I SA/Wa 1297/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Miernik Asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 - 3, art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663), zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym J. K., K. K., K. K. i W. K. Nieruchomość uregulowana w Kw [...], oznaczona jako działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m², położona przy ul. [...] podzielona została na działki nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m². Organ w decyzji stwierdził, że działka nr [...] przewidziana jest pod poszerzenie istniejącej ulicy dojazdowej, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. Po rozpatrzeniu odwołania J. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] maja 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło m.in., że akta nadesłane przez organ pierwszej instancji nie zawierają żadnego dokumentu potwierdzającego datę odbioru decyzji z [...] marca 2007 r. Takiej informacji brak także w piśmie przesyłającym odwołanie. Wszelkie braki materiału dowodowego zaistniałe z winy organu I instancji nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony należało więc uznać, że odwołanie złożone zostało w przewidzianym prawem terminie. W dalszej części uzasadnienia zacytowane zostały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i oceniono, że zatwierdzony podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała z 27 czerwca 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. zarzucając jej naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości może być wszczęte z urzędu wyłącznie wtedy, gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych, nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste lub gdy podział nieruchomości ma nastąpić w celu, o jakim mowa w art. 95 pkt 3-6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pojęcie drogi publicznej należy rozumieć zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, do której bezpośrednio odwołuje się ustawa o gospodarce nieruchomościami. W tej sprawie wydzielony grunt ma być przeznaczony pod poszerzenie drogi dojazdowej, która nie należy do żadnej kategorii dróg publicznych. Wobec tego jej realizacja czy poszerzenie nie jest celem publicznym uzasadniającym postępowanie o podział nieruchomości z urzędu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję lecz z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a wynikającego z akt sprawy. Na podstawie przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie sposób ustalić, czy odwołanie J. K. zostało wniesione w terminie. Przepis art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W aktach nie ma dowodów doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Tyko z prezentaty na odwołaniu wynika, że zostało ono wniesione 4 kwietnia 2007 r. Do ustalenia, że środek odwoławczy został wniesiony w ustawowym terminie konieczna jest zatem informacja o dacie doręczenia decyzji pierwszej instancji i dacie wniesienia odwołania. Całkowicie pozbawione podstaw prawnych jest stanowisko SKO, że wszelkie braki materiału dowodowego zaistniałe z winy organu pierwszej instancji nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony i należało uznać, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Organ pomija przy tym, że termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym i jego uchybienie powoduje skutki przewidziane w art. 134 k.p.a. tj. organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Na takie postanowienie stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tak więc na gruncie przepisów k.p.a. dotyczących terminu do wniesienia odwołania i skutków uchybienia tego terminu niedopuszczalne jest jakiekolwiek interpretowanie braków w dokumentach, w tym przypadku dowodu doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Po stwierdzeniu, że na podstawie posiadanych akt nie można określić daty doręczenia tej decyzji, SKO powinno we własnym zakresie ustalić w sposób niewątpliwy tę datę albo wystąpić do Prezydenta W. o nadesłanie do akt sprawy dowodu doręczenia decyzji. Rozpoznanie sprawy bez ustaleń w tym zakresie powoduje, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a. Należy też dodać, że rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie uprawnia sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności wydanej w takich warunkach decyzji. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.