I OZ 684/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludwik Żukowski, , , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 731/07 odmawiające sprostowania postanowienia z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 731/07 w sprawie ze skargi A. K. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 311/06 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie warunków nabycia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 731/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej A. K. sprostowania postanowienia z dnia 19 grudnia 2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 20 listopada 2007 r. odrzucającego skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 311/06 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie warunków nabycia lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 31 stycznia 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o sprostowanie postanowienia informując, iż "zażalenie na postanowienie z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. akt III SA/Łd 731/07 wniosła pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. (wysłanym w dniu 15 grudnia) po otrzymaniu postanowienia przesłanego przez pełnomocnika w dniu 14 grudnia 2008 r. z pouczeniem ponadto pismo moje nie było skargą kasacyjną lecz zażaleniem". Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. We wniosku o sprostowanie skarżąca nie określiła, jakie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki mają być przedmiotem sprostowania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 listopada 2007 r. (data nadania 1 grudnia 2007 r.) skarżąca wniosła pismo zatytułowane "zażalenie", w którym jednoznacznie, domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 20 listopada 2007 r. Ponadto, podnoszona przez stronę okoliczność, że "zażalenie na postanowienie z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. akt III SA/Łd 731/07 wniosła pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. (wysłanym w dniu 15 grudnia) po otrzymaniu postanowienia przesłanego przez pełnomocnika w dniu 14 grudnia 2008 r." nie jest zgodna ze stanem faktycznym sprawy, bowiem w ocenie Sądu nie możliwym jest, aby w dniu 14 grudnia 2007 r. skarżąca znała treść postanowienia Sądu z dnia 19 grudnia 2007 r. Z uwagi na to, że z akt sprawy nie wynika, aby zaistniała jakakolwiek oczywista omyłka pisarska lub rachunkowa polegająca na istnieniu wadliwości w sentencji lub w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 grudnia 2007 r., Sąd na podstawie art. 156 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej P.p.s.a.) odmówił dokonania sprostowania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. K., wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Przy czym, wszystkie opisane wyżej nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty i powinny jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe ich rozpoznanie. Stosownie do art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia postanowienia, określenie żądania, itp.), jak i w części opisowej i rezolutywnej uzasadnienia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz organu, który wydal zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca w swym wniosku nie wskazała, czy i jakie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki wystąpiły w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2007 r. Zatem postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej zawartego we wniosku o sprostowanie, że "pismo nie było skargą kasacyjną lecz zażaleniem" należy wskazać, że postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego skarżącej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 1 grudnia 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła pismo zatytułowane jako "zażalenie" na w/w postanowienie. Podkreślenia wymaga, że pismo to zostało wniesione w terminie przysługującym do złożenia skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji słusznie zatem potraktował wniesione przez skarżącą pismo to jako skargę kasacyjną. Stosownie bowiem do art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która zgodnie z art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a. powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego lub też osobę posiadają fachową wiedzę prawniczą umożliwiającą prawidłowe skonstruowanie tego środka zaskarżenia, tj. sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, a także przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.