II SA/Bd 1010/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 sierpnia 2005r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz a) poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia 15 czerwca 2005r., [...], b) postanowienie Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w [...] z dnia 1 grudnia 2003r., Nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po wydaniu poprzednich wyroków przez tut. Sąd sprawa powróciła do stadium początkowego. Decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] - ul. G. do stacji paliw zlokalizowanej na działce nr [...] w O. gm. S. W uzasadnieniu decyzji, po szerokim przedstawieniu toku postępowania administracyjnego, powołano się in extenso na stanowisko Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. zawarte w piśmie z dnia 30 maja 2005r. podtrzymujące stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 11 kwietnia 2005r. Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej wskazał, że wyraził zgodę decyzją znak: [...] z [...] 2001r. na urządzenie zjazdu określając jednocześnie warunki i swoją decyzję powiązał z pozwoleniem na budowę. Wskazano, że w trakcie postępowania pojawiły się nowe okoliczności faktyczne. Zmienił się stan faktyczny polegający na tym, że w bezpośrednim sąsiedztwie p. Seydaka zlokalizowany został pawilon handlowy Netto, do którego dojazd zaplanowano od ul. K.. Powstały nowe warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej stacji paliw. P. S. uzyskał drugi dostęp do drogi publicznej, gdyż władając obiema nieruchomościami ustanowili wzajemną służebność drogi koniecznej wpisaną w księgach wieczystych, planując nieograniczony przejazd i dostęp zarówno do ul. G. wobec czego dojazd do obiektu Netto i stacji paliw odbywa się przez istniejący zjazd z ul. Kolbego. Wskutek braku pozytywnej opinii zarządcy drogi Prezydent Miasta B. wydał decyzję negatywną. Odwołanie od tej decyzji złożył M. S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołano się na stanowisko zarządcy drogi, który wyjaśnił, jakie warunki muszą być spełnione dla lokalizacji zjazdu do stacji paliw i obiektu handlowego, a które nie występują w rozpatrywanej sprawie. Odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest w pełni uzasadniona albowiem działka na której powstała stacja paliw stanowi teren, którego położenia i sposób zainwestowania nie spełnia wymaganych warunków i kryteriów określonych przepisami ustawy i rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję złożył M. S. W skardze zarzucił naruszenie: 1. art. 7 kpa przez celowe pominięcie istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy dokumentów, 2. art. 8 kpa przez prowadzenie postępowania w sposób nie tylko że nie pogłębiający zaufania skarżącego do organów Państwa, lecz wręcz czyniący wrażenie, że prawo nic nie znaczy, 3. art. 35 kpa przez bezpodstawne i niczym nie uzasadnione wydłużanie terminów w załatwieniu sprawy, 4. art. 110 kpa przez nieuwzględnienie ostatecznej decyzji Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., 5. art. 155 kpa przez uchylenie się od wykonania ostatecznych decyzji w oparciu o które skarżący wybudował stację paliw i narażenie skarżącego na olbrzymie straty, 6. art. 156 kpa § 1 pkt. 2 i 3 przez wydanie decyzji Nr [...] bez podstawy prawnej i odmawiającej wykonania decyzji ostatecznych, 7. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 15 poz. 139 z późn. zm.) przez wyrażenie stanowiska przez skład orzekający w sprawie zastrzeżonej dla Prezesa Kolegium, 8. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) przez zignorowanie oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 października 2004r. sygn. akt. SA/Bd 2772/03, 9. art. 170 przytoczonej wyżej pod pkt 8 ustawy przez przyjęcie odmiennego stanowiska w rozpoznawanej sprawie od stanowiska wyrażonego w prawomocnym orzeczeniu sądu, 10. art. 231 § 1 kk przez narażenie skarżącego na straty, wobec uporczywego odmawiania przez Prezydenta Miasta B. urządzenia zjazdu z ul. G., a więc działania wypełniające znamiona tegoż artykułu, i wniósł o 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia prawa materialnego, 2. stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] 2005r. z przyczyn przytoczonych wyżej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że akta sprawy przedstawione sądowi są niekompletne, a zwłaszcza bez decyzji mających istotne znaczenie w sprawie. Nie jest trafny zarzut braku woli do zawarcia porozumienia na przebudowę skrzyżowania, jako warunku niezbędnego w przypadku realizacji zjazdu od ul. G. Skarżący zlecił P. opracowanie stosowanego projektu oraz załatwienie wszystkich spraw formalno - prawnych, niezbędnych do rozpoczęcia i zakończenia budowy stacji paliw z całym zapleczem, drogami dojazdowymi oraz pozwoleniem na użytkowanie. Przedsiębiorstwo to wykonało powierzone zadanie zgodnie z wszelkimi zasadami prawa i sztuki budowlanej do dnia 25 września 2002r. Pozwolenie na użytkowanie uzyskało 31 grudnia 2002r. Nie uzyskało natomiast pozwolenia na urządzenie zjazdu i wyjazdu z ul. G. na stację paliw, mimo iż Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. w uzasadnieniu swojej decyzji zapewniał, że urządzenie zjazdu z ul. G. w B. nie spowoduje zakłóceń w funkcjonowaniu układu drogowego. Należy nadmienić, że stacja paliw bez zjazdu i wjazdu z ul. Grunwaldzkiej i możliwości obsługi pojazdów jadących z kierunku B. nie ma racji bytu. Skarżący nie nabyłby tej nieruchomości i nie inwestował olbrzymich nakładów finansowych. Wbrew twierdzeniom w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] 2005r. nie uległ zmianie ani stan prawny, ani stan faktyczny. Sprawa modernizacji skrzyżowania ul. [...] i ul. [...] oraz wybudowania dodatkowego pasa jezdni na ul. [...] była znana już w 2001r. jak również korzystanie z wjazdu i zjazdu z ul. [...]. Rzekomy nowy stan faktyczny i prawny został stworzony działaniami, a zwłaszcza zaniedbaniami Prezydenta Miasta B. Jakiekolwiek opinie Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., odmienne od opinii wyrażonej w ostatecznej decyzji tegoż Zarządu Nr [...] z dnia [...] 2001 stanowią naruszenia art. 110 kpa i nie mogą stanowić podstawy dla decyzji odmawiającej skarżącemu prawa do wybudowania własnymi kosztami i staraniem zjazdu i wjazdu z ul. [...] na stację paliw. Dostęp do drogi publicznej ul. [...] został skarżącemu udostępniony przez D. obecnie "[...]", nieodpłatnie poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej, w zamian za udostępnienie przez skarżącego na rzecz D. również nieodpłatnie służebności drogi koniecznej przez swoją nieruchomość do ul. G.. Skoro więc sam skarżący nie ma dostępu do ul. G. to i D. takiego dostępu nie posiada i może podjąć skuteczne działania zmierzające do zmiany tego stanu rzeczy. Skarżącemu grozi więc całkowite odcięcie od drogi publicznej. Prezydent Miasta B., jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie czuli się związani oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 października 2004r. sygn. akt SA/Bd 2772/03 odnoszącymi się do urządzenia zjazdu i wjazdu na stację paliw skarżącego z ul. G. w B.. Skoro więc Prezydent Miasta B. nie zastosował się w swojej decyzji do oceny i wskazań co do dalszego postępowania tam zawartych to dopuścił się naruszenia art. 153 i 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). To samo odnosi się do zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. Skarżący wskazał, że brak zjazdu i wjazdu z ul. G. na stację paliw powoduje straty, które zwiększają się z każdym dniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, jednakże z innych przyczyn niż podaje skarżący. 1. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 135 powołanej ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Nie ulega wątpliwości, że chodzi tutaj o granice materialnoprawne. Granic tych nie wyznaczają granice zaskarżenia ani granice postępowania w danej sprawie (tak też uchwała składu 7 sędziów z 27.6.2000 r. FPS 12/99) 2. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że w sprawie nie zgromadzono wszystkich istotnych dokumentów mających znaczenie dla sprawy. Doszło także do wydania szeregu sprzecznych decyzji i postanowień, które skomplikowały sprawę pod względem formalnym. W prowadzonym postępowaniu należało rozważyć jaki wpływ na prowadzone postępowanie ma decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2002 r. nr [...] oraz decyzja nr [...] z [...] 2002 r. zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę m.in. pasa włączeniowego na drogę nr [...] (ul. G.). W tej ostatniej części, jak to podnosi skarżący, decyzja została uchylona. 3. Organy trafnie przyjęły, że w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) Zgodnie z brzmieniem jej art. 42 ust. 1 pkt 3 decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa m.in. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych Decyzję taką wydaje się po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. W warunkach rozpatrywanej sprawy takimi przepisami szczególnymi, które należy uwzględnić, są przepisy ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). W rozdziale II tej ustawy zatytułowanym "Skrzyżowanie dróg z innymi drogami komunikacji lądowej i powietrznej oraz liniowymi urządzeniami technicznymi" znajduje się przepis art. 29, który w obecnej wersji stanowi, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Także w wersji (sprzed 26.9.2005 r - zmiana przepisu) w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis ten wymagał zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być poprzedzono ostateczną (prawomocną) decyzją zarządcy drogi. 4. W dalszej kolejności należy odpowiedzieć na pytanie, czy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu taka decyzja została wydana, bądź czy wydanie takiej decyzji było konieczne. W aktach sprawy znajduje się decyzja z [...]2001 r. nr [...] wydana przez Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej wyrażająca zgodę na urządzenie zjazdu z ulicy G. do stacji paliw zlokalizowanej w O. gmina S. pod wskazanymi w tej decyzji warunkami. Decyzja nie wskazuje dla jakich potrzeb została wydana, to jednakże należy się domyślać, że została wydana w związku z pozwoleniem na budowę. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte 14.10.2002 r. co prowadzi do wniosku, że wskazaną wyżej decyzję wydano przed wszczęciem postępowania administracyjnego w tej sprawie. Nie może ona zatem mieć znaczenia w rozpatrywanej sprawie albowiem została wydana dla innych potrzeb, a stan faktyczny uległ zmianie. Tym samym nie jest trafny zarzut skarżącego, że sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), tym bardziej, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a rozpoczęcie lub wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót (art. 37 prawa budowlanego). 5. W ramach prowadzonego postępowania wydano natomiast dwa postanowienia przez Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B.. Pierwsze postanowienie nr [...] z dnia [...]2003 r. zostało wydane na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 Nr 71, poz. 838 ze zm.) w którym postanowiono negatywnie zaopiniować wniosek w sprawie zjazdu z drogi krajowej nr [...] - ul. G, do działki [...] zlokalizowanej na terenie gminy S,, na której zlokalizowana jest stacja paliw oraz sąsiadujący z nią pawilon handlowy "[...]". Powołana w postanowieniu podstawa prawna jest nieadekwatna do treści rozstrzygnięcia. Przepis ten umieszczony jest w rozdziale o pasie drogowym i dotyczy wznoszenia tymczasowych obiektów budowlanych w pasie przyległym do pasa drogowego. również nie wiadomo w jakim postępowaniu postanowienie to zostało wydane. Skarżący na rozprawie wyjaśnił, że było to związane z tym, że na podstawie pozwolenia na budowę chciał budować zjazd z drogi i wówczas wystąpił o pozwolenie na zajęcie pasa drogowego. Postanowienie to jest efektem tego wniosku. Nie zostało zatem wydane dla potrzeb tego postępowania. Drugie postanowienie nr [...] r. z [...] 2003 r. zostało wydane na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w ramach postępowania w sprawie "ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej nr [...] - ul. G, do stacji paliw zlokalizowanej na dz. nr ew. [...] w O, Gmina S,". Postanowienie to pozytywnie opiniuje wniosek w sprawie budowy zjazdu. Podlega ono uchyleniu wobec naruszenia przepisów procesowych w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie to co prawda nie wskazuje w podstawie prawnej przepisu prawa procesowego, to jednakże z całokształtu uregulowań ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należy przyjąć, że wydanie tego postanowienia następuje w trybie art. 106 K.p.a (w ramach współdziałania). Zgodnie z art. 106 § 5 K.p.a. na postanowienie w tej sprawie przysługuje zażalenie. Tymczasem w pouczeniu tego postanowienia znajduje się informacja o braku możliwości odwołania. Zasada dwuinstancyjności postępowania jest normą konstytucyjną co przesądza o wadze tego naruszenia i powoduje konieczność uchylenia tego postanowienia. Sąd stwierdza także, że punkt 3 tego postanowienia wydany jest bez podstawy prawnej. Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej nie jest uprawniony do rozszerzenia zakresu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego a ust. 2 tego artykułu wskazuje co wniosek powinien zawierać, a z kolei art. 42 określa, co powinna zawierać decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ewentualne rozważania na temat poszerzenia inwestycji mogą być prowadzone w innej płaszczyźnie niż decyzyjna. W tym miejscu należy także przypomnieć treść art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych, obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. W ocenie Sądu uchylenie tego postanowienia niejako "oczyszcza" sytuację prawną, gdyż w toku dalszego postępowania należy uzyskać stanowisko zarządu dróg uwzględniające wszystkie uwarunkowania i ponownie wydać decyzję. 6. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga podstawa prawna stanowiska zarządcy drogi i forma działania. Obecne brzmienie art. 29 ust. 2 (przewidującego decyzyjną formę działania) wprowadzone zostało przez ustawę z 28.7.2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Art. 7 tej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Należy także sięgnąć do poprzedniej zmiany. Zmiana art. 29 ust. 2 była wprowadzona ustawą z 14.11.2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), która w art. 10 stanowiła, że do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Do dnia 9 grudnia 2003 r. (data wejścia w życie ustawy z 14.11.2003) przepisy ustawy o drogach publicznych nie stanowiły o formie współdziałania. Obecnie jest to jednoznacznie przesądzone, że musi to być forma decyzyjna. Na tle poprzedniego stanu prawnego należy przyjąć, że było to współdziałanie w formach proceduralnych, o jakich mowa w art. 106 K.p.a, a więc wydania postanowienia, przy czym zgodnie z art. 106 § 5 K.p.a. na postanowienie to przysługuje zażalenie. Stosując zatem dotychczasowe przepisy należy ponownie wydać postanowienie, z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego. Dopiero prawomocne postanowienie posłuży do zajęcia stanowiska w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 7. Naruszenie prawa przez Prezydenta Miasta B, polega na tym, że swoją decyzję oparł nie na treści postanowienia wydanego w ramach współdziałania (którego nikt nie uchylił) a na treści pism Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B,, czym dopuścił się naruszenia przepisu art. 40 ust. 3 ustawy z 7.7.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Naruszenie prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze polega natomiast na aprobacie stanowiska organu I instancji, które zostało podjęte z naruszeniem wskazanych przepisów prawa. 8. Sąd dopatrzył się podnoszonego w skardze pominięcia istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy dokumentów. Dotyczy to pominięcia dokumentów wymienionych w punkcie 2, jednakże nie można nie zauważyć, że skarżący podnosząc ten zarzut popada w sprzeczność ze stwierdzeniem zawartym w swoim piśmie z dnia 4.5.2004 r., gdzie stwierdza, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do jej rozstrzygnięcia. Kwestia terminów załatwienia sprawy ma znaczenie procesowe, jednakże w powyższej sprawie pozostaje bez wpływu na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Bez wpływu na tą ocenę pozostaje także zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez wyrażenie stanowiska przez skład orzekający w sprawie zastrzeżonej dla Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wskazany przepis stanowi o uprawnieniach Prezesa Kolegium do wydania postanowienia sygnalizacyjnego. Podniesienie tego zarzutu nie ma związku przyczynowego z oceną legalności zaskarżonej decyzji. Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 155 i 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie są trafne. Przepis art. 155 K.p.a. nie ma zastosowanie w sprawie. Decyzja Prezydenta Miasta B, z [...]2005 r. oparta jest o przepis procesowy - art. 104 K.p.a. i przepisy prawa materialnego - art. 2 i 44 ust. 1 ustawy z 7.7.1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wyczerpuje to ustawowy wymóg podania podstawy prawnej - zarówno procesowej jak i materialnej. Nie jest także trafny zarzut rozpoznania sprawy po raz drugi - art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. z przyczyn wskazanych już wyżej. Nadto należy podnieść, że przedmiotem decyzji nr [...] z dnia [...]2001 r. Wójta Gminy S, było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych z zapleczem technicznym: myjnią samochodową oraz wiatą nad dystrybutorami z parkiem zbiornikowym oraz zapleczem gastronomicznym i socjalnym wraz z przyłączami: energetycznym, gazowym, wodociągowym, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, przyłączem telekomunikacyjnym i drogami dojazdowymi na działce nr [...] w O, gmina S,. Okres ważności tej decyzji określono na 30 czerwca 2002 r., a skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazuje, że termin ten przedłużono do dnia 31.12.2002 r. Decyzja ta utraciła ważność ze wskazanym dniem, zjazd nie został wybudowany (w ramach pozwolenia na budowę stacji) co, jak należy się domyślać i przypuszczać, skutkowało koniecznością wystąpienia o ponowne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzut nie uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 października 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2772/03 nie jest trafny. Interpretując uzasadnienie tego wyroku należy mieć na uwadze wskazane przepisy prawa a nadto przepis art. 16 ustawy o drogach publicznych. W ust. 2 tego artykułu wskazano, że szczegółowe warunki budowy i przebudowy dróg spowodowane inwestycją niedrogową ( a taką stanowi zjazd z drogi) określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Takie próby określenia warunków budowy zjazdu w sprawie poczyniono, o czym świadczy deklaracja świadczenia wzajemnej pomocy w zakresie przebudowy układów drogowych zlokalizowanych na granicy miasta B, i Gminy S, oraz porozumienie dotyczące wspólnego przedsięwzięcia inwestycyjnego między ,D, Spółka z o.o., skarżącym i Wójtem Gminy S. Są to zatem inne formy działania mające podstawę we wskazanym art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Nie stoi to w sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 5.10.2004 r. sygn SA/Bd 2772/03. 9. Rozpoznając ponownie sprawę należy zwrócić się o stanowisko, w trybie art. 106 K.p.a., do Miejskiego Zarządu Dróg Publicznych i Komunikacji Publicznej. Ze względu na datę wszczęcia postępowania w tej sprawie, z przyczyn wskazanych w punkcie 5, zarząd dróg będzie musiał zająć stanowisko w formie postanowienia, od którego służą środki odwoławcze. Zjazd nie jest częścią drogi, lecz jedynie miejscem dostępu do drogi publicznej. Ewentualne niewyrażenie zgody z powołaniem się ogólnie na względy bezpieczeństwa nie jest wystarczające. Wymagana jest dogłębna analiza bezpieczeństwa ruchu drogowego na wskazanym odcinku drogi, być może z udziałem biegłych, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, § 113) jak również z uwzględnieniem faktu, że po przeciwnej stronie planowanego zjazdu z ulicy G., jak wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie, inna firma uzyskała pozwolenie na prawo i lewo skręt w ulicę G. W toku dalszego postępowania należy zatem dążyć do załatwienia sprawy w sposób satysfakcjonujący stronę, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym równości stron i pozadecyzyjnych form działania. Odpowiednie porozumienia i uzgodnienia w tym zakresie zostały zresztą zawarte, jednakże nie zrealizowane. 10. Uzasadnia to, na podstawie art. 135, art. 200 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.