II SAB/Wa 84/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2007 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu rozpoznawania sprawy postanawia - umorzyć postępowanie - II SAB/Wa 84/07 UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2007 r. Z. L. złożył do Wojewody Mazowieckiego pismo zatytułowane "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...], orzekającej o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2001 r. na okres 90 dni". Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nr [...], wydanym na podstawie art. 36 § 1 oraz § 2 k.p.a. przedłużył termin rozpoznania wniosku Z. L. z dnia [...] marca 2007 r. do dnia [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z pisma Z. L. nie wynikało jednoznacznie czy ma ono być traktowane jako wniosek o stwierdzenie nieważności, czy też jako odwołanie od decyzji ww. Starosty Powiatu [...]. Celem uściślenia tego wniosku Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia [...] marca 2007 r. wezwał Z. L. do złożenia wyjaśnienia w tej materii. Z uwagi na fakt, że do dnia [...] kwietnia 2007 r. do Wojewody nie wpłynęła odpowiedź Z. L. na wezwanie do złożenia wyjaśnień, a także nie otrzymano zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania uznał za zasadne przedłużyć prowadzone postanowienie. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007 r., skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił się Z. L. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał wniosek Z. L. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że badając swoją właściwość w sprawie uznał na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548 ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy właściwym do rozpoznania wniosku Z. L. jest Minister Pracy i Polityki Społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. L. wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania orzeczenia na skutek wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...], zawierającego rozstrzygnięcie o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku Z. L. z dnia [...] marca 2007 r. do dnia [...] maja 2007 r. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że wydając postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] nie pozostaje w bezczynności co powoduje, że skarga jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie Z. L. wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania orzeczenia na skutek wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...], zawierającego rozstrzygnięcie o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku Z. L. z dnia [...] marca 2007 r. do dnia [...] maja 2007 r. Skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bądź bezczynność organu w sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tryb ten jednak ma zastosowanie tylko w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy, to znaczy, gdy chodzi o inne niż wymienione w pkt 1-3 (tego artykułu) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczy to skarg na decyzje administracyjne lub bezczynność w wydaniu takiej decyzji. Oznacza to, że wówczas gdy w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną pozostaje centralny organ administracji rządowej , to stronie przysługuje skarga na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego, w postępowaniu bowiem przed tym organem zgodnie z ustawą nie przysługują stronie żadne środki zaskarżenia służące do zwalczania bezczynności organu na drodze administracyjnej. W związku z tym, skarga Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest dopuszczalna. Ponieważ jednak w momencie jej rozpoznania przez Sąd, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji już w bezczynności nie pozostawał, gdyż postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...], które zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] lipca 2007 r. przekazał wniosek Z. L. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostawał, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Wskazać należy, iż w doktrynie istnieje rozbieżność poglądów dotycząca rozstrzygania spraw w wyżej wskazanym stanie faktycznym. Część przedstawicieli doktryny uważa, że w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ wydał decyzję, co do której pozostawał w bezczynności, postępowanie sądowoadministracyjne nie jest z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 p.p.s.a. (Woś, Knysiak-Molczyk, Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexisnexis 2005, s. 496). Według drugiej koncepcji natomiast, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub podejmie czynność w sprawie, to postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexisnexis 2006, s. 348). Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę uznał jednak, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.