I OSK 3/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 334/07 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T. D. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę T. D. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż przedmiotowa decyzja doręczona była w dniu 31 sierpnia 2004 r. do rąk dorosłego domownika skarżącego, co było jednoznaczne z doręczeniem jej do rąk własnych skarżącego. Skargę na powyższą decyzję T. D. wniósł w dniu 21 kwietnia 2007 r. (data nadania przesyłki na Poczcie), a zatem była ona spóźniona. Sąd odrzucił ją więc na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podkreślając jednocześnie na marginesie, że organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji. Skargę kasacyjną na to postanowienie wniósł T. D., reprezentowany przez adwokata M. B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu nie zarzucono naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa, podnosząc w uzasadnieniu jedynie taki zarzut, iż uchybienie terminowi do wystąpienia ze skargą nastąpiło z winy organów, które nie były w stanie wskazać, który z nich jest właściwym dla rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), zwanej dalej P.p.s.a. określa wymagania formalne skargi kasacyjnej, do których oprócz wymagań przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym należy m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wskazanie, czy orzeczenie zostało zaskarżone w całości czy w części. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 P.p.s.a. i należą do nich: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując zarzuty w obu przypadkach należy wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub procesowego, które zostały naruszone w postępowaniu przed sądem I instancji, czego przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. W szczególności nie można się ograniczać do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub, że naruszył przepisy postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując taki zarzut należy wskazać konkretny przepis prawa, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd, z podaniem oznaczenia artykułu, paragrafu, ustępu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej. Ponadto podać na czym naruszenie prawa polegało, zaś w odniesieniu do podstawy z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona skarga kasacyjna powyższym wymogom nie odpowiada. Podkreślić przy tym należy, iż braki w zakresie wymagań skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 P.p.s.a. od słowa "oraz" użytego w tym przepisie, nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni tę skargę niedopuszczalną Z powyższych względów, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało odrzucić.