I SA/Łd 641/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.) Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki - płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, za poszczególne okresy w 2001 i 2002 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A. Ł. kwotę 7 200,00 (siedem tysięcy dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] nr [...] orzekającą o odpowiedzialności A.Ł. - członka zarządu A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. za zaległości podatkowe tej spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2001 r. oraz styczeń i lipiec 2002 r. w kwocie 258 208, 17 zł wraz z należnymi odsetkami. Z przedstawionego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji stanu faktycznego wynika, iż spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A. posiada zaległości podatkowe z tytułu pobranego i nieodprowadzonego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłacanych wynagrodzeń za okres od czerwca do lipca, od września do grudnia 2001 r. oraz za styczeń i lipiec 2002 r. Na podstawie art. 30 Ordynacji podatkowej Urząd Skarbowy Ł.- P. wydał decyzje orzekające o odpowiedzialności spółki jako płatnika za pobrany i nie odprowadzony za te okresy podatek. Złożona później przez spółkę korekta deklaracji uznana została za bezskuteczną. W postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w stosunku do spółki uzyskano tylko niewielką kwotę 3 037,02 zł w wyniku zajęcia rachunku bankowego. Zaliczono ją na zaległość za czerwiec 2001 r., odsetki i koszty egzekucyjne. Zajęcia wierzytelności z kont bankowych i z tytułu prowizji nie przyniosły rezultatu. Z uwagi na faktyczne zaprzestanie przez spółkę prowadzenia działalności nie było możliwe uzyskanie wiadomości na temat innych wierzytelności i praw majątkowych posiadanych przez podatniczkę oraz ustalenie, czy posiada ona środki trwałe. Z danych wykazanych w Rejestrze Handlowym wynikało, iż od 16 stycznia 2001 r. funkcję prezesa zarządu podatniczki pełniła A. Ł. 25 października 2001 r. zarząd spółki złożył wniosek o ogłoszenie jej upadłości. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł –Ś Sądu Gospodarczego z dnia [...] r. wniosek ten został oddalony z uwagi na brak majątku pozwalającego nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Organ uznał jednocześnie za nieskuteczną rezygnację strony z funkcji członka zarządu spółki. W piśmie, kierowanym do rady nadzorczej spółki, które potwierdzać miało tę okoliczność nie podano bowiem przyczyn rezygnacji. Ponadto nieczytelne podpisy, jakie na nim się znajdują nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że pismo to zostało przez członków rady nadzorczej odebrane. Z treści art. 202 § 4 Kodeksu spółek handlowych ( dalej powoływanego jako k.s.h.) w zw. z art. 746 i 61 Kodeksu cywilnego( dalej powoływanego jako k.c.) wynika zaś, iż oświadczenie winno precyzować przyczynę takiej decyzji oraz powinno dotrzeć do choćby jednego członka rady nadzorczej. Organ zauważył ponadto, iż po złożeniu rezygnacji strona podejmowała czynności procesowe jako członek zarządu spółki, kierując do sądu pisma w przedmiocie upadłości spółki. Za niezasadny organ uznał również zarzut zgłoszenia wniosku o upadłość spółki we właściwym terminie. Zwrócił uwagę, iż skuteczny wniosek został złożony dopiero w momencie, gdy nie było już środków nawet na to postępowanie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło też twierdzeń skarżącej o istnieniu majątku spółki w postaci wierzytelności z tytułu bankowego funduszu gwarancyjnego. Bankowy Fundusz Gwarancyjny zaprzeczył bowiem, aby spółka A. miała jakiekolwiek wierzytelności w stosunku do niego lub aby był on zobowiązany do spełnienia jakiegokolwiek świadczenia na jej rzecz. W tym stanie rzeczy w ocenie organu I instancji zasadne było orzeczenie o odpowiedzialności strony skarżącej za zobowiązania spółki na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8,poz. 60 ze zm.). W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 116 § 1 i § 2, 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1-4, art. 122 i 120 Ordynacji podatkowej. Wniosła w związku z tym o uchylenie decyzji. Podniosła, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nie istnieje, bowiem spółka była jedynie jego płatnikiem, a nie podatnikiem. Podatnicy tego podatku złożyli korekty swoich zeznań podatkowych za 2001 r. i wykazali, iż zobowiązanie to nie istnieje. Korektę deklaracji płatnika złożyła również spółka i wbrew stanowisku organu I instancji nie była ona bezskuteczna. Z zaskarżonej decyzji nie wynika ponadto solidarna odpowiedzialność członków zarządu i spółki, a o takiej odpowiedzialności stanowi art. 116 Ordynacji podatkowej. Ponadto przepis ten nie przewiduje odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania płatnika. Strona podtrzymała ponadto zarzut skutecznej rezygnacji z funkcji członka zarządu z dniem 23 lutego 2001 r. K.s.h. nie wymaga dla skuteczności rezygnacji podania jej przyczyn. Przepis art. 746 § 2 k.c. stosuje się w tym wypadku tylko odpowiednio, ponadto on również nie wymaga podania powodu rezygnacji. Rezygnacja została złożona członkom rady nadzorczej i ci nie kwestionowali otrzymania jej. Jeżeli organ I instancji miał wątpliwości co do tego, kto złożył podpisy na oświadczeniu strony, to mógł przesłuchać na okoliczność doręczenia członków rady nadzorczej. Strona przyznała, iż składając wnioski o upadłość spółki nie była już członkiem zarządu. Ponadto zwróciła uwagę, iż zaległość powstała dopiero w czerwcu 2001 r., a więc już po jej rezygnacji z pełnionej funkcji, wypłata dla członków rady nadzorczej, która spowodowała tę zaległość nie była przez nią w żaden sposób akceptowana. Podniosła także, iż nie zbadano dokładnie kwestii istnienia majątku spółki. Organ wystąpił bowiem do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie, tymczasem strona wskazywała na istnienie środków na utworzonym przez Wschodni Bank Cukrownictwa w Lublinie Funduszu Gwarancyjnym, związanym z działalnością spółki. Na ten fundusz spływają środki, egzekwowane od dłużników spółki. Bank nie dokonał rozliczenia tych środków, wobec czego powinny na nim się znajdować spore kwoty. Strona podniosła dodatkowo zarzut przedawnienia, wskazując na 3 –letni jego termin. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wymienił czynności egzekucyjne, polegające na zajęciu wierzytelności spółki z rachunków bankowych i wierzytelności z tytułu prowizji. Wskazał na brak obrotów na rachunku bankowym spółki we Wschodnim Banku Cukrownictwa i niemożność ustalenia istnienia środków trwałych z uwagi na faktyczne zaprzestanie działalności przez spółkę. Podzielił stanowisko organu I instancji, iż nie doszło do rezygnacji skarżącej z funkcji członka zarządu. W ocenie organu odwoławczego jej skuteczność uzależniona była od formalnego odwołania jej z powierzonej funkcji przez wspólników lub inny upoważniony do tego organ. Z uwagi na ważne przyczyny wspólnicy mogą bowiem domagać się od członka zarządu dalszego pełnienia tej funkcji. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił także uwagę, iż mimo złożenia rezygnacji skarżąca podejmowała czynności członka zarządu, kierując m.in., do sądu kolejne wnioski o ogłoszenie upadłości spółki. Organ odwoławczy stwierdził, iż zaległość podatkowa spółki, którą przeniesiono na skarżącą wynikała z ostatecznych decyzji organu podatkowego. W postępowaniu dotyczącym przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią nie można zaś kwestionować wcześniejszych ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego dotyczącego wysokości zobowiązania. Podzielił też stanowisko organu I instancji co do spóźnionego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i niewskazana majątku spółki, z którego zaległość mogłaby być zaspokojona, powołując się na ustalenia dokonane w Bankowym Funduszu Gwarancyjnym. Nie uwzględnił zarzutu upływu terminu do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącej, wskazując, iż termin ten zgodnie z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej wynosi 5 lat od końca roku podatkowego, w którym powstała zaległość podatkowa. W skardze na powyższą decyzję A. Ł. zarzuciła naruszenie art. 116 § 1 i § 2, art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej , art. 202 § 4 k.s.h., a także wydanie decyzji ustalającej obowiązek zapłaty zadłużenia podatkowego z tytułu zaliczek na podatek dochodowy mimo upływu roku podatkowego 2001 i 2002, co powoduje, że zobowiązanie z tytułu zaliczek utraciło swoją odrębność prawną i byt prawny i wygasło. Wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z [...] i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumenty dotyczące wygaśnięcia jej mandatu członka zarządu przed powstaniem zaległości. Podkreśliła, iż zgodnie z art. 202 § 4 k.s.h. rezygnacja jest jednostronną czynnością prawną, dla skuteczności której nie jest potrzebne jej przyjęcie. Pogląd, wyrażony przez Dyrektora Izby Skarbowej dotyczył stanu prawnego obowiązującego pod rządem kodeksu handlowego. Strona skarżąca nigdy nie cofnęła swojego oświadczenia woli. Podpisanie przez nią wniosku o ogłoszenie upadłości może jedynie wywierać skutek w postaci braku umocowania do dokonania tej czynności, nie jest jednak równoznaczne z ponownym powołaniem. Zaniedbanie przez spółkę wykreślenia członków zarządu z KRS nie powinno obciążać byłego członka zarządu i nie może skutkować odpowiedzialnością za jej długi. Wpis ten ma charakter jedynie deklaratoryjny. Organy podatkowe nie wykazały też w ocenie skarżącej bezskuteczności egzekucji. Nie sprawdziły bowiem, czy środki na zaspokojenie należności nie znalazły się na rachunku Wschodniego Banku Cukrownictwa, stanowiącego fundusz gwarancyjny, którego dysponentem była spółka. Zwróciły się jedynie do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, który ze spółką nie miał nic wspólnego. Nie próbowano też zająć wierzytelności, jakie spółka miała w stosunku do pożyczkobiorców. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, odwołując się na poparcie swojego stanowiska do argumentów identycznych z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, w postępowaniu podatkowym doszło bowiem do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja dotyczy odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach i w zakresie przewidzianym w przepisach tej ustawy osoba trzecia odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe podatnika . Osoba ta ( w braku odmiennych przepisów ) odpowiada także za podatki nie pobrane oraz pobrane, a nie wpłacone przez płatników lub inkasentów ( art. 107 § 2 pkt. 1 ordynacji podatkowej). Odpowiedzialność ta ma miejsce w wypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika bądź jego następcę prawnego i zależy od istnienia zobowiązania podatkowego podatnika . Ma ona zatem charakter akcesoryjny w stosunku do odpowiedzialności podatnika, a także subsydiarny, bowiem wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej. Przepisy te mają na celu ochronę interesu Skarbu Państwa przed działaniami podatników, zmierzającymi do uchylenia się od obowiązku płacenia podatków. Jednocześnie jednak, jako stanowiące o odpowiedzialności osoby trzeciej za cudze zobowiązania podatkowe muszą być interpretowane ściśle, bez stosowania wykładni rozszerzającej. Zgodnie z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu , jeżeli egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna i jeżeli pełnili oni swoje funkcje w czasie powstania zobowiązania podatkowego. Fakt istnienia zaległości, pełnienia funkcji członka zarządu w okresie jej powstania oraz bezskuteczności egzekucji wykazać winny w postępowaniu podatkowym w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej organy podatkowe. Członek zarządu może się uwolnić od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, iż we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości albo wszczęto postępowanie układowe bądź że niewszczęcie tego postępowania albo niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło nie z jego winy, bądź gdy wskaże mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Ciężar dowodu istnienia okoliczności zwalniających obciąża członka zarządu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na niewątpliwe ustalenie, iż skarżąca co najmniej od 16 stycznia 2001 r. pełniła funkcję prezesa zarządu spółki A. , do dnia wydania decyzji nie został też wykreślony z rejestru handlowego wpis dotyczący pełnienia przez nią tej funkcji. Skarżąca powołuje się jednakże na fakt rezygnacji z funkcji członka zarządu, dokonany pismem z lutego 2001 r. Ustalenie, czy czynność ta była prawnie skuteczna jest istotne dla rozstrzygnięcia, zaległości spółki jako płatnika powstały bowiem po dacie wskazanej w piśmie. Zgodnie z art. 202 § 4 k.s.h. mandat członka zarządu wygasa m.in. wskutek jego rezygnacji. Przez mandat w rozumieniu k.s.h należy przy tym rozumieć umocowanie członka zarządu do pełnienia tej funkcji ( por. A .Szumański [w:] S.Sołtysiński, A.Szajkowski, A.Szumański, J.Szwaja- Kodeks spółek handlowych, t. II,s. 369, Warszawa 2002). Rezygnacja następuje poprzez złożenie oświadczenia woli i jest ona skuteczna- zgodnie z art. 61 i 746 § 2 k.c. w zw. z art. 202 § 5 k.s.h.- w chwili zakomunikowania go spółce, którą w tym przypadku reprezentuje rada nadzorcza. Jest to jednostronna czynność prawna, jej skuteczność nie zależy od jej przyjęcia przez spółkę ani od istnienia i podania ważnych powodów, następuje ona ze skutkiem ex nunc. Brak ważnych powodów skutkować może tylko odpowiedzialnością odszkodowawczą członka zarządu w stosunku do spółki za straty wynikłe z rezygnacji ( por. Z. Kuniewicz- "Rezygnacja jako przesłana wygaśnięcia mandatu członka organu spółki kapitałowej", opubl. w Studiach Prawniczych z 2007 r., nr 2, s. 33 i n., A.Szumański- op. cit. s. 378-379, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r., sygn. akt V CK 600/03, opubl. w Glosie z 2006 r., nr 1, s. 19, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2002 r., sygn. akt VCKN 1152/00, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex, nr 56060). Skuteczność rezygnacji nie zależy też od wykreślenia członka zarządu z rejestru, wpisy te w tym zakresie mają bowiem charakter wyłącznie deklaratoryjny (por. pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 219/05, opubl. w Przeglądzie Orzecznictwa Podatkowego z 2006 r., nr 3,poz. 41, , Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2002 r., sygn. akt I PKN 619/01, opubl. w OSNP z 2004 r., nr 11,poz. 191). Organy podatkowe, naruszając art. 122 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej, nie wyjaśniły kwestii pełnienia przez skarżącą funkcji prezesa zarządu w czasie powstania zaległości spółki. Błędnie interpretując art. 202 § 4 k.s.h. uznały bowiem, iż dla skuteczności rezygnacji konieczne jest podanie jej powodu i wykreślenie z rejestru danych członka zarządu ( organ I instancji) i przyjęcie rezygnacji przez spółkę ( organ odwoławczy). Nie zbadały zaś kwestii skuteczności doręczenia oświadczenia woli radzie nadzorczej spółki. Organ I instancji stwierdził jedynie w tym zakresie, iż podpisy na piśmie są nieczytelne i niemożliwa jest w związku z tym ich identyfikacja, zaniechał jednak próby wyjaśnienia tej kwestii z członkami rady nadzorczej. Wezwał ich wprawdzie do złożenia wyjaśnień, wskazując jako podstawę prawną wezwania art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, nie przeprowadził jednak ostatecznie żadnej czynności z ich udziałem, nie wskazał w wezwaniach konkretnego terminu złożenia wyjaśnień, nie nałożył kary porządkowej za niestawiennictwo. Przesłuchanie zaś tych osób ( organ winien w tym przypadku rozważyć raczej wezwanie ich w charakterze świadków) umożliwiłoby zaś zarówno ustalenie, czy oświadczenie o rezygnacji dotarło do spółki, czy nie zostało cofnięte bądź czy skarżącej ponownie na tę funkcję nie powołano. Ta ostatnia okoliczność wymaga wyjaśnienia z uwagi na podejmowanie przez skarżącą po dacie rezygnacji czynności w imieniu spółki i konieczności stwierdzenia, czy podejmując je była do tego umocowana i zobowiązana ( okoliczność ta ma znaczenie przy ocenie terminowości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub braku winy w jego terminowym niezłożeniu). Zauważyć też należy, iż strona ma prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Jeżeli więc organ nie wskazuje w wezwaniu do złożenia wyjaśnień konkretnego terminu ich złożenia i nie zawiadamia o nim strony, uniemożliwia jej uczestniczenie w tej czynności. Kolejną okolicznością wymagającą wyjaśnienia jest istnienie przesłanki egzoneracyjnej w postaci wskazania mienia, z którego egzekucja jest możliwa. Strona skarżąca podała, iż jej zdaniem na rachunku funduszu gwarancyjnego, utworzonego na postawie umowy zawartej pomiędzy spółką a Wschodnim Bankiem Cukrownictwa powinny być środki pieniężne, pochodzące z wpłat spółki oraz spłat zadłużenia przez osoby, które za pośrednictwem spółki zawierały umowy kredytu. Skoro strona wskazała tego typu mienie, obowiązkiem organów podatkowych, wynikającym z art. 122, 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej, było przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie. Organy podatkowe okoliczności tej nie wyjaśniły. Nie można bowiem uznać za wykonanie ciążącego na nich obowiązku zwrócenie się do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Fundusz ten, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym ( Dz.U. z 2007 r., Nr 70,poz. 474) został utworzony na mocy ustawy , w określonym ustawą celu (art. 1 i art. 3 ust. 1 tej ustawy) i nie był on tym funduszem, który wskazywała strona skarżąca (zwracała na to zresztą uwagę w odwołaniu). Przypomnieć w tym miejscu należy, iż bezskuteczność egzekucji i tym samym brak mienia, do którego mogłaby być skierowana, winien być wykazany na dzień wydania decyzji ostatecznej ( art. 127 Ordynacji podatkowej, por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 1988 r., sygn. akt SA/Lu 151/88, opubl. w ONSA nr 2, poz. 72, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt V CSK 319/06, niepubl., powołany za K.Osajdą - "Odpowiedzialność członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania spółki w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego" -opubl. w Glosie z 2007 r., nr 4,.s12). Tym samym okoliczność, iż postanowieniem z dnia 23 marca 2002 r. Sąd Rejonowy dla Ł –Ś w Ł, Sąd Gospodarczy oddalił wniosek spółki o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak środków na nawet częściowe zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego nie przesądza o tym, iż stan funduszu gwarancyjnego nie uległ zmianie po tej dacie. Niewyjaśnienie stanu faktycznego w stopniu niezbędnym dla rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, może ono mieć wpływ na wynik sprawy, nie ustalono bowiem faktów prawnie relewantnych, konieczność ustalenia których wynika z treści art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to związane było z błędną wykładnią art. 202 § 4 k.s.h., w wyniku tej wykładni niewłaściwie określono bowiem zakres postępowania dowodowego. Uchybienia te skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny wyjaśnić, czy istotnie skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki w okresie, w którym powstało zobowiązanie, za które ma być przeniesiona na nią odpowiedzialność i czy faktycznie egzekucja w stosunku do spółki jest obecnie bezskuteczna z uwagi na brak mienia, do którego można by ją skierować. Dopiero ustalenie tych kwestii pozwoli na ocenę, czy spełnione zostały przesłanki pozytywne i nie zachodzą przesłanki negatywne odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania spółki kapitałowej. Sąd podziela także zarzut skargi, iż w treści rozstrzygnięcia organu I instancji winno być zaznaczone, iż odpowiedzialność skarżącej jest solidarna ze spółką. Brak tego stwierdzenia nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, solidarność ta wynika bowiem z przepisu ustawy ( art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej), ponadto treść tego przepisu została przez organy zacytowana w uzasadnieniu decyzji. Sąd nie podziela też zarzutu o niemożności określenia zaliczek po zakończeniu okresu rozliczeniowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaskarżona decyzja nie określała bowiem tych zaliczek, tylko orzekała o odpowiedzialności za cudzy dług z tego tytułu. Ponadto zaległość ta wynikała z odpowiedzialności spółki jako płatnika podatku. W takim zaś przypadku, zgodnie z art. 30 § 6 Ordynacji podatkowej decyzję o odpowiedzialności płatnika organ może wydać po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2020 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego działającego z urzędu (DZ.U. Nr 163,poz. 349 ze zm.). Skarżąca poniosła jedynie koszty zastępstwa procesowego, była bowiem zwolniona z kosztów sądowych. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. M.St.