I OZ 96/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 843/07 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007 r. odrzucił zażalenie D. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 31 października 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 173 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odrzuceniu skargi, a więc postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Na to postanowienie przysługiwała, jak podkreślił Sąd I instancji skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi z 31 października 2007 r. zostało wraz z uzasadnieniem doręczone pełnomocnikowi skarżącego, który w dniu 22 listopada 2007 r. wniósł od niego zażalenie. Od rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia zażalenia pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną. W uzasadnieniu skargi argumentował, iż Naczelny Sąd Administracyjny powinien wypowiedzieć się, czy błędne oznaczenie środka odwoławczego może stanowić podstawę jego odrzucenia bez zbadania jego merytorycznej zasadności. Podkreślił, że o dopuszczalności środka zaskarżenia winna decydować nie jego nazwa, lecz podniesione w tym piśmie procesowym zarzuty i wnioski. Sąd Wojewódzki potraktował pismo pełnomocnika skarżącego jako zażalenie na postanowienie z dnia 3 grudnia 2007 r. i przesłał do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia zażalenia przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Pełnomocnik skarżącego od postanowienia sądu wojewódzkiego w tym przedmiocie złożył skargę kasacyjną, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny potraktował jako zażalenie i nadał mu bieg. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie, iż przedmiotowe pismo spełnia wymogi formalne zażalenia postanowił pomimo błędnego określenia środka zaskarżenia rozpoznać je merytorycznie. Niemiej jednak wskazać należy, że o dopuszczalności danego środka nie decyduje przede wszystkim jego nazwa tylko spełnienie przez dane pismo określonych przez ustawę wymogów formalnych, które w stosunku do skargi kasacyjnej są bardziej rygorystyczne. Podkreślić także trzeba, że w stosunku do strony reprezentowanej przez pełnomocnika profesjonalnego wymagania w ramach toczącego się postępowania sądowego są bardziej rygorystyczne, z uwagi na posiadanie przez niego w zakresie świadczonej pomocy prawnej stosownego doświadczenia i wiedzy. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 173 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie nasuwa wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i to bez względu na przyczynę jej odrzucenia. Wymagania ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia bardziej sformalizowanym niż zażalenie, obejmują między innymi sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w określonych sprawach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 175 P.p.s.a.). Sporządzenie i wniesienie przez stronę, zwłaszcza reprezentowaną przez pełnomocnika profesjonalnego, zażalenia na orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, powoduje, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. W tych okolicznościach należało uznać, zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za prawidłowe i odpowiadające prawu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.