II OSK 1072/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 1103/06 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 1103/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. O. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2006 r., [...] Wojewoda Podkarpacki na podstawie przepisów art.138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. O. od decyzji Starosty Sanockiego z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] dotyczącej udzielenia dla [...] S.A. z/s w Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną, wykonanie linii kablowej n/n na działkach nr ewid. [...] położonych w N. gm. B." utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podano, że przedmiotową decyzją organ pierwszej instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po wznowieniu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] lutego 2006 r. dotyczącej udzielenia dla [...] S.A. z/s w Warszawie opisanego wyżej pozwolenia na budowę. Starosta podał, że na konstrukcji wieży na wysokości 37,5 m n.p.t. i wyżej będą zamontowane anteny nadawczo-odbiorcze, które będą wytwarzać pola elektromagnetyczne, które jest jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od urządzeń nadawczych i anten projektowanej stacji bazowej, stanowiącym uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska. Obszar w obrębie, którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wystąpi na wysokościach od 36,7 do 42 m n.p.t. w kierunku poziomym i będzie miał zasięg maksymalnie około 19 m. Wyżej wymieniona strefa ogranicza się do działek o nr 278 i 609 (droga). Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Biorąc powyższe pod uwagę, za strony w postępowaniu administracyjnym o pozwoleniu na budowę, organ pierwszoinstancyjny uznał inwestora, właścicieli działek o nr ewid. 278, 609 oraz właścicieli działek 404, 400/3, 400/1 i 398/2 (na których zaprojektowano kabel n/n). Dalej organ wywiódł, że zgodnie z żądaniem M. O. postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wznowiono postępowanie administracyjne stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie podstawą wznowienia jest przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz, że spełnione zostały warunki określone w art. 148 k.p.a. Po przeanalizowaniu ponownie całości akt sprawy, mając na względzie obowiązujące przepisy prawa budowlanego organ pierwszej instancji stwierdził brak oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na działki nr 275 i 276 będące własnością M. O., wobec czego nie przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania dla [...] S.A. z/s w Warszawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie złożył M. O. domagając się jej uchylenia w całości i stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że przedstawione dokumenty nie spełniają warunków określonych przepisami prawa budowlanego, a szczegółową argumentację wywiódł w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. Zdaniem odwołującego się oddziaływanie obiektu na działki o [...] będących jego własnością udowodnił w piśmie z [...] maja 2006 r. Konkludując stwierdził, że jako właścicielowi ww. działek przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda odnosząc się do decyzji z dnia 15 września 2006 r., gdzie organ pierwszej instancji obszernie i prawidłowo uzasadnił, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, biorąc pod uwagę przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Obszar w obrębie, którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wystąpi na wysokościach od 36,7 do 42,0 m n.p.t, w kierunku poziomym i będzie miał zasięg maksymalnie około 19 m. Wyżej wymieniona strefa ogranicza się do działek o nr [...] (droga) i nie dotyczy działek nr [...] będących własnością skarżącego. Stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że granica zasięgu promieniowania wynosi 220,80 m nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym projekcie budowlanym stanowiącym podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę i określającym przedmiot inwestycji. Twierdzenie odwołującego się, że wymagane prawem dokumenty nie spełniają warunków określonych przepisami prawa budowlanego, co szczegółowo opisał w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. "ponieważ zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] oraz to, że niedoręczono postanowień z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] i z dnia [...] lutego 2005 r., [...] " nie miało wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Wymienione przez odwołującego się postanowienia dotyczyły innych postępowań, nie będących przedmiotem oceny organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę na podstawie przepisów prawa budowlanego. Odnosząc się do żądania zawartego w odwołaniu, tj. do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. to wyjaśniono, że obecne postępowanie dotyczyło rozpatrzenia w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (jeśli skarżący to żądanie podtrzymuje) może nastąpić z odrębnego wniosku i wówczas będzie to inne odrębne postępowanie. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył M. O. i zarzucając naruszenie art. 28 ust. 2 oraz art. 38 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane domagał się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podał, że działki nr [...], których jest właścicielem znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Znajduje to potwierdzenie na stronie 10 Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. W takiej sytuacji skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił wniesioną skargę . Wyjaśniono, iż przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Sanockiego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr 47/06 dotyczącą udzielenia dla [...] L S.A. z/s w Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną, wykonanie linii kablowej n/n na działkach nr 404[...] położonych w N. gm. B.". Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przewidujący możliwość wznowienia postępowania w przypadku, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Organ pierwszej instancji po wznowieniu postępowania działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia 10 lutego 2006 r. wobec braku podstaw do tego. W szczególności organ uznał, że przeprowadzone po wznowieniu postępowania administracyjnego postępowanie nie wykazało, by M. O.i przysługiwał w sprawie przymiot strony. Stanowisko zaprezentowane w tej materii przez organy obu instancji zasługuje w ocenie Sądu na pełną aprobatę. Postępowanie administracyjne zakończone decyzją Starosty Sanockiego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] dotyczyło udzielenia dla [...] S.A. z/s w Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną, wykonanie linii kablowej n/n na działkach nr [...] położonych w N. gm. B.". Podstawę materialnoprawną wydanej w tym postępowaniu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118). Przepis art. 28 ust. 2 tej ustawy stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy niezbędnym jest jak zaznaczono udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy stanowiące własność skarżącego działki oznaczone nr [...] położone w N. gm. B. znajdują się w obszarze oddziaływania bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...]. Stanowiska stron w tej materii są sprzeczne. Skarżący, powołując się na treść Raportu oddziaływania stacji bazowej na środowisko uważa, iż w zakresie takiego oddziaływania jego nieruchomości pozostają, natomiast organy obu instancji powołując się na ten sam Raport twierdzą, że działki M. O. znajdują się poza zasięgiem oddziaływania stacji bazowej. Rozstrzygając kwestię sporną pomiędzy stronami Sąd uznał, że działki oznaczone nr [...] położone w N. Gm. B. znajdują się poza zasięgiem oddziaływania obiektu bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...], a tym samym M. O. i w świetle brzmienia przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przymiot strony w sprawie o udzielenia dla [...] S.A. z/s w Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną, wykonanie linii kablowej n/n na działkach nr ewid. [...] położonych w N. gm. B." nie przysługiwał. Przedmiotowy obiekt miał być wykonany w ten sposób, że na konstrukcji wieży na wysokości 37,5 m nad poziomem terenu i wyżej będą zamontowane anteny nadawczo-odbiorcze, które będą wytwarzać pola elektromagnetyczne, które jest jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od urządzeń nadawczych i anten projektowanej stacji bazowej, stanowiącym uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska. Obszar w obrębie, którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wystąpi na wysokościach od 36,7 do 42 m nad poziomem terenu w kierunku poziomym i będzie miał zasięg maksymalnie około 19 m. Wyżej wymieniona strefa ogranicza się do działek o nr [...] (droga). W takiej sytuacji organ w sposób zgodny z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane za strony postępowania w sprawie uznał inwestora, właścicieli działek o nr [...] oraz właścicieli działek [...] przez które przebiegać na kabel n/n. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu nie pozwala na przyjęcie, że planowana inwestycja w jakikolwiek sposób będzie oddziaływać na działki nr [...] stanowiące własność skarżącego. Wskazany przez M. O. Raport oddziaływania na środowisko, gdzie miało się znajdować stwierdzenie, iż zasięg oddziaływania inwestycji wynosi 220,80 m informacji takiej nie zawiera. W związku z brakiem pełnego Raportu w aktach administracyjnych sprawy Sąd wezwał organ do przedstawienia go. Analiza Raportu nie potwierdziła zarzutów skarżącego M. O., iż zasięg oddziaływania wynosi 220,80 m. Reasumując stwierdzono, iż zaskarżone decyzje nie naruszają przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem organ wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Skarżący nie wziął udziału w przedmiotowym postępowaniu, bowiem przymiot strony mu nie przysługiwał. Uznano, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącego kwestia, czy dokumenty inwestora spełniają wymogi określone w ustawie Prawo budowlane. Ewentualne braki w dokumentach złożonych przez inwestora mogą zostać ocenione w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w sprawie o wznowienie postępowania w oparciu o podstawę prawną z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. O. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), wobec odmowy przyznania skarżącemu M. O. przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a co za tym idzie nie stwierdzenia przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkującego oddaleniem skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118), skarżącemu M. O. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, albowiem jest on właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, co do którego została wydana decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a to wobec nie stwierdzenia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skutkującym odmową uchylenia decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, decyzji Starosty Sanockiego z dnia [...] lutego 2006r. Nr [...] o udzieleniu [...] S.A. z/s Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną, wykonanie linii kablowej na n/n działkach nr ewid. [...] położonych w N. gm. B.". Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. W uzasadnienie kasacji wskazano, iż Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118), albowiem nie uchylił decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], w sytuacji, gdy zgodnie z powołanym przepisem ustawy Prawo budowlane, skarżącemu należało przyznać przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z powołanym art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Sąd uzasadniając oddalenie skargi M. O. uznał, iż działki nr [...] składające się na nieruchomość, której skarżący jest właścicielem, znajdują się poza zasięgiem oddziaływania obiektu bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...]. Przeciwnie do twierdzenia Sądu wyrażonego w uzasadnieniu orzeczenia, podniesiono, iż Raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej PLUS GSM 900 Mhz BT-24357 N. zawiera na str. 10 wiersz od 19 do 21 informację o granicy strefy dalekiej rozchodzenia się fal elektromagnetycznych z anteny typu YHLP4-220, którą określono na odległość 220,80m. Stwierdzenie powyższe jednoznacznie przesądza o istnieniu oddziaływania na działki należące do skarżącego wywołanego przez obiekt, którego dotyczyła decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę. Tymczasem Sąd pomija tą informację, skupiając się na informacji mówiącej o maksymalnych odległościach określających zasięg promieniowania o wartościach wyższych od dopuszczalnych. Należy w tym miejscu zauważyć, iż art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie czyni rozróżnienia odnośnie rodzajów oddziaływania na nieruchomość, w szczególności nie ogranicza pojęcia "oddziaływania" do oddziaływania o wartościach wyższych od dopuszczalnych. Przepis powyższy nie wymaga ustalenia, iż nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych, lecz jedynie ustalenia, że występuje jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość wywołane przez obiekt, którego ma dotyczyć postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Błąd Sądu tkwi w niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 28 ust. 2, który, bezpodstawnie uznawszy, że oddziaływanie na działki skarżącego nie występuje, nie przyznał M. O. przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...]. Konsekwencją nie przyznania skarżącemu przymiotu strony w w/w postępowaniu było naruszenie przepisu art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy procesowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W sytuacji bowiem, gdy M. O. przysługiwał przymiot strony postępowania, należało uznać, iż spełniona zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co winno skutkować uchyleniem decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2006r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty Sanockiego z dnia 10.02.2006r. Nr 47/06 o udzieleniu [...] S.A. z/s Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] N. wraz z zasilaniem w energię elektryczną, wykonanie linii kablowej na n/n działkach nr ewid. [...] położonych w N. gm. B.". Skarga kasacyjna zawierała również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej . Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przywrócił skarżącemu M. O. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. Akt II SA/Rz 1103/06 . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw bowiem przedstawiona w kasacji konstrukcja podstawy kasacyjnej sprawia, iż uznać należy ją za bezskuteczną. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia art. 145 § 1pkt.1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270) - zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą procesową w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U . z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez odmówienie skarżącemu przyznania prawa strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę skoro jest on właścicielem nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną a w efekcie nie stwierdzenie przesłanek do wznowienia postępowania z art. 145 § 1pkt. 4 k.p.a. Ponadto zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy procesowej w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. skutkujące odmową uchylenia decyzji Starosty Sanockiego z dnia 10 lutego 2006 r. o pozwoleniu na budowę tejże stacji bazowej telefonii komórkowej w trybie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 - Prawa budowlanego jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Tym samym więc zakres podmiotów posiadających interes prawny w załatwieniu sprawy w postępowaniu o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wyznaczony był przez obszar oddziaływania obiektu. Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu pozwalającego wskazać strony postępowania wymaga precyzyjnego określenia granic obszaru uregulowanego w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Przez obszar taki rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Nie jest kwestią sporną, że owe odrębne przepisy wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wskutek lokalizacji stacji telefonii cyfrowej zawarte są w art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U . z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.); wymagają one wydania decyzji uzgadniającej uwarunkowania środowiskowe w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Tak więc wyznaczenie granic oddziaływania obiektu możliwe jest tylko w oparciu o rozwiązania wymagane przepisami z zakresu ochrony środowiska, odzwierciedlone w decyzji w przedmiocie uzgodnienia rozwiązań środowiskowych oraz w stanowiącym podstawę jej wydania raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dokonanie ustaleń w tym zakresie wymaga więc uprzedniego jednoznacznego zbadania następujących elementów: 1) natężenia promieniowania szkodliwego; 2) odległości, w jakiej promieniowanie to oddziałuje; 3) kierunków emisji fal elektromagnetycznych, a także 4) liczby i oznaczenia działek, do których promieniowanie może docierać. Dopiero jednoznaczne ustalenie wszystkich tych wyznaczników pozwala na wskazanie stron postępowania, które w stosunku do tych działek są, określonymi w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawa budowlanego właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie mając na uwadze powyższe rozważania, przyjąć należy, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty Sanockiego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. z/s w Warszawie pozwolenia na budowę bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną ustalono strony tego postępowania mając na uwadze treść art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej w tej sprawie dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] przez Wójta Gminy B. na podstawie raportu oddziaływania na środowisko Stacji Bazowej [...] wykonanego w sierpniu 2005 r. wyraźnie stwierdzono, że projektowana stacja bazowa oddziaływać będzie na terenie działki nr ewidencyjny Nr [...] na wysokości 36, 7 m n.p. Decyzja ta zawiera załączniki. W załączniku nr 2 do tej decyzji Wójta B. określono zasięg dopuszczalnego poziomu promieniowania, wyznaczając obszar występowania promieniowania elektromagnetycznego o szerokości 18,88 m. zaznaczając kolorem, żółtym krąg negatywnego oddziaływania spornej inwestycji. Załącznik Nr 3 tej decyzji oznaczył zasięg i obszar dopuszczalnego poziomu promieniowania wskazując na wielkość 18,88m. Decyzja ta wraz z niezbędnymi uzgodnieniami pozostaje w obrocie prawnym a mając na uwadze treść art. 56 ust.9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tj. Dz. U. Nr 129 , poz. 902 ) organ architektoniczno - budowlany był związany tą decyzją przy wydawaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę. Tym samym w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przyjęto , że obszar występowania pól elektomagnetycznych o wartości wyższej od dopuszczalnego poziomu promieniowania wystąpi na wysokości od 37,6 do 42 m n.p.t. i w kierunku poziomym będzie miał zasięg maksymalny 19 m. W zasięgu tej inwestycji jak przyjęto znajduje się działka o nr [...] - droga oraz działki przez które przebiega kabel elektryczny n/n a to nr [...]. Wypisy z rejestru gruntów potwierdzają w aktach właścicieli tych działek. Skarżący jest właścicielem działek nr [...], które nie leżą zatem w strefie oddziaływania spornej inwestycji, dlatego też nie był stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Sanockiego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] udzielającej [...] S.A. z/s w Warszawie pozwolenia na budowę "Bazowej stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] wraz z zasilaniem w energie elektryczną , wykonanie linii kablowej/n na działkach [...] położonych w N. gm. B." . W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazuje na stronę 10 Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej [...], na której zawarto informację o " granicy strefy dalekiej rozchodzenia się fal elekromagnetycznych z anteny typu VHLP4-220, którą określono na odległość 220,80 m". Wbrew wywodom skargi kasacyjnej informacja ta zamieszczona na stronie 8 wskazanego wyżej raportu oddziaływania, nie przesądza o istnieniu oddziaływania na działkę należącą do skarżącego wywołanego przez obiekt, którego dotyczyła decyzja. Nie można informacji wyrwanej z kontekstu dotyczącej ogólnych granic stref w zależności od rodzaju anteny traktować jako danych przesądzających o istnieniu interesu prawnego w tej sprawie bez równoczesnego rozważania odległości określających zasięg promieniowania o wartości wyższej od dopuszczalnej a dla tego typu anteny co potwierdza w/w Raport wynosi ona 3, 60 m . i nie obejmuje działki skarżącego. W postępowaniu w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne jest ustalenie występowanie pól elekromagnetycznych o wartości wyższej od dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego, od którego przecież zależy także status strony w takim postępowaniu a takie promieniowanie nie obejmuje działki skarżącego o czym przesadzają wnioski końcowe wynikające z ostatecznej decyzji Wójta Gminy . o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizacje przedsięwzięcia z dnia [...] grudnia 2005 r. [...], które co już wyżej zauważono wiązały organ architektoniczno- budowlany. Bez podważenia w trybach nadzwyczajnych tej decyzji nie jest możliwe odstąpienie od ustaleń w niej przyjętych. Skoro skarżący nie był stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę w/w zamierzenia inwestycyjnego, to po wznowieniu postępowania administracyjnego na skutek wniosku M. O. wskazującego, że jako strona bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu a więc przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., to uznać trzeba, że nie było przesłanek do wydania innej decyzji we wznowionym postępowaniu jak tylko odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej wobec braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Podstawę do wydania takiej decyzji stanowił przepis art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. gdyż ponad wszelką wątpliwość w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przy uwzględnieniu ostatecznego rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, organ ustalił, że nie występuje podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Dlatego też uznanie, iż nie wystąpiły przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. spowodowało, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie mógł przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, nie może bowiem, nawet w przypadku stwierdzenia innego rodzaju wadliwości decyzji , uchylić jej w tym trybie. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ nie mógł zastosować przepisu art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. a więc uchylić decyzji dotychczasowej i wydać nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy , albowiem dopuszczalność wydania takiej decyzji uzależniona jest przede wszystkim od stwierdzenia istnienia podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. czego w tej sprawie brak. Tym samym Sąd pierwszej instancji oddalając skargę w trybie art. 151 ustawy procesowej nie naruszył prawa. Dlatego też mając powyższe rozważania na uwadze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia wskazanych w kasacji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi B. N.j - L. z Kancelarii Adwokackiej w R. , wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy gdyż przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną , należne od Skarbu Państwa ( art. 250 ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258-261 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 ze zm. ) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenia , o jakim mowa w tym przepisie . .