II OZ 1289/08

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 528/07 oddalające wniosek B. S. o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich postanawia oddalić zażalenie B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie uprawnień kombatanckich W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tego Sądu wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od w/w skargi w wysokości 100 zł. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt IIOZ 816/07, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie uznając iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił wpis od skargi w niniejszej sprawie. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 26 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wezwał B. S. do wykonania zarządzenia z dnia 26 czerwca 2007 r., w przedmiocie wpisu od skargi. Ponieważ w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił w/w wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r., na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadąmi administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił. B. S. wniósł od powyższego postanowienia skargę kasacyjną, którą postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił z powodu nie uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 347/08, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. B. S. pismem z dnia 8 maja 2008 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując, iż nie dokonał tej czynności w wyznaczonym terminie bowiem istniały rozbieżności w interpretacji przepisu art. 239 pkt 1 lit. e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dopiero w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 7 lipca 2008 r., na podstawie art. 86 § 1 i 3 oraz art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że art. 239, ani żaden inny artykuł powołanej ustawy nie przewiduje ustawowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych w sprawie objętej przedmiotem, w jakim prowadzone jest niniejsze postępowanie. Zwolnienie od kosztów sądowych uzyskane w sprawie toczącej się przed sądem cywilnym nie wiąże w tym zakresie sądu administracyjnego, bowiem konieczne jest indywidualne rozstrzygnięcie zasadności przyznania prawa pomocy. Podobnie przekonanie skarżącego o zwolnieniu go z kosztów w niniejszej sprawie nie jest dostatecznym uzasadnieniem dla nieuiszczenia wpisu, zwłaszcza w okoliczności posługiwania się przez skarżącego tytułem radcy prawnego. Jako radca prawny z wieloletnim doświadczeniem skarżący winien mieć świadomość co do odmienności procedur w postępowaniu przed sądami powszechnymi i administracyjnymi, a w razie wątpliwości rozstrzygnąć je, zapoznając się z odpowiednimi przepisami, lub zasięgnąć informacji w sekretariacie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Zaniechanie tego oznacza co najmniej zawinienie w postaci niedbalstwa, a to z kolei sprawia, iż uchybienie terminu nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego. B. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, iż przyczyną uchybienia terminu do uiszczenia wpisu nie było jego niedbalstwo, a jedynie "różnica interpretacji przepisu prawa". W ocenie skarżącego bowiem powinien on być zwolniony z uiszczenia wpisu od skargi, gdyż dodatek pieniężny wynikający z uprawnień kombatanckich jest świadczeniem z zakresu ubezpieczeń społecznych. Skarżący podkreślił również, iż nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, że jest on radcą prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przy czym, kryterium braku winy w uchybieniu terminu, jako warunek przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W przedmiotowej sprawie we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jako przyczynę uchybienia tego terminu skarżący wskazał na rozbieżności w interpretacji art. 239 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierającego katalog ustawowych zwolnień od kosztów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślenia jednak wymaga, iż z analizy akt sprawy wynika, że kwestia konieczności uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie została wyjaśniona skarżącemu już w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II OZ 816/07, w którym na skutek zażalenia skarżącego na zarządzenie z dnia 26 czerwca 2007 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, stwierdzono, iż wpis od skargi wynosi 100 zł. Natomiast fakt, iż skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu nie może stanowić o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, nie jest to bowiem obiektywna okoliczność uniemożliwiająca dokonanie powyższej czynności w terminie. W świetle powyższego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy należy uznać za prawidłowe. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.