VII SA/Wa 1565/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...[ lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania stacji bazowej i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. skargę oddala. VIISA/Wa 1565/07 UZASADNIENIE Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora P. T. C. Sp. z o.o. w W., wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania – budowy stacji bazowej P. T. C. na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego, V-kondygnacyjnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. [...] w W. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę stacji bazowej Telefonii Cyfrowej sieci [...] nr [...] S. – wieża kratowa konstrukcji stalowej o wysokości 9,3 m. z systemem anten – sześciu sektorowych i trzech radiolinii na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego V-kondygnacyjnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że załączony do wniosku projekt budowlany obejmuje wykonanie montażu konstrukcji stalowej o wysokości 9,3 m. na dachu budynku wielorodzinnego na wysokości 16 m. n.p.t., natomiast wykonanie robót należy powierzyć, według projektu, doświadczonemu wykonawcy oraz prowadzić je pod nadzorem osoby uprawnionej z zachowaniem przepisów BHP i zasad sztuki budowlanej. Ponadto organ zauważył, że z informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wynika, iż podczas realizacji przedmiotowych robót przewidywane jest zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zobowiązuje się inwestora do ustanowienia kierownika budowy, który określi sposób zabezpieczenia ludzi przed zagrożeniami. Z tego względu organ uznał, że realizacja objętych zgłoszeniem robót budowlanych może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, zatem należy nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie inwestor P. T. C. Sp. z o.o. w W. Zdaniem strony odwołującej się, przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do zamierzeń realizowanych na podstawie zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. T. C. Sp. z o.o. w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż z przedłożonej do akt sprawy informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wynika, że podczas realizacji przedmiotowych robót budowlanych może wystąpić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia z uwagi na wykonywanie robót na wysokości i przy krawędzi dachu, możliwość poślizgu na powierzchni dachu, a także ze względu na promieniowanie elektromagnetyczne. Z uwagi na ww. okoliczności, pomimo, iż stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, w ocenie Wojewody [...], organ pierwszej instancji zasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła spółka P. T. C. Sp. z o.o. w W., zarzucają naruszenie art. 30 ust. 1 i art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przez przekroczenie granic uznania administracyjnego, a także naruszenie art. 7, 77, 88 i 8 k.p.a. przez brak wskazania naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżącej spółki, organy obu instancji nie podniosły żadnych merytorycznych zarzutów dotyczących bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz nie uwzględniły okoliczności, iż zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, działania objęte zgłoszeniem nie stwarzają zagrożenia w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zgłoszenie dokonane przez inwestora oparte było o założenie, iż oba składniki wieży stacji bazowej telekomunikacji komórkowej, tj. maszt anteny jako konstrukcja wsporcza oraz sama antena emitująca fale elektromagnetyczne wznoszone na budynku mieszkalnym, podlegają – chociaż na odrębnych podstawach - obowiązkowi zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, a nie pozwoleniu na budowę. Przeświadczenie to wyeksponowano przez wskazanie w zgłoszeniu jako podstaw prawnych instalacji art. 30 ust 1 pkt 3 lit b (w odniesieniu do wieży) i lit c (w odniesieniu do emitera). Zgłoszenie tak dokonane nie odpowiada jednak stanowi prawnemu obowiązującemu w dacie zgłoszenia. Maszt antenowy nie jest urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż nie jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Inaczej mówiąc nie jest funkcjonalnie związany z budynkiem. Nie może zatem być przedmiotem zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Wieża (maszt antenowy) z odciągami i kratownicą stanowiącą jej podstawę z punktu widzenia Prawa budowlanego jest częścią budowlaną urządzenia technicznego (emitera promieniowania) i stanowi odrębną pod względem technicznym część składającą się na całość użytkową, odpowiada więc pojęciu budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Maszt antenowy jest więc odrębną budowlą umieszczoną na obiekcie budowlanym, nie jest zaś urządzeniem, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b Prawa budowlanego. Stan taki uzasadnił traktowanie obiektów tego rodzaju, - niezależnie od ich umieszczenia czy to jako wolnostojących, czy też na obiektach - jako wymagających pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w formie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże wolą ustawodawcy wprowadzony został z dniem 28 lipca 2005 r. do Prawa budowlanego przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c, dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.05.113.954), dopuszczający instalowanie na obiektach budowlanych, na podstawie zgłoszenia, urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Za instalację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) rozumie się m.in. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (art. 3 pkt 6 lit. b), pod pojęciem zakładu rozumie się zaś jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48). Antena telekomunikacyjna (maszt) wraz z emiterem promieniowania odpowiada zatem definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), odpowiada więc dyspozycji art. 30 ust 1 pkt 3 lit c i podlega zgłoszeniu. Przepis ust. 7 art. 30 stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przepis ten stanowi zatem podstawę prawną, uzależnioną od uznania organu, właściwą do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotem ocen organu przed zastosowaniem tego przepisu winny być wymienione w nim przesłanki oceniane w kontekście stanu faktycznego i prawnego konkretnej sprawy administracyjnej. W tym zakresie przyznać należy rację stanowisku skarżącego, iż organ administracji wadliwie ocenił, a w skutku tego wadliwie uzasadnił swoją decyzję, wskazując na powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi w czasie montażu ww. urządzenia i niebezpieczeństwo powstałe w zakresie ochrony środowiska. Zasadnie kwestie te podniósł skarżący, wskazując na inne znaczenie przepisu art. 30 ust. 7 pkt 1 i 2, podnosząc też, że wydana uprzednio decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przesądziła już o tym, że zasięg tych zagrożeń nie będzie negatywnie oddziaływał na środowisko, co jednak w ocenie Sądu nie oznacza, iż zagrożenia takie nie mogą występować w odniesieniu do terenów sąsiednich. Niewątpliwie bowiem instalacja wieży stacji bazowej telekomunikacji komórkowej o wysokości ok. 9 m. na budynku mieszkalnym istniejącym w otoczeniu innych budynków powoduje ograniczenia i uciążliwości w możliwości wykorzystania terenów sąsiednich, w szczególności może ograniczać dalszą zabudowę mieszkaniową czy też nadbudowę istniejących budynków. Nie jest to tylko domniemanie, lecz wniosek wypływający z dołączonej do akt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której odniesiono się do ewentualnych uciążliwości dla terenów sąsiednich w przypadku, gdyby następowała nadbudowa budynków sąsiednich, lub też budowa nowych obiektów. Istniała zatem w materiale dowodowym sprawy przesłanka do zgłoszenia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o wskazaną wyżej okoliczność. Nałożenie takiego obowiązku powoduje, że wszczęte zostanie postępowanie (o ile inwestor podtrzyma zamiar instalacji), w którym należy określić obszar oddziaływania tej instalacji, a przez to umożliwić - w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - udział w postępowaniu innych stron, a nie tylko zgłaszającego zamiar wykonania robót budowlanych. Wskazać też należy, że wprowadzenie do prawa budowlanego art. 30 ust 1 pkt 3 lit c stanowiącego podstawę zgłoszenia zamiaru instalacji na obiektach urządzeń zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, pozostaje wyjątkiem od zasady budowy tego rodzaju urządzeń w oparciu o pozwolenie na budowę, która to zasada w pozostałych przypadkach budowy tego rodzaju urządzeń jako wolnostojących, nadal ma zastosowanie. Jeśli zatem doszło do skonkretyzowania warunków zastosowania tego wyjątku w okolicznościach konkretnej sprawy, to organ administracji zasadnie podjął rozważania czy nie należy nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie zamierzonych robót, ponieważ obiektem, na którym ma nastąpić instalacja jest budynek mieszkalny, znajdujący się w otoczeniu innych budynków mieszkalnych. Odmiennie zaś organ mógłby oceniać np. przypadek instalacji takiego urządzenia na budynku należącym do operatora telekomunikacyjnego czy innym obiekcie przemysłowym nie związanym z zabudową mieszkaniową. W ocenie Sądu wadliwość rozstrzygnięcia administracyjnego polegająca na niewłaściwym wskazaniu podstawy prawnej występującej w obrębie tej samej jednostki redakcyjnej normy prawnej oraz na niewłaściwym uzasadnieniu decyzji, stanowi niewątpliwe uchybienie proceduralne, jednakże uchybienie to - w świetle materiałów zgromadzonych w aktach – nie może jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy rozstrzygając w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcie administracyjne nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.