II SA/Po 245/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Szaniecka A sp. z o.o. pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. wniosła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na nowej wieży w P. przy ul. [...], na działce [...], obręb K. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.u. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) odmówił ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na nowej wieży w P. przy ul. [...], na działce [...], obręb K . Uzasadniając organ wyjaśnił, że projektowany maszt, który zgodnie z wnioskiem miałby około 27m, byłby kilkukrotnie wyższy od istniejącej i planowanej zabudowy. W najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji występuje, bądź wkrótce powstanie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W ocenie organu planowana inwestycja wpłynie negatywnie na ład przestrzenny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono, że zgodnie z opinią Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w projekcie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. P. przewiduje się położenie wnioskowanej nieruchomości na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami podstawowymi. Dla terenów tych w projekcie zmiany studium, zakazuje się lokalizowania wolnostojących obiektów telefonii komórkowej. W odwołaniu od decyzji A sp. z o.o. podniosła, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podniesiono zarzut dokonania błędnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie okoliczności negatywnego wpływu na kształtowanie ładu przestrzennego oraz kolizji z charakterem otaczającej zabudowy. Wskazano nadto na naruszenie art. 20, 21, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 11 dyrektywy 2002/21/UE Sygn. akt II SA/Po 245/07 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że istniejący ład przestrzenny w tym rejonie miasta nie mógł stanowić podstawy do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na tym terenie i w jego sąsiedztwie brak jest takich wież stacji bazowych telefonii komórkowej. Planowana inwestycja znajduje się na terenach osiedla domków jednorodzinnych, częściowo już zrealizowanego. Lokalizowanie stacji bazowych wewnątrz takiego osiedla, na wydzielonej działce budowlanej jest nieuzasadnione. Za właściwe należałoby uznać lokalizowanie stacji bazowych na terenach przeznaczonych pod aktywizacje gospodarczą czy też usługi, lub na dachach budynków wielorodzinnych na dużych osiedlach. W ocenie organu proponowana lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej stanowiłaby negatywna dominantę dla niskiej zabudowy. W skardze do sądu administracyjnego podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza art. 56, art. 1 ust. 1 i 2, art. 2, art. 53 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art.7, 80 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U, Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Uwadze organów uszło, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy) nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych i czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta podstawą wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji była sprzeczność zamiaru inwestycyjnego skarżącego z wymaganiami ładu przestrzennego. Stanowisko to zostało w pełni zaakceptowane przez organ odwoławczy. Zasada uwzględniania przez organy administracji w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, sformułowana została w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasada ta ma charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej), bezpośrednio nie nakłada ona na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielnie podstawą do wydania decyzji odmownej z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią powołanego art. 56 organ wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10.11.1998 r., II SA/Gd 375/97, lex nr 44227). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi więc opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Źródłem ograniczeń mogą być tylko przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub przepisy odrębne zawarte np. w ustawie o ochronie przyrody, ustawie Prawo ochrony środowiska, ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawie o gospodarce nieruchomościami itp. (art. 53 ust. 3 pkt 1). Wprawdzie w sentencji decyzji organu I instancji powołano art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale w żaden sposób nie wykazano na czym polega sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego skarżącego z tymi przepisami. Kolegium rozpatrując odwołanie i utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji naruszyło także przepis art. 138 § 1 i § 2 kpa. Skoro zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art.152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Szaniecka