IV SA/Gl 796/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Sędziowie NSA Szczepan Prax (spr.), WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i w naturze oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił przyznania W. P. zasiłku celowego i w naturze jako refundację wydatków poniesionych na zakup lekarstw w miesiącu [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawca spełnia określone w art. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. ustawy o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ) warunki do objęcia go pomocą społeczną. Jednakże żądana forma pomocy nie może być uwzględniona. Możliwe jest bowiem przyznanie świadczeń na zakup lekarstw, a nie na refundowanie wydatków na ten cel, poniesionych przez stronę z własnych środków pieniężnych, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Nie pozwalają na to także ograniczone fundusze pomocy społecznej. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Kolegium szczegółowo przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy oraz zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego przewidzianego w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Podzieliło pogląd organu podstawowego stopnia, że konieczność zakupu leków można zaliczyć do niezbędnej potrzeby życiowej uzasadniającej przyznanie pomocy. Natomiast za taką potrzebę nie może być uznane zrefundowanie stronie już poniesionych przez nią wydatków na ten cel. Kolegium zwróciło też uwagę na uznaniowy charakter wydanego rozstrzygnięcia. W skardze W. P. zarzucił, że charakter choroby wymagał natychmiastowego użycia leków. Dlatego też musiał je wykupić za własne pieniądze, gdyż stosowana w Ośrodku Pomocy Społecznej procedura akceptacji recept i wypłaty zasiłków na zakup leków jest długotrwała. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc dodatkowo, iż odrębnymi decyzjami skarżącemu udzielana była stosowna pomoc. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej ( art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ). Otóż trafnie podniósł organ odwoławczy, że przyznanie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu leków, zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nie jest obligatoryjne, lecz odbywa się w drodze uznania administracyjnego. Sądowa kontrola rozstrzygnięć podjętych w tym trybie jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy decyzja administracyjna została wydana z zachowaniem przewidzianej procedury, a samo rozstrzygnięcie czy jest oparte na prawidłowych ustaleniach oraz czy odpowiada kryterium zastrzeżonym w przepisach prawa materialnego, a także zasadom poprawnego rozumowania i doświadczenia życiowego. Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza powyższych wymogów. Już w samym wniosku skarżący przyznał, że leki wykupił w dniu [...] r. z własnych środków finansowych. Co prawda środki te pożyczył, ale do dnia złożenia wniosku już je spłacił. Oznacza to, że w tym czasie po stronie skarżącego z tytułu zakupu leków nie występowała już żadna niezaspokojona potrzeba, która wymagałaby uruchomienia świadczeń z pomocy społecznej. Okoliczność tą skarżący potwierdził na rozprawie sądowej wskazując też, że w późniejszym czasie otrzymywał zasiłki na zakup lekarstw. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że w dniu wydania decyzji organu I instancji organ ten wydał też dwie decyzje przyznające skarżącemu zasiłki celowe na różne potrzeby, a trzy dni później przyznał mu zasiłek okresowy. Wskazuje to jednoznacznie, że w omawianym okresie skarżący był objęty systematycznym wsparciem pomocy społecznej, udzielanym mu stosownie do wykazanych, niezbędnych potrzeb. Jednocześnie trafnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy, który odwołuje się do celów i możliwości pomocy społecznej. Oznacza to, że nie każda potrzeba zgłaszana przez stronę musi być zabezpieczona przez organy pomocy społecznej. Jak już wspomniano ocena tych potrzeb pozostawiona jest uznaniu administracyjnemu. W niniejszej sprawie w żadnym razie nie zostało ono przekroczone, zwłaszcza że skarżący nawet nie przedstawił rachunku zakupu leków. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.