IV SA/Gl 243/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent - stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2007 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej narządu [...] u W. D., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. o wydanie decyzji w sprawie choroby zawodowej orzekł o odmowie uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. o numerze [...]. Następnie, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją Nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku rozpoznania skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 595/04 stwierdził nieważność zarówno decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., jak i decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu podniósł, że organy obydwu instancji rozpoznały wniosek skarżącego z dnia [...] r. jako żądanie wznowienia postępowania, a nie - zgodnie z jego treścią - jako wniosek o wszczęcie nowego postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. W związku z tym Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wniosek skarżącego z dnia [...] r. został potraktowany jako zgłoszenie przez pracownika podejrzenia choroby zawodowej, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Ponadto według cytowanych wytycznych organ miał przeprowadzić czynności wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 1 pkt 2, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 z późn. zm.), § 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115 z 2002 r.) orzekł, że brak jest podstaw do stwierdzenia u W. D. choroby zawodowej - [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, że według orzeczeń Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. brak było podstaw do rozpoznania wymienionej choroby zawodowej. Wobec tego nie został spełniony podstawowy warunek stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż W. D. podczas zatrudnienia w latach [...] w KWK A pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i dodał, że na podstawie orzeczeń obu placówek diagnostycznych został stwierdzony u W. D. [...], powstały z udziałem czynników pozazawodowych, który - pomimo potwierdzonego zatrudnienia w warunkach narażenia na [...] - nie ma cech klinicznych uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem [...]. Wobec tego brak było podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem [...] a warunkami pracy. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), bowiem postępowanie w sprawie choroby zawodowej W. D. zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - w związku z tym, na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zastosowanie w sprawie miały przepisy dotychczasowe. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji przez błędną jego wykładnię, a ponadto sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Podniósł, że nie zostały wykonane wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2005 r., dotyczące przeprowadzenia przez organ czynności określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Ponadto nie zostały wyjaśnione rozbieżności pomiędzy poprzednimi wynikami badań Instytutu Medycyny Pracy w S. i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, przede wszystkim w zakresie wielkości stwierdzonego [...]. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanego dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć bowiem należało, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Odnośnie treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 595/04 podkreślić należało, że wynikał z nich obowiązek zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W powyższej kwestii, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że w sprawie zastosowano przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), bowiem postępowanie w sprawie choroby zawodowej W. D. zostało wszczęte przed datą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W związku z tym, na podstawie § 10 tego rozporządzenia, zastosowano przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy - podobnie jak i organ pierwszej instancji - rozpatrując ponownie sprawę, pominął zatem zupełnie wskazania Sądu dotyczące przeprowadzenia - na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - oceny, czy zostały spełnione warunki stwierdzenia choroby zawodowej u W. D. W wyroku z dnia 15 listopada 2005 r. Sąd zawarł bowiem wytyczne co do dalszego postępowania, zgodnie z którymi wniosek skarżącego z dnia [...] r. należało rozpoznać jako wniosek o wszczęcie nowego postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. W związku z tym Sąd wskazał, aby wniosek z dnia [...] r. został zakwalifikowany jako zgłoszenie przez pracownika podejrzenia choroby zawodowej, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Jak wynika z powyższej analizy, przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, zostały naruszone przepisy postępowania, gdyż wytyczne wyrażone w uzasadnieniu wymienionego wyżej wyroku były wiążące dla organów orzekających w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Niezastosowanie się do nich, w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, stanowiło naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. i wobec tego również podstawę uchylenia wymienionych decyzji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja lub postanowienie podlega bowiem uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wyżej wskazane naruszenie przepisów postępowania w zakresie cytowanego art. 153 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ orzekający zastosuje wytyczne wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 595/04, z których wynika obowiązek zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W szczególności uwzględni wskazania, zgodnie z którymi wniosek skarżącego z dnia [...] r. należy zakwalifikować jako zgłoszenie przez pracownika podejrzenia choroby zawodowej, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 wymienionego rozporządzenia. Następnie rozpatrzy cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Oceni na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, zostały udowodnione. W uzasadnieniu wskaże, na podstawie jakich dowodów uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich powodów ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiary poszczególnym dowodom. W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a., gdyż zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności.