IV SA/Gl 165/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: NSA Adam Mikusiński NSA Wiesław Morys Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem kosztów zastępstwa strony skarżącej Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] roku odmówił przyznania Z. B. świadczenia w postaci zasiłku stałego od dnia [...] 2002 r. do [...] 2004 r., jako nadpłaty świadczenia. Jako uzasadnienie organ pierwszej instancji podał, iż art. 37 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, iż zasiłek stały przysługuje osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego wart. 8 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Ustala się go jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym ,że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418,00 złotych miesięcznie. Natomiast art. 106 ust. 3 w/w ustawy stanowi, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego począwszy od miesiąca w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Wskazano ,że wniosek o wypłatę zasiłku stałego złożyła strona w dniu [...] 2004 r. dlatego świadczenie (odrębną decyzją z dnia [...]r. Nr [...]) przyznano od [...] 2004 r. i nie ma możliwości nadpłaty zasiłku stałego od [...] 2002 r.. Od decyzji tej w dniu [...] 2004 roku odwołanie wniósł Z. B.. Wyraził swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. Opisał sytuację gospodarstwa domowego i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści odwołania Z. B. oświadczył między innymi, iż jego zdaniem odwołanie od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o świadczenie z pomocy społecznej. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity z 2001 roku Dz.U. Nr 79, poz. 856 z późn.zm.) i art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 roku Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podzielił w całości przedstawione w decyzji organu I instancji ustalenia i wnioski. Wskazał, że czynności organu I instancji przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz z zachowaniem zakreślonych terminów i są one prawidłowo udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym. Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że mając na uwadze faktyczny i prawny stan przedmiotowej sprawy jako odpowiadające prawu jawi się orzeczenie organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. B. opisał stan faktyczny sprawy zarzucając decyzji Kolegium, iż jest ona nieprawidłowa, albowiem organy pierwszej jak i drugiej instancji niewłaściwie oceniły dokumenty, które zdaniem strony dają jej uprawnienia do wnioskowanego świadczenia z pomocy społecznej. Zdaniem strony skarżącej terminem , który powinien być przyjęty jako termin złożenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego jest dzień [...] 2002 r., kiedy to skarżący złożył wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności, a który to termin Sąd Rejonowy w K. w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...] przyjął jako datę początkową zaliczenia skarżącego do [...] stopnia niepełnosprawności. Podniósł, że jego zdaniem w takim przypadku nie ma do niego zastosowania przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając w tych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając zaskarżone orzeczenie organ działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywował. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia też wątpliwości co do jego zgodności z powołanymi przepisami prawa. Z. B. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. Wydziału [...] Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] roku sygn. akt. [...] zmieniającego decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] r., sygn. [...] został zaliczony do [...] stopnia niepełnosprawności na okres dwóch lat poczynając od dnia [...] 2002 roku. Na dochód strony składał się dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] złotych. W dniu [...] 2004 roku do OPS w C. wpłynął wniosek strony o przyznanie ( w tym o wyrównanie od [...] 2002 r.) zasiłku stałego. Ponieważ skarżący spełnił wszystkie przesłanki do otrzymania zasiłku stałego odrębną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...]) przyznano mu zasiłek stały od dnia [...] 2004 r.. Zgodnie z treścią z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. 64, poz. 593 z późno zm.) świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Odnosząc treść przytoczonego przepisu do ustalonego stanu faktycznego należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku – skoro rzeczony wniosek o przyznanie zasiłku stałego został złożony w organie pomocy społecznej w dniu [...] 2004 r. - prawidłowo przyznano skarżącemu zasiłek stały od dnia [...] 2004 r.. Wspomniany przepis w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości przewiduje, że przedmiotowe świadczenie może być przyznane i wypłacone tylko za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony w organie pomocy społecznej wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Skoro tak, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania jako daty złożenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego , daty złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności w Miejskim Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w C., czy też przyjęcia ,że datą tą jest data złożenia odwołania od decyzji Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w C. ,czego domagała się strona skarżąca – odpowiednio w treści skargi do Sądu oraz w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Trzeba także podnieść, a czego zdaje się nie zauważać strona skarżąca, iż wspomniany przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej stanowi wyraźnie, że przedmiotowe świadczenie można przyznać tylko w wypadku złożenia wniosku "wraz z wymaganą dokumentacją". W warunkach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że dopiero w dniu [...] 2004 r. skarżący złożył wniosek wraz z wymaganą dokumentacją (wyżej wspomnianym wyrokiem sądu powszechnego z dnia [...] r. ustalającym stopień niepełnosprawności). Przeto uprawnione jest twierdzenie, że w dacie [...] 2002 r. skarżący nie dysonował "wymaganą dokumentacją", albowiem w tej dacie nie zapadło jeszcze żadne orzeczenie w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] 2002 r. o ustalenie stopnia niepełnosprawności. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).