VI SA/Wa 705/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Minister Sprawiedliwości działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191), po rozpoznaniu wniosku P. K. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie powołania M. M. na stanowisko komornika sądowego rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] i odmowie powołania na stanowisko komornika sądowego P. K. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. M. M. oraz P. K. złożyli do Ministra Sprawiedliwości - za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] - wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...]. Obaj kandydaci - w ocenie organu - spełniali wymogi formalne wymienione w art. 10 powołanej wyżej ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Szczegółowa analiza dokumentów obu kandydatów, doprowadziła organ do wniosku, iż M. M. daje większą gwarancję należytego wykonywania obowiązków komornika sądowego. Ukończył on na Uniwersytecie W., z wynikiem dobrym wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. W latach 1999 - 2002 pracował jako wolontariusz-doradca w [...]. W dniu 1 lipca 2002 r. rozpoczął pracę w kancelarii komornika sądowego, początkowo rewiru II przy Sądzie Rejonowym [...], a następnie rewiru II przy Sądzie Rejonowym [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października 2004 r. i [...] listopada 2004 r., zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. P. K., który otrzymał decyzję odmowną, ukończył wyższe studia prawnicze na [...] Uniwersytecie [...] z wynikiem dobrym plus, uzyskując tytuł magistra. W dniu 1 lipca 2002 r. rozpoczął pracę w kancelarii komornika sądowego początkowo rewiru I przy Sądzie Rejonowym w [...], a następnie rewiru I przy Sądzie Rejonowym w [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października 2005 r. i [...] listopada 2005 r., zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 2006 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. P. K. nadto ukończył w Wyższej Szkole Handlowej [...] w K. roczny kwalifikacyjny kurs pedagogiczny dla absolwentów wyższych uczelni. Na tejże uczelni, od dnia 1 października 2002 r. do dnia 25 czerwca 2006 r. na podstawie umowy o dzieło, prowadził zajęcia z prawa i postępowania cywilnego oraz wstępu do prawoznawstwa. Aktualnie odbywa aplikację radcowską na trzecim roku. Rada Izby Komorniczej w okręgu Sądu Apelacyjnego w [...] i Krajowa Rada Komornicza w swych opiniach stwierdziły, że obaj kandydaci spełniają warunki formalne niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego. Na stanowisko komornika rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] organy samorządu komorniczego wskazały kandydaturę P. K. podkreślając, że podnosi on swoje kwalifikacje zawodowe odbywając aplikację radcowską. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Minister Sprawiedliwości powołał M. M. na stanowisko komornika sądowego i odmówił powołania na to stanowisko P. K., uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powołanymi wyżej ustaleniami. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został złożony przez P. K. odwołujący się podniósł, m.in. że M. M. nie odbył w należyty sposób aplikacji komorniczej, a co za tym idzie, egzamin komorniczy również złożył w niewłaściwy sposób, ponieważ nie przepracował przed rozpoczęciem aplikacji, wymaganych w § 1 ust. 3 regulaminu aplikacji komorniczej, zatwierdzonego przez Krajową Radę Komorniczą uchwałą z dnia 26 czerwca 2001 r., Nr 102, co najmniej sześciu miesięcy w kancelarii komorniczej. W jego ocenie M. M. selektywnie podchodzi do przepisów prawa, nie spełnia więc także przesłanki nieskazitelnego charakteru. Ustosunkowując się do powyższych twierdzeń, M. M., w piśmie z dnia 26 listopada 2006 r. zauważył, że ocena faktu spełnienia przez niego wymogów formalnych niezbędnych do tego, by być aplikantem, a później asesorem komorniczym następowała kilkukrotnie. Wskazał również, że Sąd Najwyższy w wyroku z 8 maja 2003 r., sygn. akt III SZ 1/02 uznał, że przepis § 1 ust. 3 regulaminu aplikacji komorniczej narusza art. 29 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1-3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i uchylił go. Podkreślił, że również poszerza swoją wiedzę zawodową i uczestniczy w szkoleniach. Fakt odbywania aplikacji radcowskiej, czy kilkudniowe zastępstwo komornika nie dowodzą, że kontrkandydat posiada większą wiedzę i doświadczenie w prowadzeniu egzekucji sądowej. P. K. w piśmie z dnia 22 grudnia 2006 r. podtrzymał poprzednie stanowisko podkreślając, że M. M. złamał obowiązujące przepisy dotyczące aplikacji komorniczej oraz stwierdził, iż w dacie rozpoczęcia przez kontrkandydata aplikacji, tj. 1 września 2002 r. przepis § 1 ust. 3 regulaminu obowiązywał, ponieważ wyrok Sądu Najwyższego wywiera skutek prawny ex nunc, a więc rezultat w postaci uchylenia zaskarżonej części orzeczenia powstaje dopiero w chwili wyrokowania. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Sprawiedliwości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wskazując, że postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego, z uwagi na wielość stron ubiegających się o powołanie w jednym rewirze komorniczym, prowadzone jest w trybie art. 62 k.p.a. Ma ono na celu wyłonienie kandydata spełniającego ustawowe wymogi oraz posiadającego kwalifikacje stwarzające prognozy najlepszego wykonywania tej funkcji. Organ uznał, że większość argumentów zawartych we wniosku skarżącego, znanych było organowi administracyjnemu przed podjęciem zaskarżonej decyzji i rozważonych zostało przy jej podejmowaniu. Analizując je ponownie organ stwierdził, że brak jest zasadnych podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Decyzja o obsadzie rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] podjęta została - zdaniem organu - po wyczerpującym i wszechstronnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, wybór kandydata na stanowisko komornika sądowego pozostaje w kompetencji Ministra Sprawiedliwości. Opinie samorządu komorniczego aczkolwiek stanowią jeden z ważnych dowodów w sprawie, to jednak stanowisko w nich przedstawione nie jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążące. Decyzję o powołaniu na stanowisko komornika sądowego rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] Minister Sprawiedliwości oparł na analizie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, wszechstronnej ocenie przymiotów kandydatów, a także kierował się interesem społecznym i słusznym interesem stron. Organ podkreślił, że obaj kandydaci spełniają wymogi formalne, niezbędne do powołania na stanowisko komornika. Obaj posiadają dobre opinie o swojej pracy na dotychczas zajmowanych stanowiskach oraz podobny staż pracy w kancelarii komorniczej. M. M. posiada jednak dłuższy, o ponad rok staż pracy na stanowisku asesora komorniczego, co ma istotne znaczenie, albowiem doświadczenie zawodowe kandydata pozwoli od początku na sprawne i skuteczne prowadzenie egzekucji w nowoutworzonym rewirze. Nadto jego nota uzyskana na egzaminie komorniczym była lepsza niż drugiego kandydata. Bardzo dobra ocena z tego egzaminu świadczy o wysokiej wiedzy w dziedzinie egzekucji sądowej. Fakt odbywania przez P. K. aplikacji radcowskiej bezspornie świadczy o tym, że kandydat podnosi swoje kwalifikacje i uzupełnia wiedzę prawniczą. Okoliczność ta sama w sobie, nie daje jednak zdaniem Ministra, podstaw do twierdzenia, iż jego kwalifikacje do pełnienia funkcji komornika przewyższają walory M. M. Reasumując organ stwierdził, że wiedza oraz doświadczenie zawodowe M. M. dają większą gwarancję prawidłowego wykonywania zawodu komornika niż P. K. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. K. wnosił o uchylenie powyższej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji poprzez niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że M. M. spełnił wymogi formalne przewidziane w powołanej normie, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 cyt. ustawy. Zarzut swój oparł na fakcie, iż M. M., wbrew obowiązującemu przepisowi regulaminu aplikacji komorniczej, rozpoczął aplikację komorniczą bez przepracowania w kancelarii komorniczej przynajmniej 6 miesięcy. Zdaniem skarżącego okoliczność ta świadczy o nieprawidłowym odbyciu aplikacji komorniczej, a także niewłaściwym złożeniu egzaminu komorniczego oraz o niespełnianiu wymogu nieskazitelnego charakteru. W konsekwencji - w ocenie skarżącego - M. M. nie powinien zostać powołany na stanowisko komornika sądowego. Komornikiem sądowym może być bowiem osoba spełniająca kumulatywnie 6 przewidzianych przez Ustawodawcę przesłanek. Stanowisko to zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżący przywołał wyrok z dnia 7 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2026/00 (LEX Nr 84343), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro wnioskodawca nie spełnia jednego z wymogów określonych w art. 10 ust. 1 ustawy, nie może zostać powołany na stanowisko komornika sądowego. Podkreślił, że sytuacja, w której w 2002 r. znalazł się zarówno M. M., jak i on była identyczna. Obaj ukończyli studia prawnicze w tym samym roku. W tym samym dniu rozpoczęli pracę w kancelariach komorników. Obaj podlegali temu samemu Regulaminowi aplikacji komorniczej nakładającemu na nich identyczne obowiązki. Jedyna różnica polega na tym, że M. M. złamał obowiązującą wówczas normę, natomiast skarżący zastosował się do niej, czekając rok na rozpoczęcie aplikacji. Skarżący wskazał, że zarówno w orzecznictwie sądów polskich, jak i w dorobku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości niejednokrotnie wyrażono łacińską zasadę, że nikt nie może profitować na własnej bezprawności. W związku z tym przedmiotowa decyzja Ministra Sprawiedliwości wywołuje u skarżącego poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, bowiem promuje kontrkandydata za zachowanie sprzeczne z obowiązującą normą, dyskryminując skarżącego za to, że w identycznej sytuacji przestrzegał prawa. Skarżący przedstawił również swoje dokonania zawodowe, podkreślając, że organy samorządu komorniczego uznały go za najwłaściwszego kandydata na stanowisko Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, uznając zarzuty i wnioski podniesione w skardze za niezasadne. Wskazał, że komisja egzaminacyjna powołana przez Ministra Sprawiedliwości wystawiła świadectwo Nr [...] stwierdzające, że M. M. po odbyciu aplikacji komorniczej zdał egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. W ocenie Ministra Sprawiedliwości nie jest on uprawniony do kwestionowania świadectwa tego organu. Uczestnik postępowania M. M. wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie z podaniem analizy poczynionych ustaleń w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. K. skargi od decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity Dz. U. Nr 167 z 2006 r., poz. 1191 ze zm.) komornikiem sądowym może być ten, kto: 1) posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich; 2) jest nieskazitelnego charakteru; 3) ukończył wyższe studia prawnicze lub administracyjne; 4) odbył aplikację komorniczą; 5) złożył egzamin komorniczy; 6) ukończył 26 lat. Ust. 2 powyższego artykułu stanowi, kto jest zwolniony od wymagań określonych w pkt 4 i 5. Przesłanki warunkujące możliwość powołania na komornika muszą zaistnieć łącznie, aby Minister Sprawiedliwości powołania takiego mógł dokonać zgodnie z art. 11 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie Minister Sprawiedliwości zastosował art. 62 k.p.a., czyli połączył do wspólnego rozpoznania wnioski osób zainteresowanych w powołaniu na jedno tylko wolne stanowisko komornika sądowego. Decyzja wydana w sprawie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ miał pewien stopień swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór jednego spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć, który uważa on za najbardziej właściwy. W pierwszej jednak kolejności, przed przystąpieniem do wyboru jednego z kandydatów na stanowisko komornika uprawniony organ musiał zbadać czy poszczególni kandydaci spełniają warunki określone w art. 20 cyt. ustawy. Jest to punkt wyjścia do dalszego procedowania. W decyzji z dnia [...] października 2006 r. Minister Sprawiedliwości podał, że obaj kandydaci spełniają wymogi formalne. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zakwestionował spełnienie przez M. M. wymogów formalnych tj. posiadania nieskazitelnego charakteru, odbycia aplikacji komorniczej i złożenia egzaminu komorniczego, wskazując szczegółowo na czym opiera powyższe twierdzenia. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Minister Sprawiedliwości w decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, powtórzył iż obaj kandydaci spełniają wymogi formalne. Nie odniósł się w żadnym zakresie do zarzutów skarżącego sformułowanych wobec poprzednio dokonanej oceny spełnienia wymagań z art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Uczynił to dopiero, i to w ograniczonym zakresie, dopiero w odpowiedzi na skargę. Oczywistym jest, że odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji, gdyż sąd nie bada jej legalności. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, iż niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny. Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Trzeba bowiem podkreślić szczególne znaczenie, jakie ma pełnić uzasadnienie decyzji z punktu widzenia strony niezadowolonej z rozstrzygnięcia. Umożliwia ono podjęcie z takim rozstrzygnięciem polemiki, przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, swojej interpretacji faktów, jak i przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy braki uzasadnienia decyzji, sprowadzające się do szczegółowego rozważenia spełnienia przez M. M. przesłanek formalnych, są o tyle istotne, że o ile ustalenie odbycia aplikacji komorniczej i złożenia egzaminu komorniczego może nastąpić w oparciu o dokumenty urzędowe znajdujące się w aktach osobowych kandydata na stanowisko komornika, o tyle przesłanka nieskazitelnego charakteru jest przesłanką o charakterze uznaniowym. Aby możliwa była sądowa kontrola jej spełnienia, zwłaszcza wobec precyzyjnych w tym zakresie zarzutów skarżącego, organ musi swoje stanowisko w przedmiocie oceny posiadania przez M. M. nieskazitelnego charakteru uzasadnić, odnosząc się także do tych zarzutów. Jednocześnie organ winien mieć na uwadze ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym przez nieskazitelność charakteru należy rozumieć takie cechy charakteru jak szlachetność, prawość i uczciwość, które winny składać się na wizerunek osób wykonujących zawody zaufania publicznego. Nie chodzi tutaj o wiedzę i profesjonalizm tych osób, ale o ich postawę etyczno-moralną. Ocenie powinno podlegać postępowanie i zachowanie danej osoby zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej. Dokonując powyższej oceny organ winien rozważyć czy nie istnieje potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, czy też ten dotychczas zgromadzony pozwala na jej przeprowadzenie. Dokonując porównania obu kandydatów organ akcentował, iż M. M. posiada dłuższy o ponad rok staż pracy na stanowisku asesora komorniczego, co ma - zdaniem organu - istotne znaczenie, albowiem doświadczenie zawodowe pozwoli na sprawne i skuteczne prowadzenie egzekucji w nowoutworzonym rewirze. Skarżący zarzucił, iż dłuższe doświadczenie zawodowe uczestnika wynika z rozpoczęcia przez niego aplikacji z naruszeniem regulacji Regulaminu aplikacji komorniczej. Obaj kandydaci rozpoczęli pracę w tym samym dniu i różnica w czasie pracy w charakterze asesora komorniczego wynikała z podporządkowania się przez skarżącego wymogom określonym w ww. Regulaminie i pominięciem ich przez uczestnika. Organ do tego zarzutu również się nie odniósł, a winien to uczynić zarówno w kontekście oceny charakteru uczestnika, jak również dokonując wyboru kandydata w trybie art. 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Powinnością organu jest wskazanie dlaczego staż pracy mający miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy w głównej mierze przesądził o wyborze M. M. na stanowisko komornika sądowego. Z kolei ustosunkowując się do opinii samorządu komorniczego Minister Sprawiedliwości podniósł jedynie w uzasadnieniu decyzji, iż opinie te - wobec treści art. 11 cyt. ustawy - nie mają charakteru wiążącego dla Ministra, a stanowią jedynie dowód, który podlega ocenie. Zgadzając się z takim stanowiskiem organu Sąd stwierdził, że wbrew swojemu założeniu organ nie przeprowadził jakiejkolwiek oceny przedłożonych do akt sprawy opinii o kandydatach. Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Minister Sprawiedliwości, niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że Minister Sprawiedliwości nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, zaś dokonana przez niego ocena materiału dowodowego jest niepełna, przez co doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższa wadliwość skutkowała uchyleniem zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.). O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności decyzji zostało wydane zgodnie z art. 152 p.p.s.a.