I SA/Sz 549/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia długu celnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w zw. z art. 262 i art. 2651 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, Dyrektor Izby Celnej w S., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. Ś., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w S. z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, w dniu 26 lutego 2002 r. na przejściu granicznym w K. funkcjonariusze celni zatrzymali do kontroli celnej samochód osobowy marki M. o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był T. Ś.. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych funkcjonariusze ustalili, że numer nadwozia pojazdu, tj. [...] nie jest pierwotnym numerem nadwozia - [...] - odczytanym z oryginalnej wklejki umieszczonej na listwie znajdującej się pod fotelem kierowcy. Po sprawdzeniu pierwotnego numeru nadwozia w SG-BGS ustalono, że samochód został wyrejestrowany z terenu Niemiec w dniu 3 października 1999 r. Dalej organ II instancji wyjaśnił, iż decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego II w S. uregulował sytuację ww. samochodu osobowego, jako nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny. W dniu 11 sierpnia 2006 r. T. Ś. wystąpił do Urzędu Celnego w S. o uchylenie lub zmianę "decyzji kończącej postępowanie", w trybie art. 2651 Kodeksu celnego. Uzasadniając powyższe żądanie wyjaśnił, że przedmiotowy samochód zakupił w Polsce od obywatela polskiego w dniu 27 stycznia 1999 r., zatem nie mógł 26 lutego 2002 r. dokonać przez przejście graniczne przywozu bez zgłoszenia do odprawy celnej samochodu, zakupionego trzy lata wcześniej. Nadto podniósł, iż nigdy nie dokonywał jakiejkolwiek ingerencji w pola numerowe samochodu. Przesłuchany jako świadek uściślił, iż wnosi o zmianę decyzji nr [...] w zakresie określenia osoby dłużnika. Do protokołu przesłuchania zostały załączone: umowa kupna-sprzedaży pojazdu, sporządzona w dniu 27 stycznia 1999 r. pomiędzy T. Ś. a P. P. oraz zaświadczenie Starostwa Powiatowego w T. nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. po rozpatrzeniu ww. wniosku decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Organ celny I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że wnioskodawca nie nadesłał żadnych dokumentów potwierdzających istnienie interesu publicznego lub ważnego interesu strony, które przemawiałyby za uchyleniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. W odwołaniu od tej decyzji T. Ś. zarzucił: - brak dokładniej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji brak całościowego rozpoznania jego wniosku z 11 sierpnia 2006 r., w zakresie rozważenia możliwości zmiany decyzji co do osoby dłużnika, - "błąd w ustaleniach faktycznych skutkujących wydaniem decyzji z dnia 27 czerwca 2002 r. z rażącym naruszeniem prawa", poprzez wydanie decyzji mimo przedawnienia należności celnych (pomiędzy datą zakupu a wydaniem decyzji minęły trzy lata) oraz poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną. Odwołujący się stwierdził, iż organ celny błędnie określił datę powstania długu celnego oraz wyjaśnił, że przy zakupie przedmiotowego samochodu, dokładając należytej staranności, dokonał sprawdzenia numerów widniejących w dowodzie rejestracyjnym z numerami samochodu. T. Ś. zarzucił także organowi naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego przy rozpoznawaniu sprawy, a m.in. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Następnie wywiódł, iż w sytuacji gdy strona zgłasza wniosek powołując się na art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organów podatkowych było dokonanie analizy ostatecznej decyzji pod kątem naruszenia wszystkich przepisów prawnych, zarówno powołanych przez stronę, jak i przepisów, których podatnik nie dostrzegł, jeżeli doprowadziłyby one do zmniejszenia obowiązku podatkowego. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r., nie uwzględniając podniesionych w odwołaniu zarzutów, uznał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji I instancji za zasadne. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 2651 Kodeksu celnego, zgodnie z którym: "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony". Następnie organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania trybu nadzwyczajnego, określonego w art. 2651 Kodeksu celnego, za wyjątkiem przesłanki dotyczącej istnienia interesu publicznego lub ważnego interesu strony, przemawiającego za uchyleniem (zmianą) decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż interes publiczny należy rozumieć jako korzyść służącą ogółowi, natomiast nielegalne wprowadzenie na polski obszar celny samochodu podlegającego należnościom celnym stanowi działanie na niekorzyść Skarbu Państwa. Sankcję za popełnienie takiego czynu stanowi decyzja określająca kwotę długu celnego, a żaden z przepisów materialnych regulujących instytucję długu celnego nie przewiduje odstępstwa od jego wymierzenia, w sytuacji działania na niekorzyść Skarbu Państwa. Wobec powyższego, według organu II instancji, nie istnieje podstawa do uznania, że uchylenie decyzji nastąpiłoby w interesie publicznym. Wnioskodawca nie wykazał również istnienia słusznego interesu strony. W tej kwestii organ podkreślił, że nie jest on równoznaczny z obciążeniem strony znacznymi zobowiązaniami publicznoprawnymi. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku dokładniej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę decyzji co do osoby dłużnika, organ odwoławczy wskazał na ich bezzasadność. Również za nietrafny uznał argument strony, iż decyzję z dnia 27 czerwca 2002 r. wydano z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji nie bada się merytorycznego aspektu sprawy, ani nie ocenia występowania przesłanek określonych w art. 247 Ordynacji podatkowej. W takim postępowaniu nie można też rozstrzygać o zasadności ustalenia T. Ś. dłużnikiem w sprawie zakończonej decyzją nr [...], natomiast ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w artykule 247 ww. ustawy dokonywane jest w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Na ww. decyzję organu odwoławczego T. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając "błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wyrażający się w twierdzeniu, że w przedmiotowej sprawie wzruszenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] r. nie odpowiada ważnym wymaganiom interesu publicznego lub interesom strony, co w konsekwencji doprowadziło organ II instancji do nie znalezienia podstaw do uchylenia Decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. i utrzymanie jej w mocy". Skarżący wniósł o uchylenie decyzji jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko organu II instancji jest błędne, bowiem w przedmiotowej sprawie nie tylko występuje ważny interes strony, ale także ważny interes publiczny. Według T. Ś. organy celne wydały decyzję ustalającą jego odpowiedzialność za dług celny w sposób niezgodny z prawem. Powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu skarżący podkreślił, iż nielegalnego wprowadzenia samochodu na polski obszar celny dokonała inna osoba, zatem nie jest zasadne twierdzenie organu, iż dnia 26 lutego 2002 r. dokonał nielegalnego wprowadzenia pojazdu na polski obszar celny, ponieważ w tym czasie samochód był w jego posiadaniu już od trzech lat. Dalej skarżący wywiódł, iż skoro samochód znajdował się w Polsce co najmniej od 27 stycznia 1999 r., to najpóźniej z tym dniem powstał dług celny, jednak wydanie decyzji było niezasadne, gdyż dług celny wygasł, ulegając przedawnieniu (art. 244 Kodeksu celnego). Wobec tego skarżący stwierdził, iż w interesie publicznym leży wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, którą naruszono zasady postępowania celnego określone w art. 120-122 Ordynacji podatkowej, przy czym uchylenie lub zmiana przedmiotowej decyzji nie godzi w istotny sposób w interes państwa, pewność obrotu prawnego i gospodarczego oraz stabilność stosunków w sferze finansów, w tym finansów publicznych, a to z uwagi na fakt, że kwota zobowiązania nie jest aż tak wygórowana dla państwa. Wysunął również wniosek, że za wzruszeniem decyzji przemawia ważny interes strony, wyrażający się w interesie majątkowym, bowiem kwota długu celnego dla skarżącego jest niebagatelnie wysoka, natomiast za chybiony uznał pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, iż interes strony nie jest równoznaczny z obciążeniem jej znacznymi zobowiązaniami publicznoprawnymi. Wskazując na subiektywną opinię organu w tej kwestii, skarżący stwierdził, że nie znajduje ona uzasadnienia, w sytuacji w której obywatelowi znajdującemu się w trudnej sytuacji materialnej nałożono niesłuszny obowiązek zapłaty znacznej sumy pieniężnej. Skarżący podtrzymał zarzut zawarty w odwołaniu odnoszący się do braku dokładnej analizy dowodów zebranych w toku prowadzenia przedmiotowej sprawy, bowiem aby stwierdzić zaistnienie przesłanek interesu publicznego oraz ważnego interesu strony, organ administracji powinien jednak zbadać wszystkie aspekty sprawy, a więc i merytoryczne. Ponadto w skardze podniesiono, iż organ II instancji zupełnie bezpodstawnie nie odniósł się w żaden sposób do twierdzeń i zarzutów skarżącego dotyczących nieważności decyzji ostatecznej, a przynajmniej do podnoszonej okoliczności, że zatrzymany pojazd był samochodem ponad dziesięcioletnim, a zatem nie było prawnej możliwości powstania długu celnego, bowiem takie pojazdy objęte były zakazem importu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu. Zgodnie z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony". Stwierdzić więc należy, że przepis ten dotyczy: a) decyzji ostatecznych; b) gdy przynajmniej jedna strona postępowania nabyła z niej prawa o charakterze materialnym; c) strona, która nabyła prawa z decyzji wyraża wprost zgodę na wzruszenie decyzji; d) nie ma przepisów szczególnych wykluczających wzruszenie decyzji; e) rozstrzygnięcie sprawy odpowiada skonkretyzowanym wymaganiom interesu publicznego lub ważnego interesu strony. Jedynie w przypadku, gdy zaistnieją wszystkie te przesłanki organ może wydać decyzję o zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznej, natomiast brak jakiejkolwiek z nich stanowi o obowiązku wydania przez organ decyzji odmownej. Podkreślić jednak należy, że decyzje podejmowane przez organy celne na podstawie przepisu art. 2651 Kodeksu celnego mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego, zatem – nawet jeżeli zachodzą wszystkie przesłanki określone w tym przepisie - organ może, ale nie musi, zmienić lub uchylić decyzję. Ponadto wskazać należy, że w postępowaniu wszczętym i prowadzonym w trybie art. 2651 Kodeksu celnego organ nie rozpoznaje ponownie merytorycznie sprawy rozstrzygniętej ostatecznym rozstrzygnięciem. Celem postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym istnieją szczególne przesłanki, określone w tym przepisie, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Organy celne rozpoznając wniosek skarżącego o zmianę lub uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Il w S. z [...] r. określającej kwotę wynikającą z długu celnego, nie były więc uprawnione do ponownego rozpoznawania merytorycznego sprawy, zatem nie mogły również rozpatrywać zarzutów podnoszonych przez skarżącego w tym nadzwyczajnym trybie, odnoszących się do kwestii związanych z ustaleniem osoby będącej dłużnikiem, niedopuszczalnością lub przedawnieniem prawa do określenia kwoty długu celnego. Organy mogły zatem jedynie badać występowanie przesłanek wymienionych w art. 2651 Kodeksu celnego. Odnosząc się zatem do kwestii związanych z istnieniem przesłanek określonych w tym przepisie, stwierdzić należy, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny o braku przesłanki interesu publicznego oraz o braku przesłanki ważnego interesu strony, które mogłyby przemawiać za uchyleniem decyzji wobec skarżącego, Sąd uznał za przekonujące, nie naruszające zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz nieprzekraczające zasad "swobodnej oceny dowodów". Podzielić bowiem należy pogląd organu odwoławczego, iż ustawowe określenie "interes publiczny" należy rozumieć jako "korzyść służącą ogółowi", a więc przesłanka ta nie występuje w niniejszej sprawie, gdyż uchylenie decyzji określającej kwotę długu celnego, będącej skutkiem działania niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie w interesie publicznym, korzystne dla ogółu. Wprost przeciwnie – w interesie publicznym leży przestrzeganie przez uczestników obrotu towarowego z zagranicą ustalonych reguł tego obrotu oraz ustalanie (określanie) przez organy celne obowiązków na podmioty naruszające takie reguły i egzekwowanie tych obowiązków. Zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że zwalnianie z odpowiedzialności osób naruszających takie normy prawne nie leży w interesie publicznym. Uwzględniając fakt – ustalony w decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego II w S. z dnia 27 czerwca 2002 r. – iż przedmiotowy samochód osobowy, podlegający należnościom celnym przywozowym, wprowadzony został przez T. Ś. na polski obszar celny nielegalnie, wobec czego organy celne, zgodnie z art. 38 Kodeksu celnego, zobowiązane były do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji tego towaru, w tym do określenia długu celnego. Niewątpliwie celem tego przepisu jest m. in. popieranie legalnego obrotu międzynarodowego poprzez sprawowanie nad nim nadzoru oraz ochrona uczciwej konkurencji, a tym samym zapewnienie równego traktowania podmiotów w obrocie międzynarodowym. W związku z tym, żaden z przepisów prawa regulujących instytucję długu celnego nie przewiduje odstępstwa od jego wymierzenia, w sytuacji działania na niekorzyść Skarbu Państwa. Wobec powyższego – w ocenie Sądu - zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie organu odwoławczego, że nie istnieje podstawa do uznania, iż za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes publiczny, jest zasadne. Nie narusza również prawa stwierdzenie organu odwoławczego, iż podnoszone w odwołaniu (powtórzone w skardze) zarzuty wskazujące – zdaniem skarżącego – na nieważność ostatecznej decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa nie podlegają badaniu w postępowaniu w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji, bowiem ustalanie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w artykule 247 Ordynacji podatkowej dokonywane jest w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Podnoszone zatem przez skarżącego fakty, które nie mogły być badane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 2651 Kodeksu celnego, nie mogą więc stanowić argumentu świadczącego o istnieniu omawianego "interesu publicznego". Wskazywanie przy tym na fakt, iż przedmiotowy samochód w chwili wprowadzenia go na polski obszar celny miał już ponad 10 lat, a więc był objęty zakazem importu i wobec tego nie powinien być obciążony należnościami celnymi - co zdaniem skarżącego świadczy o wadliwości decyzji ostatecznej – w ocenie Sądu w żadnym razie nie może przemawiać za istnieniem takiego interesu publicznego, nakazującego uchylenie decyzji ostatecznej. Naruszenie takiego zakazu importu, wprowadzonego właśnie w "interesie publicznym" nie może być traktowane jako usprawiedliwienie dla zwolnienia skarżącego z orzeczonego decyzją ostateczną długu celnego. Dokonując oceny występowania w sprawie "ważnego interesu strony" który mógłby przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, należy stwierdzić, że dla uzasadnienia istnienia tej przesłanki skarżący we wniosku o uchylenie (zmianę) decyzji nie wskazał żadnych okoliczności. Okoliczności takie podał w trakcie przesłuchania w charakterze świadka, wskazując na fakt, iż wraz z żoną są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku i ściągnięcie z niego kwoty długu celnego doprowadzi go do skrajnej nędzy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji T. Ś. również nie wskazał na okoliczności uzasadniające istnienie omawianej przesłanki, natomiast w skardze jego pełnomocnik podniósł, że za uchyleniem decyzji przemawia także "ważny interes strony", wyrażający się w interesie majątkowym, bowiem kwota długu celnego dla skarżącego jest niebagatelnie wysoka, bowiem "skarżący utrzymuje siebie oraz żonę i trójkę dzieci z prac dorywczych, osiągając miesięczny dochód w kwocie około 800 do 1.000 zł", przy uwzględnieniu także faktu, iż nałożono na skarżącego niesłuszny obowiązek zapłaty znacznej sumy pieniężnej. Uznać jednak należy, że zarówno argument o niezasadnym nałożeniu obowiązku, jak i interes majątkowy skarżącego (wyrażający się trudną sytuacją materialną i powstaniem straty materialnej w razie uiszczenia należności wymierzonych przedmiotową decyzją), nie przemawiają za przyjęciem istnienia ważnego interesu strony. Taka strata jest bowiem zwyczajnym następstwem nałożenia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnych, natomiast aktualnie niskie dochody skarżącego (wskazywane dopiero w skardze – w postępowaniu administracyjnym skarżący nie wskazywał tych dochodów i nie przedstawił żadnych dowodów dotyczących jego sytuacji majątkowej) również nie stanowią wystarczającej przesłanki do zwolnienia skarżącego z obowiązku zapłaty należności celnych. Użyte w ustawie określenie, iż interes strony musi być "ważny" oznacza, że istota (waga) tego interesu oceniana jest przez organy celne, a zatem musi to być interes na tyle zobiektywizowany oraz usprawiedliwiony, aby mógł stanowić uzasadnioną podstawę do zastosowania nadzwyczajnego trybu zmiany decyzji ostatecznej, a zatem do naruszenia zasady trwałości takich decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie został wykazany taki "ważny interes strony" i dlatego również w tym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji należało uznać za zasadne. Wskazać przy tym także należy, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, którego celem nie jest kolejna instancyjna kontrola prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, wszczętym na wniosek strony, "ciężar dowodu", a więc konieczność wskazania okoliczności, w których upatruje ona swój "ważny interes" lub "interes publiczny", spoczywa na stronie dlatego, że to ona zmierza do zmiany ustalonego już ostatecznie stanu rzeczy. Ponadto ten "ważny interes strony" musi być rzeczywiście na tyle ważny, aby "równoważył" i usprawiedliwiał odstępstwo od tej jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i uzasadniał zastosowanie omawianego trybu nadzwyczajnego. Powtórzyć też należy, że decyzje podejmowane przez organy celne na podstawie przepisu art. 2651 Kodeksu celnego mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego, zatem – nawet jeżeli zachodzą wszystkie przesłanki określone w tym przepisie - organ może, ale nie musi, zmienić lub uchylić decyzję ostateczną. Mając wszystko powyższe na względzie, Sąd nie podzielił więc zarzutu skargi naruszenia art. 2651 Kodeksu celnego, ani wskazywanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej – które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w podanym wyżej stopniu, wobec czego nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.