II FZ 108/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 890/07 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 5 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 108/08 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 890/07, odrzucił skargę kasacyjną B.D. od wyroku tego Sądu z dnia 31 października 2007 roku, w którym oddalono skargę podatnika na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 5 lutego 2007 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu II raty podatku rolnego za 2002 rok. Sąd w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że w imieniu podatnika skargę kasacyjną sporządził oraz wniósł pełnomocnik wykonujący zawód radcy prawnego. W ocenie Sądu pełnomocnik ten przy dokonywaniu czynności polegającej na wniesieniu skargi kasacyjnej miał obowiązek uiścić wpis stały od tego pisma, który w rozpoznawanej sprawie wynosi 250,00 złotych, stosownie do § 2 ust. 2 pkt 12 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.). Z uwagi natomiast na okoliczność, iż pełnomocnik uiścił wpis stosunkowy w wysokości 100,00 złotych, Sąd uznał, że skarga kasacyjna została nieprawidłowo opłacona. W tej sytuacji Sąd zastosował więc art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., oraz orzekł o odrzuceniu tego środka zaskarżenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik podatnika zarzucił temu orzeczeniu naruszenie art. 220 § 3 u.p.p.s.a. w związku z § 1, § 2, § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe zarzuty strona wnosząca zażalenie domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W ocenie podatnika Sąd niesłusznie przyjął, iż wpis od skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie ma charakter opłaty stałej. Podniesiono także, że oddalona zaskarżonym wyrokiem decyzja dotyczyła sprawy, w której wartość przedmiotu sporu wynosiła 700,00 złotych. W ocenie autora zażalenia podstawą wyliczenia wysokości wpisu stosunkowego w kwocie 100,00 złotych powinien być zatem § 1 pkt 1 i § 3 wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. Ustawodawca regulując kwestię opłat sądowych dokonał podziału kategorii spraw na takie, które podlegają wpisowi stosunkowemu oraz na te, które podlegają opłacie stałej. W myśl art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym. Użyte w przepisie sformułowanie "w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne", jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia nie mogą być bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 u.p.p.s.a. Dlatego też bardziej trafne jest określenie spraw podlegających wpisowi stosunkowemu, jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Tym samym nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. Przechodząc na grunt omawianej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu pierwszej instancji dotyczy oddalenia skargi, której przedmiotem była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych z tytułu II raty podatku rolnego za 2002 rok. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tego rodzaju sprawach spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających umorzenie zaległych zobowiązań podatkowych. Decyzja objęta skargą oddaloną przez Sąd pierwszej instancji nie nakłada tym samym na podatnika określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Odnosi się bowiem jedynie do przesłanek warunkujących umorzenie zaległości podatkowej, określonych w art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z tej przyczyny, w rozpatrywanej sprawie wpisem należnym od skargi jest wpis o charakterze stałym w kwocie 500,00 złotych, zaś skarga kasacyjna podlega również opłacie stałej wynoszącej połowę wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych pobiera się wpis stały w wysokości 500,00 złotych. Analiza akt sprawy wskazuje, że podatnik właśnie w takiej wysokości uiścił wpis od skargi (karta 18). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie zatem w zaskarżonym postanowieniu jako podstawę wyliczenia należnej opłaty stałej od skargi kasacyjnej na kwotę 250,00 złotych, wskazał na § 2 ust. 3 pkt 12 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku. W sytuacji natomiast gdy skarga kasacyjna sporządzona została oraz wniesiona przez pełnomocnika wykonującego zawód racy prawnego, który opłacił to pismo wpisem w wysokości 100,00 złotych, Sąd słusznie uznał, że nie zostało ono należycie opłacone. Sąd prawidłowo zatem zastosował art. 221 u.p.p.s.a. uprawniający do odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego, w sytuacji gdy pismo to podlega opłacie stałej, a nie zostało należycie opłacone. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.