I FSK 1580/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości O. sp. z o. o. w upadłości w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1908/07 odrzucające skargę O. sp. z o. o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 września 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od lipca do grudnia 2002 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1908/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę O. sp. z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 grudnia 2007 r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od lipca do grudnia 2002 r. Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja została doręczona stronie 10 września 2007 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaś przesyłkę pocztową zawierającą skargę nadano 11 października 2007 r. Tym samym strona przekroczyła 30 dniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął 10 października 2007 r., a zatem w sprawie zaszła przesłanka odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."). 2. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie syndyk wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie, iż skarżący nie wniósł skargi w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji i w związku z tym przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przesyłka zawierająca decyzję została stronie doręczona w dniu 11 września 2007 r., a nie 10 września 2007 r., jak sugeruje Wojewódzki Sąd Administracyjny. Fakt ten potwierdza dołączone do skargi kasacyjnej pismo Poczty Polskiej z dnia 11 grudnia 2007 r. Wyjaśniając przyczynę, dla której zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera datę odbioru 10 września 2007 r., autor skargi kasacyjnej wskazał, iż z informacji otrzymanych od urzędników Poczty Polskiej wynika, że listonosz przedmiotową przesyłkę doręczył w dniu 10 września 2007 r. omyłkowo do innej firmy, niebędącej kancelarią pełnomocnika. Pracownicy tejże jednostki w zwrotnym poświadczeniu odbioru jako datę odbioru wpisali 10 września 2007 r. Po zauważeniu, iż przesyłka adresowana jest do innego podmiotu, dnia następnego (11 września 2007 r.) zwrócili listonoszowi przesyłkę, ten zaś doręczył ją w tym dniu pod adres pełnomocnika. Ponieważ skarga wniesiona została w terminie 30 dni od dnia 11 września 2007 r., czyli dnia otrzymania decyzji, nie może być mowy o odrzuceniu skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. 3. Dyrektor Izby Skarbowej nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej ma ustalenie daty doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji odrzucił skargę strony, opierając się na danych znajdujących się w zawartych w aktach sprawy formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z dokumentu tego wynika, iż przesyłka została doręczona 10 września 2007 r. Strona kwestionuje wskazaną datę, podnosząc, że przez pomyłkę listonosza przesyłka została doręczona pod inny adres, a pod właściwy adres została doręczona dopiero 11 września 2007 r. Na poparcie swojej argumentacji strona zaprezentowała pismo z Poczty Polskiej, w którym stwierdzono, że list polecony zawierający przedmiotową przesyłkę został doręczony w dniu 11 września 2007 r., a jego odbiór pokwitował adresat osobiście. 5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty autora skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, o czym wnioskować należy z formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru i charakteru tego typu dokumentu. Podkreślić bowiem należy, iż formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 2 Ordynacji podatkowej, co skutkuje domniemaniem jego autentyczności i zgodności z prawdą. Wskazać co prawda trzeba, iż możliwe jest obalenie prawdziwości dokumentu urzędowego, jednakże w przedmiotowej sprawie próbę podjętą w tym zakresie przez stronę uznać należy za bezskuteczną. Do wniosku takiego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi skonfrontowanie twierdzeń strony co do daty rzeczywistego doręczenia przesyłki z danymi z formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru i procedury wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5 poz. 34 ze zm.). Wskazać należy, iż z § 10 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, iż potwierdzenie odbioru polega na doręczeniu nadawcy formularza z pokwitowaniem adresata odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. W kontekście przedmiotowej sprawy wskazać należy również na § 35 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli adresatem przesyłki lub przekazu pocztowego jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru wypełniany jest w momencie doręczania przesyłki, zarówno przez doręczyciela, jak i adresata, po czym formularz ten odłączany jest od wydanej adresatowi przesyłki i doręczany nadawcy formularza (w niniejszej sprawie – organowi, który wydał decyzję). W świetle powyższych uwag wskazać należy, iż twierdzeń autora skargi kasacyjnej dotyczących doręczenia przesyłki pod nieprawidłowy adres (innej firmy, niebędącej kancelarią pełnomocnika) nie potwierdza treść wypełnionego formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru. W przypadku doręczenia przesyłki innej firmie, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powinny bowiem znajdować się dane tejże firmy, przede wszystkim odcisk stempla firmowego. Tymczasem na znajdującym się w aktach formularzu widnieje jedynie stempel firmowy kancelarii pełnomocnika strony, pieczątka oznaczonego z imienia i nazwiska pracownika sekretariatu (przy czym na fakt, iż jest to pracownik kancelarii pełnomocnika, a nie "innej firmy" wskazuje okoliczność, iż ta sama osoba odbierała inne przesyłki kierowane na adres kancelarii – zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego) oraz odcisk datownika, wskazujący na datę 10 września 2007 r. Zwrócić co prawda można uwagę, iż niezgodnie z przywołanym § 35 ust. 4 rozporządzenia, brak jest podpisu odbiorcy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność ta nie ma istotnego wpływu dla niniejszego rozstrzygnięcia – po pierwsze nie jest to okoliczność kwestionowana wprost w skardze kasacyjnej, co w świetle wynikającej z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością badania na tej podstawie skuteczności doręczenia, a po drugie nawet brak podpisu pracownika, przy nie budzącym wątpliwości odcisku zarówno stempla firmowego kancelarii, jak i pieczątki z nazwiskiem pracownika nie zmienia konstatacji, iż przesyłka została doręczona na adres kancelarii, bowiem nielogiczne byłoby wnioskowanie, iż inny przedsiębiorca dysponował tymi pieczątkami. Wskazana powyżej treść zwrotnego potwierdzenia odbioru podważa wiarygodność twierdzeń strony, zgodnie z którymi należałoby przyjąć bowiem, iż "inna firma", której omyłkowo doręczono przesyłkę, w żaden sposób – z wyjątkiem wskazania daty – nie potwierdziła odbioru tejże przesyłki. Nadto wątpliwości budzi wypełnienie przez pracownika sekretariatu pełnomocnika strony zwrotnego potwierdzenia odbioru z datą dzień wcześniejszą niż wskazywana przez pełnomocnika – nawet jeśli przyjmiemy, że data została wskazana przy nieprawidłowym doręczeniu "innej firmie", niezrozumiałe byłoby niewskazanie w żaden sposób rzeczywistej daty odbioru przesyłki przez pracownika kancelarii. Powyższe stoi w sprzeczności również z pismem Poczty Polskiej, załączonym do skargi kasacyjnej – pieczęć pracownika sekretariatu wskazuje bowiem, iż przesyłka nie została doręczona adresatowi osobiście, który też nie pokwitował tego odbioru. Ani wskazane pismo, ani argumentacja autora skargi kasacyjnej w żaden sposób nie tłumaczą dlaczego na znajdującym się w aktach sprawy formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru obok rzekomo nieprawidłowej daty 10 września 2007 r. znajdują się pieczątki firmowe kancelarii pełnomocnika strony i pracownika tej kancelarii, a brak jest pieczęci bądź podpisu świadczących o tym, iż przesyłka została w tym dniu odebrana przez pracownika "innej firmy", na którą powoływał się autor skargi kasacyjnej. Stąd też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostało skutecznie obalone domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru, a zatem słuszne było uznanie na jego podstawie, iż doręczenie decyzji organu odwoławczego nastąpiło w dniu 10 września 2007 r. 6. Ustalenie, iż datą doręczenia decyzji był 10 września 2007 r., skutkuje przyjęciem, iż termin do złożenia skargi od tej decyzji upłynął, zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., w dniu 10 października 2007 r. Stąd też uznanie przez Sąd I instancji, iż skarga wniesiona w dniu 11 października 2007 r. została wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej i w związku z tym podlegała odrzuceniu, było prawidłowe i nie naruszało art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. 7. Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.