wskazała, iż zaniechano uwzględnienia okoliczności, której istnienie implikowało obowiązek zawieszenia postępowania. Jako zagadnienie wstępne wskazała rozgraniczenie działek o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Ponadto skarżąca podniosła, iż w zgromadzonym materiale nie ma mapy do celów projektowych, a załączono wyłącznie mapę lokalizacyjną z 2005 r., która nie wykazuje stanu faktycznego na gruncie oraz nie zawiera legendy, a w konsekwencji wznoszenie budynku następuje na jej gruncie oraz wskazała na nadmierne zacienienie przez planowaną inwestycję należącego do niej budynku oraz gruntu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. W dniu 17 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej złożyła w Sądzie pismo procesowe, w którym oświadczyła, iż wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie przepisu: - art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. z uwagi na niezawieszenie przez organ administracji postępowania w związku z istnieniem konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie analizy zacienienia budynku i gruntu należącego do skarżącej; - art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich oraz - art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnianie interesu wszystkich stron postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła również niezgodność z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) podnosząc, iż planowana inwestycja naruszać będzie zasady współżycia społecznego oraz zakłócać korzystanie z nieruchomości skarżącej ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wobec tego podlega oddaleniu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracji wydające decyzje w niniejszym postępowaniu, prawidłowo uznały, iż w sprawie nie występowało zagadnienie wstępne warunkujące wydanie orzeczenia merytorycznego. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Starosta Radomszczański działając na podstawie art. 97 § 2 i art. 101 § 1 i § 3 k.p.a. zawiesił wprawdzie postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w R. D., gmina Ł. na działce o nr [...] prowadzone na wniosek K. K., z uwagi na wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działką należącą do B. S. oznaczoną nr 1747 oraz stanowiącą własność K. i K. K. działką o nr [...]. Postanowienie to zostało jednak w całości uchylone postanowieniem Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2006 r. działającego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom strony skarżącej kwestia rozgraniczenia działki należącej do K. K., oznaczonej nr [...] od oznaczonej nr [...] działki będącej własnością skarżącej, nie stanowiła zagadnienia wstępnego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku na działce K. K.. Sąd pierwszej instancji wskazał też, iż K. K. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr [...]. Do akt przedłożył dwa oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością z dnia 10 kwietnia 2006 r. oraz z dnia 13 listopada 2006 r. Wynikało z nich, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym R., jednostce ewidencyjnej Ł., na cele budowlane wynikające z tytułu współwłasności. Ponadto fakt, że współwłaścicielami działki, której dotyczył wniosek o pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę budynku są K. i K. małżonkowie K. potwierdzony został załączoną do akt umową darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 1965 r. (nr [...]). Zgodnie z oświadczeniem zawartym w tym akcie na działce przekazanej małżonkom K. znajdowały się fundamenty budynku mieszkalnego wybudowane ze środków K. i K. małżonków K. jeszcze przed jej przekazaniem na ich rzecz. Wnioskowana przez inwestorów rozbudowa i nadbudowa budynku odbywać się będzie bez wykraczania w kierunku działki skarżącej poza obrys fundamentów, które niewątpliwie znajdowały się na działce należącej do małżonków K. już w 1965r. Sąd stwierdził, iż wprawdzie rozbudowa wynosi 127,52 m. powierzchni zabudowy, a więc jest o ponad 3 m większa od dotychczasowej zabudowy (124,34 m.), ale jak ustalił organ dotyczy to wejścia do budynku (co wynika z dokumentacji projektowej), a zatem terenu, który nie przylega bezpośrednio do granicy i znajduje się wewnątrz działki inwestora. Okoliczność ta nie mogła więc mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pod kątem zarzutu skarżącej. Sąd wskazał ponadto, iż przepisy Prawa budowlanego w sposób szczegółowy określają, jakie dokumenty należy przedłożyć w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisy te określają również jakie czynności powinny zostać podjęte przez organy administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W szczególności wskazania te zawarte są w przepisach art. 32 i 35 Prawa budowlanego. Jeżeli zatem inwestor przedstawił w niniejszej sprawie wymagane prawem dokumenty, to organ administracji zobligowany był do wydania pozwolenia na wnioskowaną przez niego rozbudowę i nadbudowę budynku. Obowiązek taki wynika wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Skoro więc skarżący przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budziło wątpliwości, organ administracyjny nie był uprawniony do jego weryfikacji. W sprawie niniejszej skarżąca na żadnym etapie postępowanie nie kwestionowała oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością, a jedynie podnosiła fakt nieprawidłowości w przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością stanowiącą jej własność a nieruchomością inwestora. Tym samym w świetle poczynionych ustaleń organ nie mógł uzależnić rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę od wyników postępowania rozgraniczeniowego, w sytuacji, gdy z przedłożonych przez inwestora dokumentów jednoznacznie wynikało, iż jest on właścicielem nieruchomości, na której zamierza dokonać nadbudowy i rozbudowy. W tym stanie rzeczy nie mógł się ostać zarzut naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jak art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd pierwszej instancji nie podzielił także zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku, mimo iż inwestor nie przedstawił mapy do celów projektowych, przedkładając jedynie mapę lokalizacyjną pozbawioną legendy. Załączona przez K. K. do akt sprawy mapa jest mapą sytuacyjno - wysokościową zawierającą geodezyjną inwentaryzację urządzeń podziemnych, sporządzoną w skali 1: 500. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej mapa ta jest mapą do celów projektowych i zawiera wszystkie cechy wymienione w treści art. 34 Prawa budowlanego. Rozpoznając kolejny zarzut skargi, Sąd stwierdził, iż z załączonych do akt administracyjnych zwrotnych poświadczeń odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej przez organy administracji wynika, iż była ona zawiadamiana o czynnościach podejmowanych w sprawie, brała w nim czynny udział, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy liczne pisma, informacje, wnioski i sprzeciwy przedkładane przez skarżącą w trakcie postępowania prowadzonego przed organami administracji. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Natomiast zarzut niezwrócenia się przez organ o wyrażenie zgody na dokonanie planowanej rozbudowy i nadbudowy przez właściciela nieruchomości sąsiedniej był niezasadny, ponieważ przewidujący taki wymóg § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został z dniem 16 marca 2001 r. uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 207), a wobec tego nie mógł on znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej. W stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie przewidywały takiej zgody. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił też zarzutu skargi dotyczącego nadmiernego zacienienia przez planowaną inwestycję budynku oraz działki skarżącej. Wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, iż ewentualne zacienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych istniejących na działkach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001r., sygn. akt: IV SA 532/00, LEX nr 55771). Znaczenie w sprawie niniejszej miała więc jedynie - zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażona w treści § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) kwestia wpływu planowanej przez K. K. rozbudowy i nadbudowy na zacienienie budynku należącego do skarżącej. Z przedłożonej do akt analizy zacienienia wynikało, iż projektowana inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na nasłonecznienie budynku należącego do B. S.. Na ocenę prawidłowości wydanych rozstrzygnięć nie mógł wpłynąć fakt, iż skarżąca zakwestionowała wyniki analizy postulując jej ponowienie. W takiej sytuacji powinna ona bowiem we własnym zakresie zlecić wykonanie nowej analizy sporządzonej przez uprawniony do tego podmiot i jej wyniki przedłożyć organowi. Skarżąca tego nie uczyniła. Stanowisko skarżącej nie poparte żadnym obiektywnym dowodem jest w tym stanie rzeczy jedynie wyrazem jej subiektywnego przekonania o wadliwości analizy przedstawionej przez inwestora. Analiza ta sporządzona została zarówno w formie opisowej, jak i graficznej. Zawiera ona szczegółową wizualizację zacienienia poszczególnych ścian oraz okien budynku należącego do skarżącej. Dokonano w niej oceny zacienienia w różnych porach dnia, tak od strony wschodniej, jak i zachodniej. Wynika z niej też jednoznacznie, że zacienienie budynku sąsiedniego przez projektowaną inwestycję mieści się w dopuszczalnych normach. Skoro więc analiza wykonana została prawidłowo, a planowana rozbudowa i nadbudowa spełniała warunki przewidziane w treści § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie można było uznać, iż wpłynie ona niekorzystnie na zmianę nasłonecznienia i zakłóci sposób nasłonecznienia budynku skarżącej posadowionego na działce o nr [...]. Wobec powyższych okoliczności Sąd pierwszej instancji uznał, że organy administracji nie uchybiły przewidzianym w treści przepisu art. 77 k.p.a. obowiązkom. Za niezasadne uznał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zarzuty dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Jako bezpodstawny Sąd zakwalifikował też zarzut naruszenia przez organy administracji art. 5 ustawy Prawo budowlane. W świetle powyższych rozważań należało uznać, iż w rozpoznawanej sprawie organ należycie rozważył uzasadniony interes skarżącej jako osoby trzeciej w rozumieniu przepisu art. 5 Prawa budowlanego i trafnie wywiódł, że planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia tego interesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że inwestor w sprawie niniejszej przedłożył kompletny projekt budowlany. Uwzględniał on treść ekspertyzy technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej z dnia 3 sierpnia 2006 r. wskazującej na konieczność wprowadzenia zmiany polegającej na wykonaniu przedłużenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego zlokalizowanej w granicy działki o 0.3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. Zmiana ta została uwzględniona przez projektanta, który wykonał w sierpniu 2006 r. stosowny aneks do projektu. Projekt ten posiadał też wszystkie wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), sporządzony został przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia oraz był zgodny z postanowieniami aktualnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym inwestor spełnił wszystkie niezbędne warunki otrzymania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego. Z przytoczonych wyżej względów Sąd pierwszej instancji skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B. S., zaskarżając go w całości. Na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżanemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek błędu w subsumpcji poprzez przyjęcie, że w ramach postępowania administracyjnego nie zachodziła konieczność podjęcia odpowiednich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia prawdziwości twierdzenia w przedmiocie oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością, w rozumieniu przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W oparciu o tak przedstawiony zarzut kasacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o przyznanie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie wnoszącej kasację, w niniejszej sprawie, uzasadnioną okolicznością, która implikuje podjęcie przez organ administracyjny stosownych działań mających na celu wyjaśnienie kwestii, czy inwestor faktycznie dysponuje odpowiednim tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest sam fakt notyfikowania przez skarżącą twierdzenia, że obiekt budowlany, którego dotyczy pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę, w części jest posadowiony na gruncie skarżącej. Z powodu zgłoszenia przez skarżącą uzasadnionego zastrzeżenia, iż przedmiotowy budynek inwestora znajduje się 40 - 50 cm na działce będącej własnością skarżącej, Starosta Radomszczański w dniu [...] września 2006 r. wydał postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej wynik sprawy rozgraniczeniowej rozwiałby jakiekolwiek wątpliwości w zakresie prawdziwości oświadczenia inwestora w rozumieniu przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W chwili wnoszenia skargi kasacyjnej postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało zakończone. W ocenie autora kasacji fakt wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego powinien spowodować większy aktywizm organów administracyjnych (pierwszej jaki i drugiej instancji) w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dołączone przez skarżącą dokumenty i przytoczone twierdzenia - w ramach postępowania przed Sądem pierwszej instancji – potwierdzają zdaniem skarżącej tezę w zakresie braku dysponowania przez inwestora odpowiednim tytułem do części nieruchomości objętej procesem inwestycyjnym. Z dołączonych przez skarżącą przed Sądem pierwszej instancji dokumentów wynika bowiem, że obiekt wzniesiony na gruncie przedmiotowych fundamentów, dotyczy jedynie części nieruchomości inwestycyjnej. W ocenie skarżącej w ramach postępowania administracyjnego nie dokonano dokładnego wyjaśnienia sprawy w zakresie posiadania przez inwestora stosownego tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konkluzji strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji sprawując kontrolę w zakresie legalności decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r., nie uwzględniając zasadności twierdzeń, w ocenie skarżącej naruszył przepis art. art. 7 k.p.a. Do akt sprawy II OSK 161/08 w dniu 5 stycznia 2009r. wpłynęło pismo procesowe A. i A. R., przy którym załączono postanowienie Sądu Rejonowego w Radomsku Wydział I Cywilny z dnia 10 czerwca 2008r. sygn. akt [...] o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], a działką o nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Sąd ocenił skargę kasacyjną wyłącznie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty. Oceniając we wskazanych wyżej ramach zasadność wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, że zarzut w niej postawiony nie jest zasadny. W niniejszej sprawie strona wnosząca kasację wskazując, iż stawia zarzut przewidziany w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wydanie zaskarżonego wyroku z "naruszeniem przepisu art. 7 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek błędu w subsumpcji poprzez przyjęcie, że w ramach postępowania administracyjnego nie zachodziła konieczność podjęcia odpowiednich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia prawdziwości twierdzenia w przedmiocie oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością, w rozumieniu przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane". Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, stwierdzić trzeba przede wszystkim, iż został on wadliwie sformułowany. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stanowi: "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: ...2)naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Tak więc dla oparcia kasacji na tej normie prawnej konieczne jest przedstawienie przepisów postępowania przewidzianych w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrolą kasacyjną objęty jest, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i to zaskarżonemu wyrokowi należy postawić takie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. We wniesionej skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Treść sformułowanego zarzutu rozpatrywanej kasacji mieści się natomiast w dyspozycji art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przewidziana w tym przepisie postać naruszenia prawa materialnego, polega między innymi na błędnym zastosowaniu określonej normy prawnej. Uchybienie takie polega w istocie rzeczy "na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (por.: cyt. wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99). Podobny pogląd można także odnaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 31.05.2004 r., sygn., FSK 103/04, stwierdził, że "błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za wadliwie ustalony (publ. [w:] T. Woś, ... op. cit., str. 541). W kontekście takich poglądów należy zatem wyprowadzić wniosek, iż błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Stanowisko zbieżne z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zajął już zresztą między innymi w wyroku z dnia 6.04.2005 r., sygn. FSK 692/04 (niepubl.) oraz w wyroku z dnia 13.10.2004 r., sygn. FSK 548/04 (niepubl.), w którym stwierdzono wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego". Nie można więc w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, chcąc przez to podważyć przyjęte w zaskarżonym wyroku ustalenia faktyczne (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 67). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzut nietrafnego zastosowania prawa materialnego przedstawiła, nie wskazując jednocześnie na zarzut naruszenia jakimkolwiek norm prawnych regulującym postępowanie przed sądami administracyjnymi, na co zwrócono uwagę na wstępie niniejszych wywodów. Tym samym brak jest podstaw dla zakwestionowania zarówno ustaleń, jak i wniosków przyjętych w zaskarżonym wyroku. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazując na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przyjął, iż ziszczony został wymóg wskazany w tej normie. Przedstawione w tym zakresie odmienne wywody w uzasadnieniu wniesionej kasacji uznać trzeba za wadliwe, bowiem skarżąca nie wskazała na żaden dokument, czy też okoliczność podważającą oświadczenie inwestora K. K. odnoszące się do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Tak więc w warunkach przedmiotowej sprawy nie zaistniały żadne takie okoliczności, które podważyłyby stanowisko prezentowane w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji. Podkreślić należy, iż przedstawione w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postanowienie Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 10 czerwca 2008r. (sygn. akt [...]) o rozgraniczeniu nieruchomości pozostaje bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Kwestie związane bowiem ze sporem, którego przedmiotem jest posiadanie, czy też własność nieruchomości mogą być rozstrzygane w postępowaniu przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.