II OSK 193/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Izabela Ostrowska ( spr.) Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 289/07 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Wojewody Łódzkiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr [...] z [...] października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 września 2007r. sygn. akt II SA/Łd 289/07 oddalił skargę J. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Pismem z dnia 29 maja 2006 roku J. J. dokonała w Urzędzie Miasta Łodzi zgłoszenia zamiaru budowy wolno stojącego budynku gospodarczego na działce położonej w Łodzi przy ul. [...], wskazując jako termin rozpoczęcia budowy dzień 25 czerwca 2006 roku i dołączając do zgłoszenia oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapkę geodezyjną pokazującą usytuowanie obiektu na działce, szkic budynku gospodarczego oraz opis sposobu wykonania budowy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku nr [...] Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 kpa zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, budowa budynku gospodarczego w granicy nieruchomości przylegającego do budynku gospodarczego na sąsiedniej nieruchomości wymaga decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania J. J., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podkreślając, iż jak wynika z mapy lokalizacyjnej budynek gospodarczy przylegać ma do istniejącego na działce sąsiedniej budynku, co powoduje, iż nie może on być uznany za budynek wolnostojący, a tym samym jego budowa podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 10 lipca 2006 roku J. J. ponownie dokonała zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce w Łodzi przy ul. [...], wskazując termin rozpoczęcia budowy na dzień 7 sierpnia 2006 roku. Do zgłoszenia zostało dołączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapa geodezyjna pokazującą usytuowanie obiektu na działce, szkic budynku gospodarczego, opis sposobu wykonania budowy oraz zgoda właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. o nr [...] Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 kpa zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż jak wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynki na działce budowlanej sytuuje się w odległości 3 bądź 4 metrów od granicy z sąsiednią działką, przy czym dopuszcza się lokalizację w odległości 1,5 metra od granicy bądź bezpośrednio przy granicy jeśli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości 3 lub 4 metrów ze względu na rozmiary działki. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż szerokość działki pozwala na lokalizację budynku gospodarczego z zachowaniem warunków technicznych. Decyzją z dnia [...] września 2006 roku nr [...] Wojewoda Łódzki, po rozpoznaniu odwołania J. J., działając na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zauważył, iż dołączona do zgłoszenia mapka nie posiada skali, inwestor nie wskazał podstawowych wymiarów: szerokości działki, wymiarów budynku, odległości budynku od istniejącego budynku i od granicy z działką sąsiednią, co powoduje, iż materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy działki jest dopuszczalne ze względu na rozmiary działki. Organ I instancji powinien zastosować art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia w wyznaczonym terminie brakujących dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 roku nr [...] Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 123 kpa, nałożył na J. J. obowiązek uzupełnienia w terminie do 16 października 2006 roku złożonych dokumentów: o wskazanie dokumentu, z którego wynika tytuł do dysponowania nieruchomością , rysunki projektowanego budynku wraz z opisem zamierzonych robót, opis kolejności wykonywanych robót, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa przy prowadzonych robotach, aktualną mapę do celów lokalizacji z wyrysowaną propozycją, miejsca usytuowania obiektu wraz z dokładnym zwymiarowaniem budynku, szerokości działki, odległości jego usytuowania od istniejącego budynku i od granicy działki sąsiedniej. W dniu 16 października 2006 roku do Urzędu Miasta Łodzi wpłynęła informacja J. J., wskazująca nr aktu notarialnego oraz księgi wieczystej dla nieruchomości, do której dołączone zostały rysunki budynku (rzut fundamentów, przyziemia, dachu, przekroje, elewacje). Strona przedstawiła sposób wykonania robót budowlanych, wymiary działki (szerokość 15 m, głębokość 50 m) i wyjaśniła, iż budynek zostanie usytuowany w odległości 5 m od istniejącego już, zlokalizowanego w północnej części działki budynku oraz w odległości 1,5 m od budynku w granicy południowej przy ul. [...]. J. J. załączyła również mapkę do celów lokalizacji "zbliżoną do aktualnej", podnosząc, iż aktualna mapa zostanie jej udostępniona dopiero 24 października 2006r. Decyzją z dnia [...] października 2006r. nr I. [...] Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 kpa zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż inwestor nie podał podstawowych wymiarów działki oraz budynku, a także odległości od istniejących już zabudowań. Z części opisowej uzupełnienia wniosku wynika, iż projektowany budynek zostanie usytuowany w odległości 1,5 m od istniejącego budynku w granicy sąsiada. Analiza informacji dotyczących istniejących naniesień budowlanych udokumentowanych na mapce geodezyjnej w skali 1:500 nie pozwala na stwierdzenie, iż w omawianym przypadku należy dopuścić usytuowanie budynku gospodarczego w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną ze względu na rozmiary działki, a tym samym, czy mogą mieć zastosowanie przepisy zawarte w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto organ stwierdził, iż przedłożone rysunki techniczne nie przedstawiają podstawowych rozwiązań konstrukcyjno - budowlanych obiektu, brak określenia sposobu mocowania konstrukcji w gruncie, rzutu więźby dachowej, przekrojów zastosowanych elementów konstrukcji szkieletu drewnianego i elementów konstrukcyjnych więźby dachowej, przekrój nie został zwymiarowany, nie podano warstw dachu ani podłoża, nie wskazano spadku dachu ani sposobu odprowadzania wód opadowych, nie zwymiarowano otworów okiennych i drzwiowych. Podanie powyższych danych jest zaś niezbędne do uznania, czy zaprojektowany obiekt spełnia podstawowe wymogi bezpieczeństwa użytkowania i bezpieczeństwa pożarowego wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. o nr [...] Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w wykonaniu obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] października 2006r. strona nie przedstawiła wszystkich wymaganych dokumentów, co dało podstawę do wniesienia sprzeciwu stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, J. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż postanowieniem z dnia 3 października 2006r. została zobowiązana do uzupełnienia brakujących dokumentów, które w zakreślonym terminie złożyła, za wyjątkiem aktualnej mapy do celów lokalizacji, której uzyskanie z MODGiK nie było możliwe z uwagi na wyznaczenie zbyt krótkiego terminu. Skarżąca zwróciła uwagę na sprzeczność między treścią postanowienia a decyzji organu I instancji, podkreślając, iż szkice i rysunki nie muszą być sporządzone przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. W związku z powyższym organ powinien wezwać stronę do uzupełnia dokumentów, a skoro tego nie uczynił, strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań ze strony organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził wad i naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie, stąd też skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu. Sąd I instancji wskazał, iż wniesienie sprzeciwu przez organ administracji - jak wynika z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - jest możliwe w ciągu 30 dni, licząc od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem inwestor może przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych dopiero, jeżeli organ nie wniesie sprzeciwu w ustawowym terminie. Aby sprzeciw został uznany za skutecznie wniesiony, decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane musi zostać doręczona wnioskodawcy przed upływem zakreślonego przez ustawodawcę 30 - dniowego terminu Skoro zatem, dokonujący zgłoszenia może rozpocząć roboty budowlane dopiero w sytuacji, gdy właściwy organ nie wniósł sprzeciwu przed upływem 30 -dniowego terminu, liczonego od dnia doręczenia mu zgłoszenia, nie może zasługiwać na aprobatę i szczególną ochronę prawną działanie inwestora, pozostające w sprzeczności z treścią art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W rozpoznawanej sprawie, mimo sprzeciwu zgłoszonego przez Prezydenta Miasta Łodzi, J. J. rozpoczęła roboty budowlane przy budowie budynku gospodarczego. Jak wynika z akt administracyjnych, zgłoszenie zostało wniesione do organu w dniu 11 lipca 2006 roku (data wpływu do organu). W aktach sprawy brak jest co prawda potwierdzenia odbioru sprzeciwu wydanego przez Prezydenta Miasta Łodzi decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...], jednakże odwołanie złożone przez stronę od tejże decyzji zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu 10 sierpnia 2006 roku. Powyższe daje podstawę do twierdzenia, że sprzeciw doręczony został stronie przed upływem 30 - dniowego terminu. Sprzeciw wniesiony przez organ należy zatem uznać za złożony skutecznie i okoliczność ta nie ulega zmianie, mimo że decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] została uchylona przez Wojewodę Łódzkiego decyzją z dnia [...] września 2006 roku Nr [...]. Również sprzeciw wyrażony decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] października 2006r. Nr [...], doręczony stronie w dniu 27 października 2006r., wydany został z zachowaniem ustawowego terminu. Pomimo wniesienia sprzeciwu, inwestycja została zrealizowana, co zostało stwierdzone podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 6 grudnia 2006 roku i co znalazło potwierdzenie w oświadczeniu strony skarżącej złożonym na rozprawie. Rozpoczęcie robót budowlanych, przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jak również stwierdzenie, że obiekt objęty zgłoszeniem już istnieje, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wywołuje ten skutek, że organ administracji zobowiązany jest taki sprzeciw wnieść. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej dotyczących uznania złożonych na wezwanie organu dokumentów za niekompletne, Sąd uznał, iż nie mogą one wywołać zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi. Jak wynika z treści art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2007r. w sprawie o sygn. akt II Sa/Łd 289/07 złożyła J. J. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tj. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 7 kpa, art. 9 kpa i art. 11 kpa - poprzez błędną wykładnię rozszerzającą i w konsekwencji przyjęcie, że organ może arbitralnie w drodze postanowienia na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nakładać na zgłaszającego obowiązki bez szczegółowego i jasnego sprecyzowania zakresu żądanych danych wbrew treści art. 7, art. 9, art. 11 kpa i wywodzić z braku spełnienia nieokreślonych żądań negatywne dla strony skutki. W ocenie strony skarżącej, Sąd dokonał błędnej wykładni przepisu i błędnie przyjął, że art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, pozwala organowi na arbitralne określanie zakresu żądanych przez organ od inwestora dokumentów i powodowanie negatywnych konsekwencji dla strony wobec nie spełnienia takich żądań. Tym samym Sąd nie stwierdziwszy uchybień w tym zakresie zaakceptował naruszenie przez organ naczelnych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 9 i art. 11 kpa i zasad konstytucyjnych art. 7, art. 87 Konstytucji RP (działania w ramach prawa, zgodnie z przepisami ustawowej rangi czy przepisów prawa na podstawie ustawowej delegacji). W myśl art. 7 kpa, organ podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym zakresie organ nie podjął "wszelkich kroków" i nie pouczył nieprofesjonalisty szczegółowo o jakie dokumenty, rysunki czy szkice chodzi, jak mają być opisane. Organ, na podstawie art. 9 kpa i 11 kpa był zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Organ zaniechał informowania skarżącej działającej samodzielnie o szczegółach związanych z jej sytuacją prawną i faktyczną i przesłankach niezbędnych dla spełnienia przez nią wszelkich formalności związanych ze zgłoszeniem. Wyeliminowanie z obiegu prawnego bezprawnego zdaniem skarżącej - sprzeciwu w sprawie wykonania robot budowlanych z dnia 3 października 2006r. nr [...] powoduje, że inwestor wypełnił obowiązki ustawowe dla inwestycji z dniem upływu terminu do skutecznego złożenia sprzeciwu przez organ i budynek gospodarczy nie stanowi samowoli budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. )" zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na naruszeniu art. 30 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane jest trafny. Ustawodawca zwalniając w art. 29 Prawa budowlanego, inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, poddał wymienione w nim roboty budowlane kontroli administracyjnej w związku ze zgłoszeniem zamiaru ich wykonania właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 30 Prawa budowlanego, należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wprowadza rozwiązanie prawne, które przyjmuje nabycie w wyniku czynności prawnej jednostki uprawnienia, stanowiąc w art. 30 ust. 1 o nabyciu uprawnienia do prowadzenia określonych robót budowlanych w wyniku dokonania czynności zgłoszenia z zastrzeżeniem w art. 30 ust. 5, w myśl którego "zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia". Powyższy przepis przypisując organom administracji publicznej wykonywanie zadań publicznych, kształtuje relację prawną organ - jednostka na zasadzie władztwa administracyjnego. Jeżeli tak stanowi norma materialnego prawa administracyjnego, to ukształtowanie praw (uprawnień lub obowiązków) jednostki następuje w wyniku władczego działania organów administracji publicznej. Poddając jednostkę władczej ingerencji organów administracji publicznej w państwie prawnym, jednostce zapewniona jest obrona jej interesów prawnych na drodze prawa - drodze postępowania regulowanego przepisami prawa. W konsekwencji to organ w wyniku dokonania autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego kształtuje uprawnienia lub obowiązki jednostki (vide: Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.10. 2008r., II GPS 4/)8). Nie ulega wątpliwości, iż termin o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem materialnym i stanowi okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Jego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia takich praw lub obowiązków. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, a wszczęte postępowanie jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (vide: B.Adamiak/J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 8.wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, s. 327). Termin 30 dni, określony w art. 30 ust. 5, jest terminem, w którym organ administracji jest uprawniony do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję ust. 6 art. 30. Decyzyjna aktywność organu poza tymi ramami nie ma prawnego umocowania. Termin ten jest zarówno terminem dla "organu" jak i terminem "dla strony". Oznacza bowiem obowiązek powstrzymania się przez stronę od zamierzonego działania przez określony czas, nie krótszy jednak niż 30 dni, liczony od daty złożenia zgłoszenia. Każde orzeczenie administracyjne, jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracji w konkretnej sprawie konkretnej osoby. Dopiero ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie adresatowi zapoznania się z jego treścią kończy określony proces administracyjny. Orzeczenie, którego materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy uznać za wydane (a więc i sprzeciw za zgłoszony) z dniem doręczenia go stronie. J. Ł. w dniu 11 lipca 2006r. dokonała zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. [...] w Łodzi. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia [...] lipca 2006r. wniósł sprzeciw i jak zasadnie wywiódł Sąd I instancji doręczył go stronie przed upływem 30- dniowego terminu do jego wniesienia. Mając jednak na uwadze powyższe rozważania za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie Sądu, iż postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...].10.2006r. nakładające na inwestorkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia i w konsekwencji kolejny sprzeciw (po kasacyjnej decyzji Wojewody Łódzkiego z 22.09.2006r.) wyrażony decyzją organu I instancji w dniu 20.10.2006r. zostały także wydane w terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Postanowienie obligujące inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia organ architektoniczno-budowlany może wydać także w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia, czego w sprawie niniejszej nie uczynił. Upływ terminu określonego w art. 30 ust. 5 oznacza dla organu brak możliwości wydania postanowienia o którym mowa w art. 30 ust. 2, a także decyzji o sprzeciwie bowiem organ z chwilą wyekspirowania terminu materialnego traci kompetencje do kształtowania uprawnienia lub obowiązku podmiotu dokonującego zgłoszenia. W wyroku NSA z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt OSK 81/04 , OSP 2004, nr 11, poz. 135, trafnie przyjęto, iż wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji, w której skarga powinna zostać uwzględniona jest naruszeniem przepisów innych, niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a., ponieważ naruszenie prawa sprowadziło się w tym przypadku jedynie do wyprowadzenia wadliwych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Z tego względu uznając, że w rozpoznawanej sprawie miało miejsce jedynie naruszenie prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznać skargę, w wyniku czego Sąd uznał, że stanowisko przyjęte w decyzji organu odwoławczego naruszało prawo tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zaś rozstrzygnięcie organu I Instancji zapadło z obrazą art. z art. 30 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), a co za tym idzie skarga zasługiwała na uwzględnienie. Mając na uwadze podniesione wyżej argumenty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 i art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.