II OZ 331/08

II OZ 331 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. M. i J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1793/07 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą nakazano I. W. dokonanie rozbiórki samowolnie nadbudowanej części budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. [...] w W. i doprowadzenie go do stanu poprzedniego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżącej I. W. domagającej się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie w świetle regulacji art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli D. M. i J. M. wnosząc o jego uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Argumentując swoje wnioski wskazali, że postanowienie Sądu pozbawione jest podstaw faktycznych i prawnych. Orzeczona rozbiórka może być bowiem przeprowadzona bezpiecznie przy pomocy stosowanych zabezpieczeń. Zdaniem wnoszących zażalenie inwestorka celowo błędnie przedstawia faktyczne usytuowanie dachów oraz fakt, iż przedmiotowy budynek nabyła jako dwukondygnacyjny. Ponadto jak wskazali autorzy zażalenia w trakcie prac budowlanych skarżąca I. W. dokonała wielu zniszczeń w ich mieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić należy, że wnioskodawczyni I. W. wykazała okoliczności, stanowiące podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wobec czego prawnie uzasadnione stało się wydanie będącego przedmiotem zażalenia postanowienia. Wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z treścią wywodów zawartych we wniesionym zażaleniu koniecznym jest podkreślenie, że zaskarżone postanowienie nie jest orzeczeniem wydanym w wyniku rozpoznania skargi, a więc nie stanowi oceny legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie jest rozpoznaniem wniosku skarżącej, w którym ograniczono się do oceny zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym zarzuty autorów zażalenia co do legalności samej decyzji na tym etapie postępowania nie mogą być przedmiotem oceny, tej bowiem zaskarżona decyzja będzie dopiero poddana przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że przedstawione w zażaleniu zarzuty pozostają bez wpływu na zaskarżone postanowienie i z braku uzasadnionych podstaw należało je oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.