II FZ 216/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. R. G. i U. T. "G." Sp. z o. o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 391/07 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. R. G. i U. T. "G." Sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 391/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2007 r. w sprawie ze skargi P. R. G. i U. T. "G." Sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 listopada 2006 r. w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. Sąd stwierdził, że od powyższego wyroku skargę spółki oddalono. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 11 grudnia 2007 r. (adnotacja na potwierdzeniu odbioru przesyłki). Pismem procesowym, nadanym w dniu 4 lutego 2008 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik poinformował Sąd, że w wyniku błędnego oznaczenia sygnatury wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna z dnia 10 stycznia 2008 r. (data stempla pocztowego), nie została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 390/07, lecz od wyroku o sygn. I SA/Wr 391/07. Wskazał, że powyższy błąd powstał w wyniku doręczenia postanowienia Sądu z dnia 17 grudnia 2007 r. w przedmiocie sprostowania pomyłki w oznaczeniu wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 390/07. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Termin ten upłynął dnia 10 stycznia 2008 r. W takiej sytuacji przyjmując, że datą wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień nadania pisma procesowego z dnia 4 lutego 2008 r., określającego prawidłowo przedmiot zaskarżenia, wywiódł wniosek, że środek odwoławczy wniesiono z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przypisanych, zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.) stosowanego w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, które doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 178 p.p.s.a., wskutek błędnego zastosowania art. 176 p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor zażalenia wskazał, że Sąd błędnie ustalił stan faktyczny. Nie ustosunkował się do twierdzeń pełnomocnika zawartych w piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2008 r., że skarga kasacyjna z dnia 10 stycznia 2008 r. jako zaskarżony wyrok wskazywała wyrok dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r., a nie sprawę dotyczącą podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. Sąd błędnie uznał, że z całokształtu skargi kasacyjnej wynika niezbicie, iż zaskarżone zostało orzeczenie dotyczące podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. Powołując się na art. 176 p.p.s.a. skarżący uznał, że skarga kasacyjna zawierała oznaczenie zaskarżanego wyroku. Wskutek błędnie podanej sygnatury akt mogły powstać wątpliwości co do wyroku, który został zaskarżony, jednakże z pozostałej treści skargi kasacyjnej jednoznacznie można określić przedmiot zaskarżenia. W skardze kasacyjnej został wskazany moment doręczenia wyroku oraz przedmiot sprawy jaką rozpatrywał Sąd. Z powyższego wynika, że dotyczyła ona wyroku zapadłego na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. w zakresie rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. Nie można oceniać zakresu zaskarżenia jedynie po numerze sygnatury, bez oceny całości treści pisma strony. Z treści zaś skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest wyrok dotyczący oddalenia skargi na decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. Konsekwencją błędnego ustalenia daty wniesienia skargi kasacyjnej jest nieprawidłowe zastosowanie art. 178 p.p.s.a., poprzez jej odrzucenie, pomimo braku podstaw do uznania, iż skarga kasacyjna w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. została wniesiona z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosowanie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym, materialnym, właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. nie podlega sanacji. W niniejszej sprawie środek odwoławczy został wniesiony w terminie 30 dni od daty otrzymania wyroku Sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem, wskazano w nim, że orzeczenie jest zaskarżone w całości, wymieniono podstawy kasacyjne, zawarto wnioski kasacyjne, pismo zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Z akt sprawy wynika jednak, że w skardze kasacyjnej jej autor oznaczył jako zaskarżony wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 390/07. Podnieść należy, że z treści środka odwoławczego wynika, iż dotyczy ona podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r., a co za tym idzie sprawy o sygn. akt I SA/Wr 391/07. Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą zaś być interpretowane w sposób rozszerzający (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt FZ 504/04, niepublik.; postanowienia NSA z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt I FZ 367-372/05, niepublik.; także B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 527). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.