VI SA/Wa 1077/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2007 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a oraz art. 105 k.p.a. i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął S.L. pozwolenie na broń palną myśliwską. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] listopada 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjnego w przedmiocie cofnięcia S. L. pozwolenia na broń palną myśliwską ze względu na uzyskaną informację o prowadzonym przeciwko stronie postępowaniu karnym. Wyrokiem z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w L. uznał winnym S. L. popełnienia czynu z art. 292 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 30 stawek dziennych grzywny. Decyzją Wojewódzkiego Komendanta Policji w R. z dnia [...] lutego 2007 r. cofnięto S.L. pozwolenie na broń palną myśliwską. Zdaniem organu osoba, która dopuściła się czynu zabronionego, (paserstwo nieumyślne), tj. przestępstwa przeciwko mieniu, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a tym samym, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. S. L., dalej skarżący, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Nie kwestionując wyroku sądu skarżący wskazywał, iż jego zdaniem musi istnieć ścisły związek pomiędzy istnieniem uzasadnionej obawy, że osoby skazane wyrokiem mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa bądź porządku publicznego a popełnionym czynem. Powołał się na przedłożone pozytywne opinie środowiskowe oraz Koła Łowieckiego. Zwrócił uwagę, że skazanie dotyczyło kupna telewizora od osoby, która go ukradła. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. KGP podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią zapadłego wyroku sądowego determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, ustawodawca związał wprost z popełnieniem przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa przeciwko, m. in. mieniu. Przestępstwo z art. 292 § 1 k.k. (paserstwo nieumyślne) skarżący niewątpliwie popełnił, skazanie nie uległo zatarciu. Osoba, która dopuściła się przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku publicznego. I chociaż nie jest to warunek określony ustawowo, zdaniem organów policji taka postawa gwarantuje, że broń będzie posiadana i używana zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a skarżący dopuszczając się przestępstwa przeciwko mieniu takiej gwarancji nie daje. KGP podkreślił, iż zgodnie z wolą ustawodawcy, osoby karane za przestępstwa przeciwko mieniu nie powinny posiadać pozwolenia na broń. Odnosząc się do przedłożonych opinii, organ stwierdził, iż nie eliminują one faktu, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu a z taką m. in. okolicznością ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. S.L. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości, decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2007 r. i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, iż w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych istnieje obecnie tendencja do odejścia od zbyt rygorystycznego traktowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sądy uznały za konieczne powiązanie typu przestępstwa z dyspozycją tego przepisu. Podkreślił, że paserstwo nieumyślne dotyczyło kupna telewizora od osoby, która wcześniej kupiła telewizor od złodzieja. Cofnięcie pozwolenia na broń stanowi nadmierną dodatkową karą. Zarzucił, iż decyzja nie bierze pod uwagę opinii środowiskowych. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto w ocenie Sądu działania organów były oparte na prawidłowej wykładni przepisów obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. Zdaniem Sądu w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 292 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu. Fakt skazania skarżącego S. L. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] za powyższe przestępstwo. Należy podkreślić, iż ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw stwarzają uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dotychczasowa opinia, na którą powołuje się skarżący została zniweczona poprzez popełnienie wskazanego przestępstwa i skazania za nie prawomocnym wyrokiem sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.