II FSK 12/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie: NSA Grzegorz Borkowski, NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "I..." S. A. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 86/06 w sprawie ze skarg "I..." S. A. z siedzibą w J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 października 2005 r. nr [...] 24 października 2005 r. nr [...] 24 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2000, 2001 i 2002 oddala skargę kasacyjną. Decyzjami z dnia 20 stycznia 2005 r. Prezydent Miasta K. określił I. [...]S.A. (spółka) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2000 r. w wysokości 302 854,70 zł za 2001 r. w wysokości 352 986,60 zł. oraz za rok 2002r. w wysokości 392 624,30 zł. Spółka zakwestionowała powyższe decyzje w części dotyczącej naliczenia podatku od nieruchomości za budowle w postaci parkingu i chodnika i zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej u.p.o.l.) w brzmieniu sprzed 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Spółka zaskarżyła powyższe decyzje wskazując na naruszenie prawa materialnego – art. 3 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu przed 1 stycznia 2003 r. w zw. z art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 86/06 oddalił skargi. Sąd wskazał, że przeprowadzone przez organ odwoławczy uzupełniające postępowanie dowodowe dało podstawę do niekwestionowanego w skardze ustalenia, że zgodnie z kserokopią planszy inwentaryzacyjnej nr 870D-4, parkingi oraz chodniki wyposażone były w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe. Sąd wskazał art. 3 ust. 1 b ustawy Prawo budowlane i wyjaśnił, że chodniki i parkingi zlokalizowane przy pawilonie Spółki, objęte pozwoleniem na budowę, wyposażone w kanalizację deszczową odprowadzoną do sieci miejskiej oraz instalację oświetleniową, w tym sieci podziemne zasilające lampy oświetleniowe należy zaliczyć do budowli na gruncie prawa budowlanego, a tym samym dla potrzeb ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka wniosła skargę kasacyjną i zarzuciła mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm, dalej Ord.pod.) oraz w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.); naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. ze wskazanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej było następstwem błędu Sądu polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, o której mowa w art. 1 § 2 p.u.s.a. 2. na podstawie art. 174 pkt 1 naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 3 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu przed dniem 01.01.2003 r. – poprzez błędną wykładnię wskazanego przepisu polegającą na przyjęciu, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości objęte są urządzenia budowlane ( chodnik oraz parking); b) art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu przed dniem 01.01.2003 r. – poprzez błędne zastosowanie art. 3 pkt 3 ustawy i niezastosowanie art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu przed dniem 01.01.2003r.; naruszenie przez sąd powyższych przepisów polegało na błędnej subsumcji wskazanych przepisów Prawa budowlanego w sprawie Spółki i objęciu zakresem przedmiotowym u.p.o.l. urządzeń budowlanych nieopodatkowanych podatkiem od nieruchomości w okresie 2000 do 2002 r. Wskazując powyższe Spółka wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej przesądziły zasadnicze ułomności skargi kasacyjnej, będącej wysoce sformalizowanym i poddanym ostrym rygorom, środkiem zaskarżenia. Wyraziły się one niedostosowaniem treści zarzutów do powołanych podstaw kasacyjnych (pomyleniem tych podstaw). Należy przede wszystkim zauważyć, iż pierwszy z wysuniętych zarzutów – naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, sprowadza się do stwierdzenia, że sąd administracyjny pierwszej instancji dopuścił się "zasadniczego błędu" w postaci "wadliwego wykonania przezeń funkcji kontrolnej, o której mowa w art. 1 § 2 ustawy PUSA" (s. 2 skargi kasacyjnej). Z analizy tego zarzutu oraz kontekstu – w sumie dość pobieżnego – uzasadnienia wynika, że autor skargi kasacyjnej traktuje owo naruszenie prawa jako konsekwencję podniesionych uchybień dotyczących prawa materialnego. Gdyby nawet tak nie było, to ogólnikowość sformułowanego zarzutu nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do niego. Ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prowadzi z kolei do wniosku, że każdy ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów powiązano z niewłaściwą podstawą kasacyjną. To, co ujęto w niej jako błędną wykładnię mogłoby być w istocie potraktowane tylko jako wadliwa ocena w przedmiocie zastosowania przepisu (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) i odwrotnie – to co w skardze kasacyjnej zakwalifikowano jako błąd subsumcji (błędne zastosowanie art. 3 pkt 3 i niezastosowanie art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane) – mogłoby zostać podciągnięte jedynie pod błąd wykładni. Problem w tym, iż do przepisów drugiej z wymienionych ustaw (powołanego art. 3 pkt 3 i pkt 9) odwołujemy się dla ustalenia znaczenia pojęć niezbędnych dla zastosowania normy dotyczącej konkretnego stanu faktycznego. Wadliwość przejawiająca się w nieprawidłowym zrekonstruowaniu treści pojęcia (w rozważanym przypadku – budowli i urządzenia budowlanego) jest więc zawsze rodzajem błędu wykładni prawa materialnego, natomiast wadliwość związana z uznaniem, że w określonej sytuacji norma prawna (w tym przypadku – norma wyprowadzana z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) znajduje zastosowanie albo też nie znajduje zastosowania, jest odmianą błędu skategoryzowanego przez użycie w art. 174 pkt 1 in fine p.p.s.a. zwrotu "niewłaściwe zastosowanie", a mówiąc ściśle – uchybienia sądu polegającego na nieprawidłowej ocenie co do zastosowania przez organ administracji publicznej normy materialnoprawnej. Ponieważ w sprawie, w której wydano zakwestionowany wyrok, postawione zarzuty oparto na niewłaściwych podstawach kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za bezzasadne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.