VI SA/Wa 1781/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 1992 r. Komendant Policji wydał skarżącemu T. P. pozwolenie na posiadanie 2 sztuk broni palnej myśliwskiej. W dniu [...] maja 2004 r. T. P. złożył wniosek o rozszerzenie tego pozwolenia i wydanie pozwolenia na zakup dwóch dodatkowych egzemplarzy broni kalibru umożliwiającego polowanie na grubego zwierza. W dniu [...] czerwca 2004 r. Komendant Policji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania o wydanie pozwolenia na broń wobec powzięcia wiadomości o postępowaniu karnym toczącym się przeciwko T. P. o przestępstwo z art. 191 § 2 k.k. Prawomocnym wyrokiem z 18 października 2004 r. Sąd Rejonowy w [...] warunkowo umorzył w stosunku do T. P. postępowanie karne na okres 2 lat. W związku z tym w dniu [...] listopada 2004 r. Komendant Policji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia T. P. pozwolenia na broń palną myśliwską oraz wydał postanowienie o podjęciu postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Następnie w dniu [...] maja 2005 r. Komendant Policji wydał dwie decyzje: decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni myśliwskiej oraz decyzję o cofnięciu T. P. pozwolenia na broń palną myśliwską. Za podstawę decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską organ przyjął art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne względem skarżącego jest równoważny z przypisaniem winy zatem istnieje obawa, iż skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego bowiem utracił opinię człowieka nieskazitelnego charakteru. Od powyższej decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń wniósł T. P. odwołanie w prawem przewidzianym terminie. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając orzeczenie. Podniósł, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest skazaniem za przestępstwo oraz zastosowanie tej instytucji przez sąd oznacza, że oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego Zwrócił też uwagę, że wszczęcie postępowania karnego nastąpiło w oparciu o donos Pana Sł. W. w ramach zemsty. Pan S. W. wykorzystał fakt, iż skarżący przyjechał do niego w celach ugodowych. Ponadto skarżący cieszy się nieposzlakowaną opinią w miejscu zamieszkania i w Kole Łowieckim "[...]", którego jest członkiem. Zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy Komendant Główny Policji, wydając decyzję ostateczną w dniu [...] lipca 2005r. i podzielając stanowisko organu I instancji. Zdaniem Komendanta Głównego wyrok karny prawomocny podlega ocenie stosownie do treści art. 80 k.p.a. Tym samym popełnienie takiego rodzaju przestępstwa, jakiego dopuścił się T. P. nie daje gwarancji, że nie użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów; - art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do przyjęcia, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną, - art. 80 k.p.a. i art. 190 Konstytucji poprzez niezastosowanie mającej moc powszechnie obowiązującą dyrektywy interpretacyjnej instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, wydanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 maja 2000 r. sygn. akt P 1/99 - art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji oraz art. 8 i 9 k.p.a. poprzez zaproponowanie stronie zawarcia ugody z organem, która to ugoda byłaby prawnie niedopuszczalna. Skarżący podnosi, iż czyn, o którego popełnienie został oskarżony nie należy do kategorii przestępstw wymienionych w Rozdziale XIX (Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu) oraz XXXV Kodeksu Karnego (Przestępstwa przeciwko mieniu). Bezsprzecznym jest, że warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest wyrokiem skazującym. Stanowi jedynie "prowizoryczne" przypisanie oskarżonemu popełnienia występku (tak Kazimierz Buchała, Andrzej Zoll w: Kodeks Karny Część Ogólna, Komentarz, Zakamycze 1998 r. s. 480 i n.) Takie stanowisko zostało podzielone przez Trybunał Konstytucyjny, który stwierdził w sprawie sygn. akt P 1/99, iż warunkowy charakter umorzenia wyraża się w tym, że jego definitywna skuteczność jest uzależniona od przebiegu okresu próby, zaś sama instytucja warunkowego umorzenia postępowania jest stosowana wobec osób, których wina nie jest znaczna i względem czynów o niskiej szkodliwości społecznej. Zdaniem skarżącego w stanie faktycznym sprawy doszło do nadmiernej ingerencji organu, który pozbawił skarżącego prawa do broni powołując się na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego nie uzasadniając jednocześnie, w jaki sposób skarżący swoją osobą zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Jednocześnie skarżący wywodzi, iż treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że obie przesłanki (obawa i skazanie względnie prowadzenie postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu) wymienione w tym przepisie muszą wystąpić łącznie w przeciwnym razie występowały by w oddzielnym punkcie art. 15 ustawy. Również, w ocenie skarżącego, propozycja ugodowa złożona skarżącemu w dniu [...] lipca 2005 r. stanowiła wprowadzenie skarżącego w błąd bowiem organ był świadomy niedopuszczalności takiej ugody, a mimo to zakreślił 7-dniowy termin na przedstawienie warunków ugody. Konsekwencją tego było wniosek pełnomocnika złożony w dniu [...] lipca 2005 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej Odnosząc się do argumentów przedstawionych w skardze organ stwierdził, że nie dają one podstaw do jej uwzględnienia. Zarzut strony, że zastosowanie przez sąd instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie świadczy o winie skarżącego jest całkowicie niesłuszny. W opinii sądu skarżący dopuścił się przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. Natomiast stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu są okolicznościami, które zaważyły na warunkowym umorzeniu postępowania. Organy policji orzekające w sprawie przyjęły, że nawet incydentalne zachowanie posiadacza broni palnej nie jest obojętne przy dokonywaniu oceny czy dana osoba jest osobą dającą całkowitą gwarancję co do bezpiecznego i zgodnego z porządkiem prawnym posiadania i używania broni. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone postanowienie pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art.15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W sprawie niniejszej bezsporna była okoliczność, że Pan T. P. został oskarżony o popełnienie czynu z art. 191 § 2 k.k. czyli o przestępstwo groźby karalnej w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności i Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2004 r. warunkowo umorzył w stosunku do niego postępowanie karne na okres 2 lat. Zdaniem skarżącego, w tej sytuacji nie można uznać, że należy on do osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast w ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przez organy Policji nie doszło, jak to zarzucał skarżący, do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Należy podzielić stanowisko organów Policji, iż instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego zastosowana wobec skarżącego w istocie stanowi o jego winie, a w konsekwencji o popełnieniu przez niego przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, iż popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa jest naruszeniem przepisów prawa, a co za tym idzie także zasad porządku publicznego. Organy Policji słusznie przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa a zwłaszcza prawa karnego musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącego przestępstwa groźby karalnej z art. 191 § 2 k.k. jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu niezależnie od tego czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu czy też nie. Świadczy o tym użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności" , który pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wobec takiej konstrukcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż spełnienie przesłanki "skazania" oraz wystąpienie "uzasadnionej obawy" muszą zaistnieć łącznie aby mogły one stanowić wystarczającą podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Niezależnie od powyższego trzeba podkreślić, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Całkowicie chybione są argumenty skarżącego odnośnie ograniczenia jego prawa do posiadania broni bowiem dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany, co wynika z art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Przyjętej przez Sąd oceny nie może skutecznie podważyć stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania czyli art. 8, 9 i 11 k.p.a. w szczególności propozycja zawarcia ugody w sprawie niniejszej skoro do takiej ugody ostatecznie nie doszło i sprawa zakończyła się decyzją o cofnięciu pozwolenia na broń. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.