I SA/Sz 513/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. i C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. oddala skargę Decyzją z dnia [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 8 poz. 60 z 2005r. ze zm./ oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. Nr 79 poz. 856 z 2001r. ze zm./, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. i C. C. od decyzji Burmistrza z [...] określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007r., decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji ustaliła wymiar podatku od nieruchomości za budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą i za grunty pozostałe, położone w miejscowości W. Podatnicy zakwestionowali tę decyzję, zarzucając organowi naruszenie przepisów proceduralnych i wnoszą o jej uchylenie w części dotyczącej wymiaru podatku od budynków innych niż mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 123,89 m2, oraz w części dotyczącej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości 1,40 – 2,20 m o pow. 34,10m2. Skarżący podnieśli, że zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] na prowadzenie działalności gospodarczej zajęty jest budynek o powierzchni 284,16m2 i tylko za niego należało wymierzyć podatek według stawek najwyższych w podatku od nieruchomości. Reszta nieruchomości, strych o pow. 34,10 m2, oraz budynek o pow. 191,89 m2 przeznaczony do wydzierżawienia, winna być opodatkowana jako budynki pozostałe, ponieważ nie są wykorzystywane na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy zaś potraktował je jako związane z działalnością gospodarczą. Wzbudza wątpliwość powierzchnia gruntów uznanych za związane z działalnością gospodarczą. Nadto, na nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą spółka jawna, której właścicielami są osoby fizyczne. Skarżący nie prowadzą działalności gospodarczej, są jedynie wspólnikami spółki jawnej, która dzierżawi od nich jako osób fizycznych, część nieruchomości. W piśmie uzupełniającym odwołania podkreślili, że nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie są wpisani do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza, a jedynie wspólnikami spółki jawnej i to ta spółka jest przedsiębiorcą. Jako osoby fizyczne pozostają właścicielami budynków i prawa wieczystego użytkowania działek nr 5519, 5517/2 i 5517/3. Dlatego objęcie wszystkich budynków i gruntów najwyższą stawką podatku od nieruchomości uznając za nieprawidłowe. Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że skarżący działalność gospodarczą prowadzą w formie spółki jawnej i ten fakt jest wystarczający dla uznania, że posiadane przez nich grunty i budynki niebędące budynkami mieszkalnymi są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi : grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych ..." Z zacytowanej definicji wynika, że o związku budynków, gruntów i budowli z działalnością gospodarczą przesądza sam fakt posiadania ich przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Podatnicy są takimi podmiotem, gdyż prowadzą działalność w formie spółki jawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców, a zatem w świetle wyżej zacytowanego przepisu prawa podatkowego jest to fakt wystarczający do ustalenia, że wszystkie posiadane przez nich budynki, za wyjątkiem mieszkalnych i grunty, za wyjątkiem związanych z budynkiem mieszkalnym, są związane z działalnością gospodarczą. Z unormowań ustawy wynika, że dla ustalenia zobowiązania podatkowego nieistotne jest czy podatnik zajmuje posiadane przez siebie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, czy też pozostawia je czasowo niewykorzystywane do prowadzenia takiej działalności. Nie jest ważne, kiedy i jak je wykorzystuje. Wystarczający jest sam fakt posiadania ich przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Dlatego też stwierdzić należy, że organ podatkowy pierwszej instancji słusznie uznał, że cała powierzchnia nieruchomości położonej przy ul. W. P., winna być opodatkowana wedle stawki najwyższej w podatku od nieruchomości. Nadto, wskazując na obowiązki określone w przepisach art. 6 – 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy zrekapitulował, że skoro podatnicy zgłosili do opodatkowania grunty i budynki na podstawie informacji o nieruchomościach, organ podatkowy miał obowiązek wydania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podatnicy zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz naruszenie przepisów ordynacji podatkowej, wnieśli o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że domagali się wyłączenia z opodatkowania części nieruchomości nie związanych z prowadzoną działalnością a opodatkowanych wg najwyższych stawek oraz wskazywali iż działalność gospodarczą prowadzą przez Spółkę jawną i utożsamianie spółki z osobami fizycznymi jest nieprawidłowe skoro działalność gospodarcza prowadzona jest przez Spółkę która ma w posiadaniu, opodatkowane nieruchomości. Zdaniem skarżących, podatek od nieruchomości winien obciążać w całości Spółkę. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując na argumenty powołane w uzasadnieniu decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie jest kwestionowane w sprawie, że skarżący są właścicielami budynków oraz wieczystymi użytkownikami działki gruntowej położonej w W., przy ul. W. P. Zdaniem Sądu, sporne w sprawie są dwie kwestie podniesione w skardze, a mianowicie czy skarżący są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz czy w stanie faktycznym sprawy istnieje podstawa do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, części budynków i gruntów niewykorzystywanych w działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność o której mowa w przepisach Prawa o działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. prawo o działalności gospodarczej /Dz.U. Nr 101, poz. 1178/ za działalność gospodarczą uznaje zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywane w sposób zorganizowany i ciągły. Ust. 3 cytowanego artykułu definiuje "przedsiębiorcę", którym jest m. innymi osoba fizyczna, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą o której mowa w ust. 1. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej o której mowa w ust. 1. Jak wynika z akt sprawy, skarżący jako właściciele nieruchomości zabudowanej wynajmują jej części innym podmiotom do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym wynajmują część budynku spółce jawnej której są wspólnikami. A więc zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, podatnicy w budynkach, których są właścicielami prowadzą działalność usługową polegającą na wynajmie lokali innym podmiotom, prowadzącym w nich działalność gospodarczą. Skoro wynajmują lokale użytkowe, to prowadzą działalność gospodarczą i są przedsiębiorcami. Ponieważ są właścicielami budynków i wieczystymi użytkownikami gruntów stanowiących nieruchomość położoną przy ulicy W. P. w W., to zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są podatnikami podatku od nieruchomości i na nich ciąży obowiązek jego zapłaty. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że podatnik w [...] złożył w Urzędzie Miasta informację w sprawie podatku od nieruchomości, gdzie przedstawił dane dotyczące przedmiotów opodatkowania, w tym powierzchnię gruntów związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i pozostałych oraz powierzchnię budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz pozostałe, które jak wyjaśnił w odwołaniu oczekują na wynajęcie, a na rozprawie potwierdził, że powierzchnia 191,89 m2 budynku jest przeznaczona do wydzierżawienia. Mając na uwadze zapisy protokołu kontroli z dnia [...], oświadczenie skarżącego na rozprawie oraz ustalenia decyzji co do opodatkowaniu budynków najwyższą stawką, nie można stwierdzić, że określenie należnego podatku od nieruchomości narusza prawo. Skarżący jako przedsiębiorcy są właścicielami budynku w którym prowadzą działalność gospodarczą i z tego faktu wynika, że opodatkowaniu podlega cały budynek z wyłączeniem części mieszkalnej, skoro cytowany przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 mówi o budynkach będących w posiadaniu przedsiębiorcy a nie o budynkach wykorzystywanych przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw, by stwierdzić, że organy podatkowe wydając decyzje określające skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007r. naruszyły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy ordynacja podatkowa. Uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ skargę oddalił.