IV SA/Wa 1859/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący s. WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie s. WSA Małgorzata Miron (spr.), as. WSA Marian Wolanin, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E. i B. D. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia realizacji inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz E. i B. D. – solidarnie – kwotę 100,- (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1859/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora (...) Parku Narodowego z dnia (...) marca 2007 r. znak (...), którym odmówiono uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zjazdu z drogi powiatowej i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe (szczelnego szamba) wraz z przyłączami: wodnym i energetycznym na działce nr (...) w miejscowości W., gmina S., zlokalizowanej w otulinie (...) Parku Narodowego. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 31 grudnia 2003 r. E. D. złożyła w Urzędzie Gminy w S.j wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Pismem z dnia 22 marca 2006 r. Wójt Gminy S. zwrócił się do Dyrektora (...) Parku Narodowego o uzgodnienie planowanej inwestycji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia (...) marca 2007 r. Dyrektor (...) Parku Narodowego odmówił uzgodnienia realizacji planowanej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano m. in., iż działka znajduje się na terenie otuliny (...) Parku Narodowego. Działka nr (...) w miejscowości W. znajduje się poza zwartą zabudową wsi. W pobliżu znajduje się przysiółek. Działka jest niezabudowana i otoczona przez użytki rolne, od południa sąsiaduje z drogą. Wnioskowana zabudowa powstałaby w korytarzu ekologicznym, łączącym bezpośrednio dwa główne kompleksy (...) Parku Narodowego -rejon Doliny (...) i jej otoczenia na południu oraz rejon P. na północy. Działka i jej niezabudowane otoczenie stanowi jedyną przerwę w jednolitym ciągu zabudowy W. wzdłuż drogi do S. Przerwa ta winna zostać zachowana, ponieważ tylko w taki sposób można utrzymać rolę korytarza (połączenia) ekologicznego. Nie istnieje też alternatywne rozwiązanie problemu utrzymania korytarza. Z przyrodniczego punktu widzenia tereny przylegające do granic Parku wraz z terenami będącymi w granicach Parku tworzą nierozerwalną całość. Stan rzeczy i działania poza Parkiem, zwłaszcza w takim bezpośrednim sąsiedztwie, mają szczególne znaczenie dla obiektów przyrodniczych, obszarów oraz IV SA/Wa 1859/07 zasobów, tworów i składników przyrody w samym Parku. Dlatego właśnie istnieje otulina (...) Parku Narodowego. Zgodnie z art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody otulina oznacza strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Znaczenia położenia W. w stosunku do terenu Parku jest szczególne pośród miejscowości otuliny Parku. Wieś niejako wcina się w środek obszaru Parku - jest terenem parku otoczona niemalże dookoła (ponad ZA obwodu wsi, a istotna część wsi leży w obrębie granic Parku). Zabudowa wsi znajduje się na wierzchowinach ponad Dolinami P. i S., czyli ponad Parkiem. Zagrody, domy oraz związana z tym obecność ludzi, zwierząt domowych, ścieki, jak i hałasy, spaliny i wszelkie inne niekorzystne czynniki oddziałują tym silniej na teren Parku. Na powyższe postanowienie zażalenia do Ministra Środowiska wnieśli E. D. i B. D. W wyniku jego rozpoznania Minister postanowieniem z dnia (...) lipca 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Minister podniósł, iż postępowanie toczy się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ma na celu ustalenie czy planowana inwestycja nie będzie sprzeczna z przepisami o ochronie przyrody. Dalej wskazano, iż zgodnie z art. 5 pkt 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, ze zm.), jest ona strefą ochronną, graniczącą z formą ochrony przyrody, wyznaczoną indywidualnie dla tej formy w celu zabezpieczenia jej przed zagrożeniami wynikającymi z działalności człowieka. Skoro ustawodawca w art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nakazuje wyznaczenie otuliny parku narodowego, to należy przyjąć, iż realizacja celów, jakim ma ona służyć, może nastąpić jedynie wówczas, gdy otulina będzie podlegała ochronie. Zatem, w opinii organu otulina jest obszarem objętym ochroną. Do postanowienia organu I instancji załączona została opinia z Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt Polskiej Akademii Nauk w K., dotycząca zagrożenia fauny (...) Parku Narodowego w związku z planami zabudowy otuliny tego Parku na terenie sołectwa W. Do tej opinii została załączona lista 103 gatunków zwierząt chronionych Dyrektywą Siedliskową i Ptasią Unii Europejskiej, objętych ochroną ścisłą lub częściową oraz ustawą Prawo Łowieckie, żyjących w tej części IV SA/Wa 1859/07 (...) Parku Narodowego i jego otuliny, która jest położona w obrębie sołectwa W. najbliższym sąsiedztwie. Jako uzupełniający dokument, Dyrektor załączył opinię zoologa, sporządzoną w marcu 2007 r. Minister podniósł, iż ze względu na położenie W. pomiędzy głównymi kompleksami Parku, na terenie wsi krzyżują się korytarze ekologiczne migracji zwierząt parku - z północy na południe i ze wschodu na zachód. Korytarze ekologiczne wokół Parku przebiegają przez tereny wolne od zabudowy. Na terenie W., w jej części poza granicami Parku, szczególnie ważne jest połączenie, łączące najkrótszą drogą dwa największe kompleksy Parku. Przebiega ono od lasów O. oraz łąk Doliny S. - poprzez Wąwóz S. i przylegające pola W. na północ, polami W. w K. i K. - do kompleksu lasów i łąk P. Właśnie tego połączenia dotyczy niniejsza sprawa. Korytarze już w obecnym stanie otuliny Parku można ocenić ogólnie jako zbyt wąskie, a ilość korytarzy jako niewystarczającą - nie ma więc alternatywy dla omawianego połączenia ekologicznego. Ten konkretny korytarz, w rozpatrywanym krytycznym miejscu, gdzie ma mieć miejsce inwestycja, również jest wąski -negatywne wpływy zabudowy sięgają poprzez całą jego szerokość z obydwu krańców przylegającej zabudowy. Lokowanie źródła zagrożeń na terenie otuliny, w bezpośrednim sąsiedztwie granic Parku Narodowego, jest sprzeczne z celem i istotą obszaru objętego ochroną. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, iż zagrożeniem jest czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany, niekoniecznie zaś czynnik wywołujący je. Ustawodawca nie wskazuje również, że czynnik ów musi oddziaływać na przyrodę bezpośrednio. W związku z tym interpretacja powołanych przepisów ustawy o ochronie przyrody, powinna być rozumiana szerzej i za zagrożenie zewnętrzne dla zasobów przyrodniczych i walorów krajobrazowych parku narodowego należy uznać nie tylko czynniki oddziaływujące bezpośrednio na przyrodę parku, ale także te działające pośrednio, mogące w konsekwencji prowadzić do zniszczenia chronionych w parku narodowym zasobów. Zważywszy, iż park narodowy tworzy się w celu ochrony przez zanieczyszczeniem całej, szczególnie cennej przyrody, należy rozumieć, iż ustawodawca miał na myśli wszelkie czynniki, również te oddziaływujące pośrednio, znajdujące się nie tylko w granicach parku narodowego, lecz także poza jego granicami, które stanowią, bądź IV SA/Wa 1859/07 mogą stanowić zagrożenie zewnętrzne (art. 5 pkt 29 ustawy) dla chronionej w parku narodowym przyrody. Nadto organ odwoławczy dodał, że zgodnie z pkt. 2 i 3 § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. Nr 220, poz. 2237), sposoby ochrony gatunków dziko występujących zwierząt polegają w szczególności na zabezpieczaniu ostoi i stanowisk zwierząt przed zagrożeniami zewnętrznymi oraz na tworzeniu i utrzymywaniu korytarzy umożliwiających migrację. Na powyższą decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. D. i B. D. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: * naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 5 pkt 14, art. 11 ust 1, art. 33 ust 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez uznanie, że w obszarze otuliny parku narodowego istnieje generalny zakaz zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej bez wykazania zagrożenia planowanej inwestycji dla określonych form przyrodniczych w obrębie parku narodowego, * naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 77, 107 kpa poprzez brak przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na okoliczność sposobów oddziaływania planowanej inwestycji na określone gatunki form przyrodniczych występujących na terenie parku narodowego oraz poprzestaniu na zacytowaniu w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji ogólnikowych założeń literatury przedmiotu bez odniesienia do stanu faktycznego, czyniąc je przedmiotem dowodu. Dalej skarżący wskazali na brak podstawy prawnej, w oparciu o którą wydano postanowienie o odmowie pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie wydane w trybie art. 56 ust. 4 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, nie jest aktem administracyjnym wydawanym wyłącznie w zakresie swobodnego uznania organu, lecz winno być poprzedzone postępowaniem administracyjnym w określonym trybie, którym jest tryb wyznaczony przez art. 33 ustawy. Takie postępowanie nie zostało przeprowadzone. Obszar (...) Parku Narodowego i jego otuliny, nie znajduje się w obszarze objętym rozporządzeniem wyznaczającym obszar NATURA 2000 na podstawie art. 25, 26, 27, 28 powołanej ustawy. Dla tego obszaru nie wskazano konkretnych siedlisk przyrodniczych zwierząt, roślin i ptaków, na które planowana inwestycja miałaby IV SA/Wa 1859/07 negatywnie oddziaływać, w szczególności poprzez naruszenie tzw. "korytarza migracyjnego". Takie założenie, bez konkretnych badań przyrodniczych, jest niemożliwe do przyjęcia, z uwagi na fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości znajdują się zabudowania mieszkalne oraz droga. Takich badań przyrodniczych nie przeprowadzono. Nie ustalono zatem jakiegokolwiek oddziaływania na formę przyrody (...) Parku Narodowego poprzez planowaną inwestycję jednorodzinnego budynku mieszkalnego, ani tym bardziej znaczącego jej charakteru, który z uwagi na istniejącą zabudowę i bezpośrednie przyleganie drogi wzdłuż całej jej długości oraz fakt, że inwestycja, w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, nie jest inwestycją mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto skarżący podnieśli, iż organy błędnie założyły, że z samej definicji otuliny parku narodowego (art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody) wynika zakaz zabudowy nieruchomości usytuowanych na tym terenie, a to z uwagi na cele otuliny zawarte w art. 11 ustawy. Żadnego konkretnego zagrożenia dla określonej formy przyrody nie można także wyprowadzić z postanowień planu ochrony parku narodowego, na którego postanowienia nie powoływały się organy. W planie ochrony (...) Parku Narodowego nie wprowadzono także zakazów zabudowy w obszarze planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). IV SA/Wa 1859/07 Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga ma usprawiedliwione podstawy. Podstawą wydania przez Dyrektora (...) Parku Narodowego oraz Ministra Środowiska postanowień były przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Stosownie do treści art. 5 ust. 14 ustawy o ochronie przyrody otulina stanowi strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Formą ochrony przyrody, dla której utworzona została otulina, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie jest park narodowy (art. 6 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy) – (...) Park Narodowy. Park narodowy obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Tworzy się go w celu zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów (art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody). Na obszarach graniczących z parkiem narodowym wyznacza się otulinę parku narodowego, która ma na celu jego ochronę. Zarówno z wykładni językowej, jak również celowościowej przepisu art. 15 powołanej ustawy, nie można wyprowadzić tezy, iż zakazy odnoszące się do parków dotyczą także jego otuliny. Przede wszystkim otulina jest formą przejściową pomiędzy parkiem narodowym, obszarem objętym ścisłą regulacją dopuszczonych zachowań, a terenem, który nie podlega ochronie ze względu na walory przyrodnicze. Nie stanowi ona wartości chronionej samej w sobie lecz służy zabezpieczeniu parku przed zagrożeniami zewnętrznymi. Wobec powyższego nie może ona podlegać analogicznym ograniczeniom takim, jakie dotyczą parków. Stąd nie zawarto w ustawie o ochronie przyrody regulacji, która zakazy wymienione w art. 15 ust. 1 przenosi na obszary otuliny. Ochronie zatem przewidzianej w powołanym wyżej przepisie podlegają tylko tereny należące do parków narodowych i tylko do tych terenów znajdują zastosowanie zakazy, co do zasady. Nie oznacza to oczywiście, że realizacja przedsięwzięcia na terenie otuliny nie jest objęta ograniczeniami. Wynikają one jednak z celu ustanowienia otuliny, jakim jest ochrona parku narodowego przed IV SA/Wa 1859/07 zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Oceniając powyższe organ winien zbadać czy określone przedsięwzięcie może być zrealizowane w proponowanym miejscu, a jeżeli jest to dopuszczalne rozważenia, czy nie mogą być zachowane indywidualnie sprecyzowane warunki realizacji tego przedsięwzięcia np. określenia rodzaju ogrodzenia. W niniejszej sprawie organ odmówił uzgodnienia realizacji inwestycji twierdząc, że na terenie W. krzyżują się korytarze ekologiczne migracji zwierząt Parku. Korytarze te są zbyt wąskie a ich ilość jest niewystarczająca co skutkuje odmową uzgodnienia inwestycji. Ustawodawca w ustawie o ochronie przyrody nie skonkretyzował żadnych ustawowych zakazów co do otuliny parków narodowych pozostawiając w tym zakresie swobodę organom administracji. Swoboda ta jednak, czyniąca, że rozstrzygnięcie w omawianym przedmiocie ma charakter uznaniowy nie oznacza dowolności wydawania rozstrzygnięć przez organy administracji. I tak nie stanowi należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy i uzasadnienia postanowienia w sposób określony w art.124§2 kpa wskazanie przez organ, że na terenie wsi, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja krzyżują się korytarze ekologiczne. Sąd nie kwestionuje prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie jednakże nie mogą one uzasadniać odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Innymi słowy brak jest w niniejszej sprawie ustaleń, co do tego, w jaki sposób ta konkretna inwestycja wpłynie na prawnie chronioną formę ochrony przyrody, jaką jest (...) Park Narodowy z uwzględnieniem celu, jakiemu służy otulina tegoż parku. W żaden sposób okoliczność ta nie może zostać udokumentowana opiniami, które znajdują się w aktach sprawy doc. dr hab. T.T. oraz mgr M.C. Zostały one bowiem sporządzone na użytek zupełnie innych postępowań i odnoszą się ogólnie do kwestii zagrożeń dla OPN. Podobnie należało ocenić Opinię Przyrodniczą A. K., która wprawdzie odnosi się do działki nr (...) jednakże ma ona również bardzo ogólny charakter. Organ odmawiając uzgodnienia realizacji omaw. przedsięwzięcia będzie zatem zobowiązany wykazać szczegółowo jak - w stosunku do parku położona jest działka nr (...), w jaki sposób przebiega korytarz ekologiczny, który miałby być zawężony czy wręcz zlikwidowany poprzez realizację przedmiotowej inwestycji i czy faktycznie ta inwestycja może wywołać negatywne zmiany w tym zakresie. IV SA/Wa 1859/07 W żaden sposób nie zostały także wykazane twierdzenie zawarte w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, że "działka i jej niezabudowane otoczenie stanowi jedyną przerwę w jednolitym ciągu zabudowy (...)• Przerwa ta powinna zostać zachowana, ponieważ tylko w taki sposób można utrzymać rolę korytarza ekologicznego". Odnosząc się natomiast do części rozważań dotyczących konieczności ochrony dzikich zwierząt na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną ( Dz.U. nr 220, poz. 2237) w żaden sposób organ nie wykazał - oprócz wskazania ogólnych nakazów wynikających z treści tego rozporządzenia, że akt ten będzie miał zastosowanie do niniejszej sprawy. Nie może stanowić również podstawy odmowy uzgodnienia okoliczność związana z koniecznością ochrony zwierząt łownych, co do których została ustanowiona odrębna strefa ochronna rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną. Reasumując - organ administracji uzgadniając przedmiotowe przedsięwzięcie powinien zbadać, czy wpływa ono i w jaki sposób na walory obszaru chronionego przez tę otulinę tzn. parku narodowego i czy w związku z tym konieczne jest określone ograniczenie, co do jego zagospodarowania. Organ odwoławczy nie wykazał w niniejszym postępowaniu, aby planowana inwestycja mogła spowodować zagrożenie zewnętrzne, które oddziaływałoby na formy przyrodnicze w obrębie parku narodowego, przytoczył jedynie fragmenty opracowań, które nie noszą nawet waloru opinii a które nie dotyczą bezpośrednio niniejszej sprawy. Z istoty rozstrzygnięcie będzie w szczególności wymagało zachowania rygorów przewidzianych w art. 7 kpa, 77 kpa, 107 kpa. Zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów kpa, a w szczególności jego art. 7, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodatkowo art. 77 kpa wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nadto art. 107§3 w zw. z art. 126 kpa wskazuje na elementy, jakie powinny znaleźć się w postanowieniu, aby można było uznać je za prawidłowe. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazania IV SA/Wa 1859/07 faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Rozpoznając ponownie zażalenie organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną i odniesie ustalenia i ocenę zagrożeń wynikających z realizacją konkretnej inwestycji a nie ogólnych założeń. Nie może przy tym ujść uwadze organu, że nieruchomość przylega do ruchliwej drogi publicznej, która być może również wpływa na przerwanie korytarzy ekologicznych. Ponadto zważyć należy, że postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy określonej inwestycji jest odrębnym, w stosunku do postępowania głównego postępowanie. W konsekwencji organ ma obowiązek - w pierwszej kolejności ustalić krąg osób posiadających przymiot strony w takim postępowaniu. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji skierowały zaskarżone postanowienie m. in. do S. D. uznając go za stronę postępowania, gdy tymczasem z odpisu skróconego aktu zgonu, nadesłanego do Sądu w dniu 20 listopada 2007 r., wynika, iż osoba ta zmarła w dniu 1 stycznia 1989 r. organy administracji natomiast nie ustaliły jego następców prawych. Powyższe wskazuje o naruszeniu art. 61 §4 kpa, który nakazuje powiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące stronami postępowania. Dodatkowo wskazać należy, że ustawodawca w art. 10 kpa ustanowił zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odpowiednio do tych obowiązków organów administracji publicznej, powołany przepis, jest podstawą do ustalenia praw procesowych strony, tj. prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz prawa do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Kształtuje on zatem prawa strony, czego następstwem prawnym jest to, że strona rozporządza swymi prawami, a zatem w razie odstąpienia przez stronę od ich realizacji nie można z tego tytułu wyprowadzać negatywnych następstw dla strony. Innymi słowy prowadzone postępowanie administracyjne rządzi się określonymi zasadami wynikającymi z przepisów kpa. Ich naruszenie w toku prowadzonego postępowania skutkować może wadliwością całego postępowania. IV SA/Wa 1859/07 Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 2 kpa niezawiniony przez stronę brak udziału w postępowaniu stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl art. 145 § 1 lit. b ustawy P.p.s.a., naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia). Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało, czy też nie miało wpływ na wynik sprawy, a dla zastosowania powołanego przepisu ustawy P.p.s.a., nie ma znaczenia, iż stosownie do treści art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, następuje wyłącznie na żądanie strony (wyroki NSA z dnia 26 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 979/98 LEX 39458; z dnia 4 kwietnia 1997 r. sygn. akt III SA 1795/95 LEX 29916). A zatem skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego - art., 77§1, 107§3 w zw. z art. 126 w zw. z przepisami ustawy o ochronie przyrody, które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdzenie w/w uchybień przez Sąd skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b i c ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy P.p.s.a.