I SA/Kr 1289/06

Sygn. akt I SA/Kr 1289/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Stanisław Grzeszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007r., sprawy ze skargi P. U. O. K. i K. w L., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego, - skargę oddala - Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na zasadzie art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 roku Dz. U. Nr 229 poz. 1954 z pózn. zm.), postanowił zwrócić Prezesowi Urzędu [...] w L. tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony na Grupę [...] "E" Spółka z o.o. z siedziba w K. W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, iż Grupa [...] "E" Spółka z o.o. z siedziba w K, jako miejsce siedziby wskazała adres w K. ul. B., podczas gdy, faktycznie jedynie w okresie od 1 lutego do 30 maja 2004 roku pod wskazanym adresem Spółka wynajmowała tam pokój, jednak z uwagi na zaleganie z czynszem otrzymała wypowiedzenie i wyprowadziła się. Nadto Spółka do organu podatkowego ostatni dokument wymiarowy złożyła za okres od stycznia do lipca 2004 roku, a prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne okazało się całkowicie bezskuteczne. Nie udało się ustalić nowego adresu Spółki. Z uwagi zatem na fakt, że w momencie otrzymania przedmiotowego tytułu wykonawczego organ podatkowy nie znał miejsca siedziby ani informacji o posiadanym przez Spółkę majątku, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie widząc możliwości wszczęcia i prowadzenia egzekucji zwrócił tytuły wykonawcze wierzycielowi. W zażaleniu Prezes Urzędu [...] w L. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do organu niższej instancji, celem prowadzenia prawidłowego postępowania egzekucyjnego, zarzucając mu: 1. naruszenie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, poprzez zwrócenie tytułu wykonawczego pomimo nie wystąpienia przesłanek do wydania rozstrzygnięcia o takiej treści, 2. naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności, o których mowa w art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zmierzających do uzyskania informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w związku z art. 17, art. 18 oraz art. 23 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy II instancji stwierdził, że w dniu 27 lipca 2005 roku poborca podatkowy udał się pod wskazany w tytule wykonawczym adres i sporządził raport o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, ponieważ Spółka pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej, a nowy adres nie jest znany. Nadto już w momencie wystawienia, jak i wpływu przedmiotowego tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego Spółka "E" nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem. Powyższego faktu nie zmienia okliczoność, iż adres ten zgodny jest z wpisem do KRS-u. Wierzyciel nie spełnił swoich obowiązków wynikających z art. 27 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nie wskazał adresu dłużnika, zatem rozstrzygnięcie organu I instancji o zwrocie tytułów wykonawczych uznać należy za prawidłowe. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązany wykazany w tytule wykonawczym posiadał na terenie organu egzekucyjnego siedzibę lub majątek, co w myśl art. 22 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyklucza właściwość Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prezes [...] w L. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu: 1. naruszenie art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, poprzez uznanie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo zwrócił tytuł wykonawczy, 2. naruszenie art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym , poprzez stwierdzenie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był właściwy do prowadzenia egzekucji. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W szczególności skarżący spełnił wymogi art. 27 ustawy egzekucyjnej gdyż podał adres zobowiązanego, zgodny z treścią wpisu do KRS-u, która to treść korzysta z domniemania prawdziwości. Fakt, że zobowiązany nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, nie jest podstawa do zwrotu tytułu wykonawczego. Skarżący podkreślił również, iż stwierdzenie niewłaściwości miejscowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jest niezgodne z art. 22 § 1 ustawy egzekucyjnej, bowiem siedziba osoby prawnej jest znana, bo jest ujawniona w KRS. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku, Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy wynika, że wierzyciel - Prezes Urzędu [...] w L. miał pełną świadomość, że zobowiązany tj. Grupa [...] "E" Spółka z o.o. z siedziba w Krakowie nie przebywa pod adresem K. ul. B. a pomimo tego, nie podjął jakiejkolwiek próby ustalenia miejsca siedziby zobowiązanej Spółki, a jedynie oparł się na adresie ujawnionym w KRS (wiedząc, że ten adres nie jest już aktualny). Zatem nie próbując w żaden sposób dokonać jakiejkolwiek weryfikacji adresu siedziby spółki, wierzyciel wskazał w tytule wykonawczym wyłącznie siedzibę Spółki znaną wierzycielowi z KRS-u. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy winien zawierać wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu (...). Z przytoczonego przepisu jednoznacznie, wynika, że ustawodawca odróżnia w nim: imię, nazwisko i adres zobowiązanego - które winny odnosić się do zobowiązanego będącego osobą prawną. Przepis ten ściśle związany jest z treścią art. 22 § 2 ustawy, który również stanowi o miejscu zamieszkania lub (o) siedzibie zobowiązanego. Wskazanie nazwy i adresu zobowiązanej osoby prawnej stanowi, z mocy art. 27 § 1 pkt 2, obligatoryjny element i konieczną treść tytułu wykonawczego. Nie wypełnienie tego warunku skutkuje realizacją art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, który stanowi (m.in.), że jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Z całą pewnością nie można w tym zakresie poprzestać na wskazaniu siedziby firmy która jest ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym, zwłaszcza wówczas, gdy wiadomo, że jest to adres już nieaktualny. Co prawda dane wpisane do KRS-u korzystają z domniemania prawdziwości, jednak jest to domniemanie, które można obalić. W tym wypadku organ egzekucyjny ustalił, że co najmniej od połowy 2004 roku pod wskazanym adresem nie mieści się już siedziba dłużnika. Podsumowując, stwierdzić należy, ze z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że na wierzycielu spoczywa obowiązek ustalenia i wskazania w tytule wykonawczym adresu miejsca siedziby osoby prawnej. Brak tytułu wykonawczego w powyższym zakresie uzasadnia odmowę przystąpienia do egzekucji i zwrot tytułu wierzycielowi na podstawie art. 29 § 2 wymienionej ustawy. Podkreślić również należy, że wskazanie adresu zobowiązanego ma istotne znaczenie tak dla podnoszonego już zagadnienia ustalenia właściwości organów egzekucyjnych, jak i dla dopełnienia indywidualizacji osoby zobowiązanej oraz umożliwienia skuteczności egzekucji. Właściwość organu egzekucyjnego została określona w art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, iż jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Jest to jedyny obowiązujący przepis, który określa właściwość organu egzekucyjnego. Zatem słusznie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niewłaściwość Naczelnika Urzędu Skarbowego, skoro na terenie działania tego zobowiązany nie posiada majątku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.