IV SA/Wa 2107/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej sygn. (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 6 września 2007 r. Przedsiębiorstwo "P." sp. z o.o. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "zażalenie" na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, sygn. (...), w przedmiocie zwrotu zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona może wnieść skargę do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). Skarżący wniósł skargę nie wyczerpując środków zaskarżenia, a zatem wbrew powołanemu przepisowi. Wobec tego skarga jest niedopuszczalna. Jednakże należy zwrócić uwagę, że niewyczerpanie środków zaskarżenia było skutkiem błędnego pouczenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący został bowiem pouczony, że od postanowienia organu I instancji służy zażalenie w terminie 7 dni do właściwego sądu administracyjnego. Skarżący winien być pouczony o możliwości zwrócenia się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem zgodnie z art. 127 § 3 kpa stronie niezadowolonej z decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Ministra przysługuje szczególny środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaznaczyć należy, że sytuacja błędnego pouczenia nie może rodzić dla skarżącego negatywnych konsekwencji (art. 112 kpa). Zauważyć należy, że organ dostrzegł swój błąd podnosząc w odpowiedzi na skargę, że zażalenie skierowane do Sądu zostało potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku z czym Minister ponownie rozpoznał sprawę i postanowieniem z dnia (...) października 2007 r., utrzymał w mocy swoje postanowienie o zwrocie zażalenia. W tej sytuacji stwierdzić należy, że dopiero powyższe postanowienie z dnia (...) października 2007 r., jako kończące postępowanie administracyjne, może być przedmiotem skargi do Sądu. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że w przypadku, gdy strona nie dotrzymała ustawowego terminu do wniesienia skargi bez swojej winy, może wnosić o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego, z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w niniejszej sprawie, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.