VI SA/Wa 1150/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i broni palnej gazowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. J. - skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2007 r., mocą której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalono, że w dniu [...] stycznia 2007 r. organ I instancji wszczął postępowania administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową, ze względu na uzyskaną informację o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] maja 2006 r. sygn. akt [...] (zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...]12.2006 r. sygn. akt [...] co do wysokości szkody) za czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby. Komendant Wojewódzki Policji [...] po rozpatrzeniu sprawy uznał, iż wskazany wyżej fakt karalności w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym stanie rzeczy, decyzją z dnia [...] marca 2007 r. cofnął stronie przedmiotowe pozwolenia na broń, przyjmując, jako jej podstawę materialnoprawną, wspomniany wyżej art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, iż fakt skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za wymienione wyżej przestępstwa jest bezsprzeczny. Niemniej jednak uważa on, że nie ma związku przyczynowego pomiędzy popełnionymi przestępstwami, a zaliczeniem go do osób którym należy cofnąć pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową. Stwierdza także, że jego dotychczasowa postawa (brak konfliktu z prawem - oprócz przedmiotowego prawomocnego skazania przez sąd), dobra opinia zarówno z miejsca zamieszkania, jak i macierzystego koła łowieckiego uzasadniają przypuszczenie, że nadal będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie użyje posiadanej broni palnej myśliwskiej i gazowej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji jest zasadna. Organ II instancji uzasadniając swoją decyzję podniósł, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń w przypadku osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak, więc z redakcji wyżej powołanego przepisu wynika zatem, iż w przypadku ustalenia istnienia wspomnianej wyżej obawy, organ Policji obowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń jego posiadaczowi, w stosunku do którego obawa ta zachodzi. Istnienie przedmiotowej obawy uzasadnia zwłaszcza skazanie posiadacza pozwolenia na broń za czyny przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże nie tylko za te czyny, jak podniósł pełnomocnik strony jako, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zawiera bowiem - ze względu na użycie w nim wyrazu "w szczególności" - zamkniętego katalogu czynów bezprawnych, których popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń może skutkować zaliczeniem jej do osób, o których w nim mowa. W związku z powyższym przepis ten stanowi więc dla organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń wytyczną interpretacyjną co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zdaniem organu przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ustaleniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Uznano, że tego rodzaju przestępstwo - art. 278 § ł k.k. (kradzież) – popełnił J. J. Świadczy o tym bezsprzecznie wskazany wyżej prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K., a z uwagi na dyspozycję art. 70 § 1 k.k. i art. 76 § 1 k.k., skazanie nim orzeczone nie uległo zatarciu. Zgodnie bowiem z pierwszym przepisem zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia (...). Natomiast drugi przepis stanowi, iż w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby (art. 76 § 1 k.k.). W przypadku strony termin ten upłynie dopiero w czerwcu 2012 r., o ile nie zaistnieją przesłanki, o których mowa w art. 76 § 2 k.k., który stanowi, że jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania nie dotyczy to środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący negując zasadność zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenie na broń cofa się w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jego zdaniem taka obawa nie zachodzi na dowód czego wskazał na pozytywne opinie organów policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 z póź. zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 uznaje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktyczny, powołane przepisy zostały zastosowane prawidłowo. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich "kategorii" osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że organ Policji cofa pozwolenie na broń z chwilą ujawnienia, że osoba, która posiada pozwolenie na broń, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym skazujący wyrok Sądu, zgodnie z którym uznano skarżącego za winnego popełnienia przestępstw z art. 278 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby. Skarżący popełnił przestępstwo, które stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Taka obawa jest wprost przytoczona w przepisach prawa i nie musi w tym postępowaniu być wykazywana w sposób szczególny. Strona, jako osoba, która dopuściła się przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu oraz czynu przeciwko wiarygodności dokumentów nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Tak ustalony stan faktyczny obligował wręcz organ do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. W ocenie Sądu przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądu nie mogło skutkować innym niż zapadło - rozstrzygnięciem. Skarżący wśród popełnionych czynów, dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu, a więc wskazanego przez samego ustawodawcę, jako przesłanka uzasadnionej obawy użycia broni, w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Fakt ten daje podstawę do sformułowania poglądu, iż nie jest on wiarygodny co do posiadania i używania broni zgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W ocenie Sądu nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż zapadły skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Stanowisko takie prezentował Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 30 sierpnia 2007r. (sygn. akt II OSK 1166/06). Zdaniem tego Sądu ustawodawca w przepisach o broni i amunicji przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Opisana w art. 15 ust. 1 pkt ustawy regulacja prawna powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko m.in. mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. Broń jako dobro szczególnie reglamentowane ustawą o broni i amunicji, może być w ocenie Sądu powierzone osobie o wyjątkowych predyspozycjach i nieskazitelnej postawie, a jej przejawem jest przede wszystkim respektowanie ustanowionego prawem porządku. To, że strona podjęła działania o ułaskawienie przez Prezydenta RP niczego w sferze prawnej i faktycznej nie zmienia, gdyż strona nadal jest osobą karaną. Prawomocny wyrok skazujący stronę za popełnienie wymienionych wyżej przestępstw (w tym przeciwko mieniu) zapadł, znajduje się w obrocie prawnym i wiąże Sąd administracyjny i organy Policji, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji.