III SA/Gd 356/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na szkolenie i poniesienie jego kosztów ze środków Funduszu Pracy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 maja 2007 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 czerwca 2007 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia 30 maja 2007r. nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta [...], którą orzeczono o odmowie skierowania M. D. na szkolenie "Prawo jazdy kategorii B" i poniesienie jego kosztów ze środków Funduszu Pracy. Podstawą wydania decyzji Wojewody [...] były przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że M. D. zarejestrowała się jako bezrobotna bez prawa do zasiłku w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 14 lutego 2007r. W tym samym dniu strona złożyła w Urzędzie Pracy wniosek o skierowanie na szkolenie "Prawo jazdy kategorii B" i poniesienie jego kosztów ze środków Funduszu Pracy. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w G. działając w imieniu Prezydenta Miasta [...] odmówił skierowania M. D. na szkolenie, argumentując, że nie spełnia on wymogów art. 40 ust. 3 powołanej wyżej ustawy. M. D. odwołał się od tej decyzji. Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji przytoczył treść art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wskazując na materiał dowodowy zebrany w sprawie stwierdził, że w sprawie nie zachodzi jedna z przesłanek z art. 40 ust. 1 powołanej ustawy warunkująca skierowanie na szkolenie i pokrycie jego kosztów z Funduszu Pracy. Zdaniem organu strona posiada kwalifikacje zawodowe – technik elektronik i nie wymagają one zmiany lub uzupełnienia, bowiem Urząd Pracy dysponuje 9 ofertami odpowiedniej pracy dla strony. Jedna z nich została M. D. przedłożona, jednak nie był on nią zainteresowany. Organ wskazał przy tym, że odpowiednie zatrudnienie spełniać powinno wymogi art. 2 ust.1 pkt 16 powołanej ustawy, a nie tylko oczekiwania bezrobotnego. Dla zaistnienia przesłanki z art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy nie jest konieczne przedłożenie przez Urząd Pracy ofert pracy, lecz ich istnienie i dostępność w Urzędzie. Nadto organ stwierdził, że sama chęć bezrobotnego do zmiany kwalifikacji lub ich uzupełnienia nie jest wystarczająca do skierowania na szkolenie przez niego wskazane, strona nie wykazała też by utraciła zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie. W tym stanie rzeczy organ uznał, że w sprawie zostały spełnione zostały tylko niektóre spośród wymienionych w art. 40 ust. 3 w w/w ustawie przesłanek, co nie jest wystarczające do wydania decyzji o skierowaniu strony na szkolenie. M. D. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisu art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędna jego wykładnię. W uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując przy tym, że, jakkolwiek organ twierdził, że Urząd Pracy dysponował 9 ofert pracy jemu została przedstawiona tylko jedna, przy czym nieprawdą jest, że skarżący nie był zainteresowany podjęciem pracy w "A" Sp. z o.o., bowiem niezatrudnieni w tej firmie było wynikiem braku odpowiednich doświadczeń i decyzji pracodawcy. Dalej skarżący wskazał, że dyplom technika elektronika uzyskał w 1982r., ostatni raz w swoim zawodzie pracował w 1989r. i przez okres 3 miesięcy na przełomie roku 2006 i 2007. Mając na uwadze istniejący ciągle rozwój elektroniki i brak po stronie skarżącego uczestnictwa w kursach rozwijających jego wiedzę w tym zakresie, zdaniem skarżącego, posiadane przez niego doświadczenie i kwalifikacje nie są wystarczające na dzisiejszym rynku pracy, czego potwierdzeniem była odmowa przyjęcia go do pracy w firmie "B" ( wskazano tam na brak u skarżącego odpowiednich kwalifikacji). Tym samym twierdzenia organów orzekających w sprawie jako skarżący nie spełniał przesłanek wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie znajdują potwierdzenia w faktach. Skarżący wskazał przy tym na brak odpowiednich środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na podnoszenie swoich kwalifikacji. Dalej skarżący przedstawił okoliczności, w jakich doszło do złożenia przez niego oświadczenia dotyczącego egzaminu kończącego kurs prawa jazdy, podając, że jego zamiarem nie było nieprzygotowanie się do egzaminu w pierwszym terminie. Oświadczenie to przesadziło jego zdaniem o odmowie skierowania go na szkolenie, a decyzje jakie zapadły w tym przedmiocie stanowiły jedynie próbę wykazania, że nie spełnia kryteriów ustawowych wymienionych w art. 40 ust. 1 ustawy. W konkluzji skarżący stwierdzi, że utracił zdolność do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie, jako że nie odbył szkoleń uzupełniających wykształcenie w zakresie zmian jakie nastąpiły w elektronice po 1982r. Tym samym skarżący spełnia przesłanki z art. 40 ust. 1 ustawy, a co za tym idzie, jako, że uprawdopodobnił, że po uzyskaniu prawa jazdy kat. B , zostanie zatrudniony, na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy winien zostać skierowany na szkolenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 40 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz. 1001 ze zm., zwana dalej ustawą). W myśl art. 40 ust. 3 ustawy starosta kieruje bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uprawdopodobni, że szkolenie to zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy lub podjęcie działalności gospodarczej, koszt tego szkolenia nie przekroczy 200 % przeciętnego wynagrodzenia, a także jest spełniony przynajmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1. Art. 40 ust. 1 stanowi, że starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych w celu zwiększenia ich szans na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podwyższenia kwalifikacji zawodowych lub zwiększenia aktywności zawodowej, w szczególności w przypadku: 1) braku kwalifikacji zawodowych; 2) konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy; 3) utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie; 4) braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. Z analizy konstrukcji powołanych wyżej przepisów wynika, że skierowanie bezrobotnego na szkolenie, będzie możliwe w przypadku wystąpienia co najmniej jednej z wymienionych w art. 40 ust. 1 przesłanek, jak również tych z art. 40 ust. 3 ustawy. Organ orzekając o odmowie skierowania bezrobotnego na szkolenie winien zatem wykazać brak istnienia przesłanek wymienionych w wyżej wymienionych przepisach. Odnosząc to do przedmiotu niniejszego postępowania Sąd stwierdził, że organy obu instancji tego warunku nie spełniły, bowiem nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do wydania skarżącemu skierowania na szkolenie. Organy uznały, że skarżący nie utracił zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie, jak również posiada on umiejętność poszukiwania pracy. Organ odwoławczy skoncentrował się przy tym na wykazaniu braku konieczności u skarżącego zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy ( art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jako podstawowy argument przemawiający za przyjęciem, że w/w przesłanka nie jest przez skarżącego spełniona, organ odwoławczy powołał fakt, że Urząd Pracy dysponował 9 ofertami odpowiedniej dla skarżącego pracy, wskazując, że nie miało przy tym znaczenia, że przedłożono mu tylko jedną ofertę, bowiem pozostałe były dostępne w Urzędzie. Należy jednak zauważyć, że w aktach administracyjnych znajduje się Karta aktywizacji zawodowej skarżącego, w której we wpisach z dnia 24 kwietnia 2007r. i 21 maja 2007r. wynika, że w tym okresie brak było w Urzędzie Pracy odpowiednich dla skarżącego ofert pracy. Wcześniej przedstawiono skarżącemu jedną ofertę kierując go w dniu 26 marca 2007r. do "A" Sp. z o.o., gdzie nie został zatrudniony ze względu na brak doświadczenia w branży automatyki biurowej i, jak wynika oświadczenia tego pracodawcy, braku u skarżącego motywacji do zdobywania nowego doświadczenia zawodowego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w dacie orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie, jak również wcześniej, brak było odpowiednich ofert pracy dla skarżącego. Fakt, że organ wcześniej dysponował odpowiednimi ofertami pracy – nie wiadomo przy tym jak długo były one aktualne i czy skarżący mógłby z nich skorzystać - nie daje podstaw do stwierdzenia, że nie zachodziła u skarżącego konieczność uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji zatrudnienia. Takie twierdzenie jest tym bardziej uzasadnione, że jak wskazano wyżej, w późniejszym okresie propozycji pracy nie było. Nadto trzeba zauważyć, że w Opinii dotyczącej przekwalifikowania bezrobotnego z dnia 6 marca 2007r. znajduje się opinia pośrednika pracy, gdzie stwierdzono, że w związku z brakiem ofert pracy i gwarancją zatrudnienia celowe jest skierowanie skarżącego na szkolenie "Prawo jazdy kat. B". Z kolei doradca zawodowy w opinii dotyczącej konieczności przekwalifikowania skarżącego pozytywnie zaopiniował skierowanie go na w/w szkolenie. Z powyższego wynika zatem, że w ocenie osób zajmujących się profesjonalnie O tym, że pierwotnie również organ pierwszej instancji był przekonany o zasadności skierowania skarżącego na kurs prawa jazdy świadczy fakt, że skierowanie na taki kurs skarżący otrzymał w dniu 26 marca 2007r., jednak zostało mu ono odebrane w związku ze złożeniem przez skarżącego oświadczenia dotyczącego egzaminu kończącego szkolenie. W końcu nie można przy rozpoznaniu mniejszej sprawy pominąć tych okoliczności, na które powołał się skarżący w skardze, a które wskazują na konieczność uzupełnienia posiadanych przez niego kwalifikacji. Powszechnie wiadomo jest, że elektronika jest jedną z najszybciej rozwijających się współcześnie dziedzin techniki i ma rację skarżący twierdząc, że wobec faktu ukończenia przez niego nauki zawodu w 1982 r. , braku fachowych szkoleń i dużej przerwy w zatrudnieniu w swoim zawodzie, z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że posiadane przez niego kwalifikacje nie odpowiadają wymaganiom stawianym pracownikom wykonującym zawód technika elektronika. Bezsporne jest wobec powyższego, że posiadanie przez skarżącego dodatkowych kwalifikacji w postaci uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, zwiększyłoby jego szanse na znalezienie zatrudnienia. Trzeba przy tym zauważyć, że skarżący uprawdopodobnił, że szkolenie zapewniłoby mu uzyskanie odpowiedniej pracy, bowiem w aktach administracyjnych znajduje się Oświadczenie Prezesa "C" Spółki z o.o., który zobowiązał się zatrudnić skarżącego uzależniając to od uzyskania przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Do wskazanych wyżej okoliczności, mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy organy w ogóle się nie odniosły. W konsekwencji tego Sąd uznał, że orzekając w niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy, tutaj przez pominięcie oceny przedstawionych wyżej okoliczności, w efekcie czego doszło również do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w tym przepisie. Uwzględniając powyższa argumentację należało stwierdzić, że organy obu instancji naruszyły przepis art. 40 ust. 1 w związku z art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co miało wpływ na wynik sprawy, a nadto dopuściły się naruszenia cytowanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc to pod uwagę Sąd na mocy art. 145 § 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił obie wydane w sprawie decyzje. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ zbada i rozważy okoliczności, o jakich mowa w art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uwzględniając wskazania dotyczące prawidłowego ustalenia w/w przesłanek. Wobec uchylenia rozstrzygnięć odmawiających skierowania na szkolenie przepis art. 152 powołanej ustawy nie miał zastosowania.