II OSK 1219/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Katarzyna Latuszek po rozpoznaniu w dniu 21 września 2007 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2335/05 w sprawie ze skargi H. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od H. Ł. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2335/05 oddalił skargę H. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm./. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie miały na uwadze, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 19 grudnia 2003 r. uznano stronę winną tego, że w dniu [...] oddała bezpośredni strzał z posiadanej broni, przez co naraziła na niebezpieczeństwo utraty życia osobę fizyczną, gdyż pocisk w wyniku rykoszetu ranił ją w okolice klatki piersiowej, co stanowi czyn określony art. 160 ( 1 k.k. w zw. z art. 156 ( 2 k.k. w zw. z art. 11 ( 2 k.k. Sąd odstąpił od wymierzenia kary warunkowo umarzając postępowanie karne na okres dwóch lat, uznając jednak stronę za winną tego, że naruszyła zakaz przenoszenia broni z załadowanym magazynkiem, nosząc ją za paskiem spodni /art. 51 ust. 2 pkt 10 ustawy i broni i amunicji oraz ( 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz. U. Nr 27, poz. 343/. Organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń uznał, że popełnienie powyższego czynu z kategorii przestępstw przeciwko zdrowi i życiu, nie daje gwarancji, że dalsze posiadanie broni nie spowoduje jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Miał też na uwadze, że użycie broni nie było spowodowane bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia. Organ odwoławczy odniósł się do podnoszonej przez stronę kwestii, iż jedynie wyrok skazujący mógłby stanowić podstawę do cofnięcia broni stwierdzając, że argument ten nie jest trafny. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie podniesiono błędną interpretację wyroku Sądu w sprawie karnej oraz niewłaściwą ocenę co do tego, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego może być wydana decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę orzeczenia w sprawie stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przy czym art. 18 ust. 1 pkt 2 przewiduje, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że użycie broni nie było spowodowane bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia skarżącego lub innej osoby, lecz wyłącznie miało na celu odstraszenie osób znajdujących się na terenie fabryki należącej do skarżącego. Nieodpowiedzialne zachowanie się skarżącego naraziło inną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia z powodu doznania obrażeń ciała realnie zagrażających zdrowiu. Skarżący naruszył też ( 8 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nosząc załadowaną broń do celów sportowych. Wszystko to w ocenie Sądu potwierdza słuszność uznania przez organy obu instancji, iż skarżący wykazał brak poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego, podczas gdy od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej postawy. Zaistniały zatem przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił jednocześnie, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Nie gwarantują tego prawa także przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. Ł. reprezentowany przez adwokat M. P., zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji, gdy strona nie została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a nie istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2/ naruszenie przepisów postępowania - art. 113 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro zarówno w wyroku jak i poprzedzających go decyzjach organów administracji obu instancji nie ustalono dokładnie, czy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz czy obawa ta istniała w dacie wydania decyzji przez organy administracji jak też na czym obawa ta polegała, zwłaszcza w świetle wyroku Sądu Rejonowego w T. warunkowo umarzającego postępowanie karne w stosunku do skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że postępowanie karne prowadzone w stosunku do skarżącego zostało warunkowo umorzone, zaś "jedynym ustaleniem Sądu karnego było, że skarżący dopuścił się czynu zarzucanego aktem oskarżenia, przy czym wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne". Sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego nie uwzględniając faktu warunkowego umorzenia postępowania karnego oraz domniemań prawnych związanych z instytucją warunkowego umorzenia, które nastąpiło właśnie z tej przyczyny, że Sąd karny uznał, że pomimo zastosowania tej instytucji strona będzie przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawy skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie podano zarówno naruszenie prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji wobec uznania, że istnieją w sprawie obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji, gdy strona nie została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu, a nie istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jak też naruszenie przepisów postępowania - art. 113 ( 1 ppsa, w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zarówno w wyroku jak i poprzedzających go decyzjach organów administracji obu instancji nie wyjaśniono, czy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz czy obawa ta istniała w dacie wydania decyzji przez organy administracji, nie wskazano przy tym, na czym obawa ta polegała, zwłaszcza w sytuacji zastosowania przez Sąd Rejonowy w T. instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego w stosunku do skarżącego. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, że niezależnie od tego, że wina skarżącego w postępowaniu karnym została udowodniona, to sam fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego już wskazuje na to, że właściwy organ administracji publicznej nie powinien był orzec o cofnięciu pozwolenia na broń sportową. Wskazane w skardze kasacyjnej jej podstawy nie mogły być potraktowane jako usprawiedliwione z tej przyczyny, iż nie można przyjąć, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zastosował błędną wykładnię lub też niewłaściwie zastosował podane jako podstawa orzekania o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową przepisy ustawy o broni i amunicji skoro nie jest w sprawie sporne, że skarżący dopuścił się czynu polegającego na użyciu broni palnej sportowej w celu odstraszenia intruza z terenu należącego do niego zakładu, w wyniku czego obrażeń ciała doznał pracownik tego zakładu. Fakt ten jednoznacznie w ocenie Sądu pierwszej instancji potwierdza prawidłowość przyjęcia przez organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń, iż postawa skarżącego upoważnia do dokonania oceny, że w przyszłości skarżący może dopuścić się czynu stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego. To stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w pełni podziela też Naczelny Sąd Administracyjny. Organ administracji publicznej analizując sprawę w aspekcie zaistnienia przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest przy tym związany taką okolicznością, iż w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu lecz jego decyzja o charakterze uznaniowym, jest każdorazowo oparta na własnych ustaleniach i ocenie stanu faktycznego. Jeżeli więc powyższe fakty były w sprawie niesporne, potwierdzone także w sprawie karnej, to oczywiste jest, iż zbędne było dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego i to zarówno w sprawie administracyjnej jak i w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.