I SA/Wa 1074/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie : Sędzia WSA Elżbieta Lenart Asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E.M.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E.M.-B., D.R., R.C., W.M.-Z. i E.K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. nr [...], działka nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przedmiotowa nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Nieruchomość ta, co potwierdza zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego w W. z dnia 4 czerwca 1974 r., stanowiła własność J. i Z. małżonków M. Z dniem 21 listopada 1945 r. grunty nieruchomości warszawskich, w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 powołanego powyżej dekretu, przeszły na własność gminy W., a następnie Skarbu Państwa. Z dniem 27 maja 1990 r. nieruchomość ta stała się z mocy prawa własnością Dzielnicy-Gminy W. [...], co potwierdził Wojewoda W. decyzją z dnia [...] sierpnia 1993 r. nr [...]. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 48, poz. 195, ze zm.) grunt przedmiotowej nieruchomości stał się własnością Gminy W. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2000 r. o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361, ze zm.) grunt ten stał się własnością Miasta W. Objęcie gruntu przez gminę nastąpiło w dniu 25 listopada 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, w związku z czym, na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowym właścicielom nieruchomości przysługiwało prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) w stosunku do tej nieruchomości wraz z własnością znajdujących się na niej budynków w terminie, który upływał w dniu 25 maja 1949 r. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 1998 r. M.M. wystąpiła o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...] na rzecz spadkobierców dawnych właścicieli. Wnioskiem z dnia 20 stycznia 1998 r. również C.M., M.M. i W.M. wystąpili o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Prezydent W. odmówił J.M., W.M.-Z., E.K., E.M.-B., W.M., B.G., R.C., S.M., D.R., C.M., M.M., J.M., B.M. i D.J. uwzględnienia złożonych wniosków o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonego przy ul. [...], pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. nr [...], działka nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż wniosek o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie został złożony w ustawowo określonym terminie tj. do 31 grudnia 1988 r. Organ I instancji stwierdził też, że wskazany termin jest nieprzekraczalny, a nadto jest terminem zawitym prawa materialnego i z jego upływem wygasa uprawnienie do uzyskania w tym trybie prawa użytkowania wieczystego. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem odwołanie od powyższej decyzji złożyły E.M.-B., D.R., R.C., W.M.-Z. i E.K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżące zakwestionowały rozstrzygniecie organu I instancji, jako krzywdzące dla spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie i stanął na stanowisku, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż dotychczasowi właściciele spornej nieruchomości nie złożyli, w terminie i trybie przewidzianym w art. 7 ust. 1 dekretu, stosownego wniosku, stąd też budynek znajdujący się na gruncie położonym przy ul. [...] stał się z mocy prawa własnością gminy W., a następnie Skarbu Państwa. W 1998 r. spadkobiercy byłych właścicieli wystąpili z wnioskiem o ustanowienie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...]. W tej sytuacji organ odwoławczy wyjaśnił, że przed złożeniem tych wniosków obowiązywała ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99, ze zm.), która stwarzała możliwość składania wniosków o zwrot przejętych budynków i ustanowienie użytkowania wieczystego. Jednakże, z dniem 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która obowiązywała w dacie złożenia wniosków przez następców prawnych byłych właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...]. Stosownie do brzmienia art. 214 ust. 1 i 2 tej ustawy poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 pkt 1, jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość. Zwrot nieruchomości, o którym mowa, przysługuje poprzednim właścicielom działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wnioski złożone przez następców prawnych byłych właścicieli nie spełniają przesłanek zawartych w powołanym wyżej art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności, wnioski te nie zostały złożone w terminie do 31 grudnia 1988 r. W tej sytuacji organ II instancji uznał, że starania skarżących o uzyskanie prawa użytkowania wieczystego są nieskuteczne, zaś zarzuty skarżących dotyczące złożonego w dniu 29 lipca 1965 r. wniosku nie mogą zostać uwzględnione, gdyż jak wykazał organ I instancji, dotyczy on innej niż przedmiotowa nieruchomości. Mając powyższe na uwadze organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E.M.-B.. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w ogóle nie rozpatrzył faktu wniesienia opłaty w wysokości [...] zł w wyniku złożenia wniosku o własność czasową do gruntu (nr hipoteczny [...]). W ciągu prawie 60 lat trwania sporu o działkę przy ul. [...] wniosek zaginął, przetrwała jednak asygnata wpłaty. Ten fakt został zauważony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia 23 grudnia 1997 r. (KOC/881/60/97). Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w ogóle natomiast nie odnosi się do faktu złożenia przez rodzinę M. wniosku wynikającego z dekretu, co zostało potwierdzone wpłatą dokonaną w roku budżetowym 1949. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Z treści uzasadnień zapadłych w sprawie decyzji administracyjnych wynika, że postępowanie administracyjne w prowadzone było przez organy administracyjne na podstawie art. 214 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Po dokonaniu analizy akt sprawy, Sąd stanął na stanowisku, że takie działanie organów obu instancji naruszyło przepisy art. 7, 9 i 77 § 1 kpa, które miało wpływ na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Zgodnie z treścią przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Są one obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ administracji publicznej jest także obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną m.in. w art. 63, 65, 128 i 140 kpa, jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony właśnie bez zbędnego formalizmu. Nie można jednak przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie lub mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do samodzielnego sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2188/00, niepubl.). Stosownie do treści art. 61 § 1 kpa żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990, Nr 2-3, poz. 47). W przypadku wątpliwości co do treści żądania, organ jest zobowiązany podjąć działania zmierzające do ustalenia rzeczywistej woli osoby, od której to żądanie pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszyć musi należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przeciwnym bowiem razie mamy do czynienia z naruszeniem art. 7 i art. 9 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia. Z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie, w wyniku którego wydane zostały zaskarżone decyzje, zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia treści żądania stron. Zgodnie z zaświadczeniem Państwowego Biura Notarialnego w W. z dnia 4 czerwca 1974 r. tytuł własności do nieruchomości położonej przy ul. [...], [...] i [...] składającej się z dwóch działek o nr [...] i nr [...] (obie o pow. po [...] m2) przysługiwało na mocy aktu kupna z dnia 20 lipca 1923 r. małżonkom J. i Z. M. Na mocy art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. oraz orzeczenia z dnia [...] grudnia 1954 r. odmawiającego prawa własności czasowej do gruntu przy ul. [...] nr [...] grunt działki nr [...] hip. [...] oraz wszystkie budynki na nim stojące przeszły na rzecz Skarbu Państwa na wniosek z dnia 11 stycznia 1955 r. nr 161/55 (którego nie ma w aktach administracyjnych sprawy). Zaświadczenie to zostało wydane na podstawie zapisów księgi wieczystej "Nieruchomość nr [...] w W." (k-218 akt adm.). W aktach sprawy brak jest jednak orzeczenia z dnia [...] grudnia 1954 r. powołanego w cytowanym zaświadczeniu Państwowego Biura Notarialnego w W. z dnia 4 czerwca 1974 r. Jest w nich natomiast, na karcie 219, pismo zatytułowane "Notatka służbowa" nieopatrzona datą, z treści której wynika m.in., że "w uzupełnieniu zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego nr 5291/73 z dnia 18 sierpnia 1973 r. stwierdzam, że nieruchomość położona przy ul. [...] oznaczona jest nr hip. [...]" Jednak ani zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego z dnia 18 sierpnia 1973 r., ani wypisu z księgi wieczystej nr hip. [...] nie ma w aktach administracyjnych sprawy. Na karcie nr 4 akt administracyjnych znajduje się natomiast pismo dotyczące odwołania od orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1954 r. w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ul. [...] nr [...], nr hip. [...] na którym znajduje się adnotacja "Dot.: Nieruchomości przy ul. [...]", jednak w żaden sposób nie jest ten związek wyjaśniony i nie wynika on także z treści samego pisma kierowanego do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej, jako organu odwoławczego. Niewątpliwie jednak z treści znajdujących się w aktach sprawy pism skarżących oraz ich poprzedników prawnych bezspornie wynika, że konsekwentnie dążyli oni do uzyskania prawa własności czasowej do spornej nieruchomości w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), czyli na skutek rozpatrzenia złożonego tzw. wniosku dekretowego (m.in. pismo z dnia 25 maja 1992 - k. 259 akt adm., wniosek z dnia 20 stycznia 1998 r. - k. 281 akt adm., decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] strona 5 uzasadnienia - k. 290 akt adm., wniosek z dnia 7 stycznia 1998 r. - k. 38 akt adm., pismo z dnia 27 lipca 1999 r. - k. 43 akt adm., pismo z dnia 1 września 2000 r. - k. 295 akt adm., pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W.-[...] z dnia 12 października 1960 r. - k. 52 akt adm., pismo Urzędu Gminy W. z grudnia 1999 r. - k. 55 akt adm., pismo z dnia 29 lipca 1965 r. - k. 57 akt adm., kopia faksu z dnia 3 czerwca 2005 r. - k. 75 akt adm., pismo z dnia 29 lipca 2005 r. - k. 89 akt adm.). Zarzut nierozpatrzenia przez organ I instancji w trybie dekretowym przedstawionej sprawy podnoszą również odwołania: W.M.-Z. i E. K. z dnia 6 sierpnia 2006 r. (k. 134 akt adm.), R.C. z dnia 28 sierpnia 2006 r. (k. 135 akt adm.) oraz D.R. z dnia 30 sierpnia 2006 r. (k-136 akt adm.). Niestety rozstrzygając ponownie sprawę organ odwoławczy nie wyjaśnił podniesionych w tym zakresie zarzutów skarżących. Stwierdził jedynie, że z ustaleń organu I instancji oraz zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że byli właściciele spornej nieruchomości nie złożyli, w terminie i trybie z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, stosownego wniosku, stąd też budynek znajdujący się na gruncie położonym przy ul. [...] stał się z mocy prawa własnością gminy W., a następnie Skarbu Państwa i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą, na podstawie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. nr [...], działka nr [...]. Z analizy akt sprawy wynika, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy rozstrzygając niniejszą sprawę nie wzięły pod uwagę faktu, że wnioskodawcy domagali się rozpatrzenia tzw. wniosku dekretowego, złożonego ich zdaniem przez byłych właścicieli nieruchomości w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Wnioskodawcy w żadnym z pism kierowanych od lat do organów administracji nie oparli swoich roszczeń na art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast przed wydaniem rozstrzygnięcia ani organ I, ani przede wszystkim organ II instancji (mimo zawartych w odwołaniu zarzutów) nie zwrócił się do wnioskodawców o samodzielne sprecyzowanie treści żądania, przez co rozpatrujące sprawę organy doprowadziły do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji i woli wnioskodawców (co w pełni potwierdza treść zarzutów zawartych w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), czym naruszyły obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego w sposób mający niewątpliwie wpływ na jej merytoryczne rozpatrzenie. Nadto Sąd zwraca uwagę, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu 7 czerwca 2006 r. zmarła W.M., jedna ze stron tego postępowania. O fakcie tym organ I instancji został poinformowany przez stronę postępowania R.C. znajdującym się w aktach sprawy (k-141 akt adm.) pismem z dnia 13 lutego 2007 r., czyli na dwa miesiące przed wydaniem przez organ odwoławczy decyzji w niniejszej sprawie, która to decyzja została skierowana również do W.M. zamiast do jej następców prawnych. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a takim jest pominiecie strony postępowania administracyjnego przez organ rozpatrujący sprawę (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Sąd wziął jednak pod uwagę fakt, że z załączonej do pisma z dnia 13 lutego 2007 r. kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I Ns 1868/06 wynika, ze spadkobiercami W.M. są jej dzieci B.G., R.C. oraz S.M., które były stronami tego postępowania i którym z tego tytułu doręczone były zaskarżone decyzje administracyjne. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ rozstrzygnie przede wszystkim podstawową dla sprawy kwestię istnienia i złożenia (bądź nieistnienia lub niezłożenia) w określonym terminie tzw. wniosku dekretowego przez hipotecznych właścicieli przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...], pochodzącej z dawnej nieruchomości hip. nr [...], działki nr [...]. Badając tę kwestie organ weźmie pod uwagę przede wszystkim fakt, że już w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 1997 r. stwierdzającej nieważność, jako wydanej bez podstawy prawnej, decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W.-[...] z dnia [...] października 1968 r., którą odmówiono C. i S. M. przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], nr hip. [...] (działka nr [...]) wynika, że "byli właściciele złożyli wniosek w trybie art. 7 ww. dekretu", na co wskazuje pokwitowanie wpłaty z asygnacji przychodowej z dnia 27 maja 1949 r. Zarządu Miejskiego W. (k-277 akt adm.), a także zawarte w decyzji tego organu z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], na stronie 5 uzasadnienia, stwierdzenie, że "Prezydent W. przy rozpoznawaniu wniosków z dnia 8 i 20 stycznia 1998 r. zbada, w jaki sposób należy ocenić fakt nierozpoznania do dziś wniosku złożonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa (Dz. U. Nr 50, poz. 279)", dotyczącego spornej nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr [...] i [...]) oraz treść pisma z dnia 29 lipca 1965 r. (k-57 akt adm.). Organ ustosunkuje się także do faktu, że w aktach sprawy rzeczywiście znajduje się kserokopia "Pokwitowania wpłaty z asygnacji przychodowej Nr 36269" z dnia 27 maja 1949 r., z której treści jednoznacznie wynika, że byli właściciele hipoteczni spornej nieruchomości zapłacili kwotę [...] złotych za rozpatrzenie wniosków o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr [...]) oraz ul. [...] (działka nr [...]) posiadających dwie księgi wieczyste o numerach [...] i [...]. Ponadto organ przedstawi również swoje stanowisko co do znaczenia i mocy dowodowej, nadesłanej w trakcie postępowania sądowego przez skarżącą, kserokopii pisma Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia 26 czerwca 2007 r. nr SPN.VIII.RPW.77290-215/07 (k-71 akt sądowych), z treści której wynika m.in., że "w rejestrze wniosków dekretowych istnieje zapis dotyczący złożenia wniosku - w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa (Dz. U. nr 50, poz. 279) - o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul. [...] ozn. nr hip. [...] - przez M.S.". Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ wyjaśni również związek orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1954 r. w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ul. [...] nr [...], nr hip. [...] z adnotacją, że sprawa ta dotyczy nieruchomości przy ul. [...], oraz zbieżność numerów ksiąg wieczystych obu nieruchomości. Dodatkowo organ uzupełni zebrany w sprawie materiał dowodowy o: orzeczenie z dnia [...] grudnia 1954 r. odmawiające prawa własności czasowej do gruntu przy ul. [...] nr [...], o którym mowa w zaświadczeniu Państwowego Biura Notarialnego w W. z dnia 4 czerwca 1974 r., zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego nr 5291/73 z dnia 18 sierpnia 1973 r., o którym mowa w "Notatce służbowej" nieopatrzonej datą oraz o informację o zapisach dawnej księgi wieczystej nr [...] dotyczące działki nr [...] położonej w W. przy ul. [...]. Dopiero w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy i jego dogłębną analizę (która znajdzie pełne odbicie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia), po ponownym ustaleniu stron postępowania administracyjnego organ rozstrzygnie, czy w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa został skutecznie złożony przez uprawnione osoby, w ustalonym terminie, wniosek dekretowy dotyczący działki nr [...] położonej w W. przy ul. [...], a jeśli tak, to czy został on rozpatrzony i ewentualnie w jaki sposób. Następnie w oparciu o dokonane ustalenia organ rozpatrzy zasadność wniosku o ustalenie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.