I OSK 1209/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...} - Zarządu Dróg Miejskich i Zieleni w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 214/07 odrzucające skargę Gminy [...] - Zarządu Dróg Miejskich i Zieleni w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nie zezwalającej J S.A. w [...] na korzystanie ze zjazdu postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt III SAB/Wr 214/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Gminy [...] - Zarządu Dróg Miejskich i Zieleni w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji niezezwalającej J S.A. w [...] na korzystanie ze zjazdu. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Wskazano, iż w przedmiotowej sprawie jako organ I instancji decyzję wydał Kierownik Zarządu Dróg Miejskich i Zieleni w [...] a zatem gmina nie ma legitymacji do wniesienia skargi na decyzję, którą w I instancji wydawał organ tej gminy, a więc legitymacji do występowania w charakterze strony skarżącej przed sądem administracyjnym. Podano, iż w postanowieniu z dnia 15 maja 1997 r., sygn. akt I SA1799/96 NSA stwierdził, że niedopuszczalna jest zmiana sytuacji prawnej organu, który orzekał w sprawie w I instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. W uchwale natomiast składu 5 sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00 stwierdzając, że gmina nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi o wznowienia postępowania na podstawie art. 145 a kpa, w sprawie zakończonej decyzją samorządowego kolegium odwoławczego, uznał Sąd, że ,,gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego jako właściciela. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wskazano na naruszenie art. 50 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że po stronie skarżącego nie zachodzi interes prawny we wniesieniu skargi od postanowienia SKO we Wrocławiu z dnia [...]. Stwierdzono, że powoływanie się przez Sąd I instancji na orzeczenia cytowane w uzasadnieniu, nie przesądza faktu braku istnienia interesu prawnego po stronie Gminy [...]. Tym samym stanowisko o odrzuceniu skargi powinno zostać oparte o podstawy ustawowe. Wskazano, że cytowany przepis nie określa, w jakich przypadkach mamy do czynienia z interesem prawnym. Dlatego też nie można stosować interpretacji ścieśniającej, która wykluczać będzie konkretne przypadki wniesienia skargi do WSA. Celem orzekania przez WSA bowiem powinny być obejmowane jak najszersze przypadki naruszenia prawa. kierując się interpretacją Sądu I instancji, organ I instancji pozostałby bez jakiejkolwiek ochrony prawnej. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 50 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest nieuzasadniony. Zgodnie z powyższym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego gmina nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu wojewódzkiego. Podnieść należy, w ślad za utrwalonym orzecznictwem sądowym, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skargę wniosła gmina, która wydała decyzję w I instancji to zasadnie sąd wojewódzki skargę taką odrzucił. Z tych względów, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.