IV SA/Wa 53/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Piotr Borowiecki, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) października 2005 r. Nr (...) w przedmiocie: dofinansowania projektu "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu całość wpisu sądowego w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych. W. M. wystąpił do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu inwestycyjnego złożonego w ramach Działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych". Pismem z dnia 20 czerwca 2005 roku, (...) Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwał W. M. do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma. Pismem z dnia 26 sierpnia 2005 roku, (...) Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformował W. M., że jego wniosek został odrzucony z powodu braku kompletnego uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma z dnia 20 czerwca 2005 roku. W. M. uznając, iż informacja z dnia 26 sierpnia 2005 roku jest decyzją administracyjną odwołał się do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem wniesionym do organu w dacie 31 sierpnia 2005 r. Pismem z dnia 20 października 2005 roku, Zastępca Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformował W. M., że jego odwołanie dotyczące odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu zostało rozpatrzone negatywnie. Na powyższe pismo Zastępcy Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. M., twierdząc, iż jest to decyzja administracyjna. W skardze przedstawił argumenty mające wskazywać na to, że odrzucenie wniosku było bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zagadnienia związane z rozpatrywaniem wniosków tego typu z jakim wystąpił skarżący W. M. uregulowane były (w dacie pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania) w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2004 roku w sprawie trybu składania i wzoru wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" (Dz. U. z 2004 roku Nr 270 poz. 2684 ze zm.) Z § 10 ust. 1 wymienionego rozporządzenia wynikało, że w przypadku złożenia wniosku nieprawidłowo wypełnionego lub bez wymaganych załączników instytucja wdrażająca wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Jeśli termin ten nie zostanie dotrzymany, to zgodnie z treścią § 10 ust. 2 instytucja wdrażająca pozostawia wniosek bez rozpoznania, o czym informuje wnioskodawcę. To rozwiązanie prawne było w istocie powtórzeniem uregulowania zawartego w art. 64 § 2 kpa z którego wynika, że jeżeli podanie nie czyni wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest decyzją administracyjną. Pogląd ten znajduje wsparcie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 4 stycznia 2000 roku, sygn. akt I SAB 133/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno techniczna, o której należy poinformować stronę". Z kolei w wyroku z dnia 19 stycznia 1999 roku, sygn. akt I SA 1056/99 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "art. 64 kpa nie daje podstaw do wydania decyzji. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest w ogóle rozstrzygnięciem (aktem) administracyjnym, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych". Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie należy więc do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 1 do 7 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270), na które mogą być wnoszone skargi do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne. Nie oznacza to jednak, iż strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej tej formy działania organów administracji. W wyroku z dnia 17 stycznia 2001 roku, sygn. akt II SAB 240/00 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że " w każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej – gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności – skarga na podstawie art. 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z zachowaniem trybu określonego w art. 34 tej ustawy". Art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 roku, Nr 74, poz. 368 ze zm.) przewidywał uprawnienie strony do złożenia skargi na bezczynność organów administracji (na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów o sądownictwie administracyjnym). Obecnie tak skarga na bezczynność przysługuje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżącemu W. M. przysługuje więc prawo wniesienia skargi na bezczynność Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w załatwieniu jego sprawy zgodnie z właściwością określoną w art. 13 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność dokona wówczas oceny czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku było zasadne. Jeśli uzna, iż stanowisko to było niezasadne wówczas zobowiąże organ administracji do wydania merytorycznego załatwienia sprawy. Warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Zdaniem Sądu pismo skarżącego złożone do organu dnia 31 sierpnia 2005 roku, a skierowane do Prezesa ARiMR należy potraktować jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 kpa. Tym samym nic nie stoi na przeszkodzie by skarżący mógł wnieść do właściwego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji w jego sprawie. Możliwość wniesienia takiej skargi nie jest ograniczona żadnym terminem. Odmienna sytuacja miałby miejsce wówczas, gdyby organ administracji odmówił dofinansowania z przyczyn merytorycznych załatwiając sprawę pismem informującym o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wówczas pismo organu administracji byłoby w istocie decyzją administracyjną, która podlegałaby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie jednak tego rodzaju sytuacja nie miała miejsce. Z treści pisma Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 sierpnia 2005 roku, jednoznacznie bowiem wynika, że pozostawienie wniosku W. M. bez rozpoznania umotywowane zostało nieuzupełnieniem wniosku w określonym terminie poprzez nienadesłanie wszystkich wymaganych od skarżącego dokumentów. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 lit. a w/w ustawy.