III SA/Wa 1462/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę 1. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Minister Finansów na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej "k.p.a. oraz art. 17, art. 18, art. 23 § 5 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), dalej u.p.e.a. po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 29 września 2006 r. G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca" lub "strona") postanowił utrzymać w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] oddalające skargę strony z dnia [...] czerwca 2006 r. na czynności egzekucyjne Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. 2. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] lipca 2006 r. na podstawie własnych tytułów wykonawczych, z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] i [...], obejmujących podatek dochodowy od osób prawnych za rok 2000 oraz tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2006 r. od nr [...] do nr [...], obejmujących odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od lutego do kwietnia, od czerwca do sierpnia oraz październik i listopad 2000 roku wszczął postępowania egzekucyjne wobec skarżącej poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności, będącego bankiem, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Wierzytelności z rachunków bankowych w Banku [...] S.A. Oddział K. oraz [...] Bank S.A. Oddział K. zajęto zawiadomieniami z dnia [...] lipca 2006 r. o numerach odpowiednio [...] oraz [...]. Następnie w dniu [...] lipca 2006 r. zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] zajęto wierzytelność z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. Odpisy powyższych tytułów wykonawczych wraz z odpisami zawiadomień o zajęciu wierzytelności doręczono stronie w dniu [...] lipca 2006 r. 3. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. skarżąca złożyła skargę na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. w Warszawie I Oddział w K., dokonane zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...]. Zarzuciła, iż część tytułów wykonawczych na podstawie, których dokonano zajęcia zawiera braki skutkujące tym, iż nie mogą one być podstawą prowadzenia egzekucji w Banku [...] S.A. Oddział K. z uwagi na to, że zostały one skierowane do innych banków, a więc zajęcie wskazanego rachunku bankowego zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] września 2006 r., znak [...] skargę oddalił jako bezpodstawną. Odnosząc się do zarzutu zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] S.A. w Warszawie I Oddział w K. do ośmiu tytułów wykonawczych, ponieważ należności objęte tymi tytułami wykonawczymi zostały już zajęte w innych bankach, organ nadzoru stwierdził, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny określony w art. 1 a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., a mianowicie zajął rachunek bankowy. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zabrania zajęć rachunków bankowych w różnych bankach do tych samych tytułów wykonawczych, a więc organ egzekucyjny zasadnie dokonał tych zajęć do wszystkich tytułów wykonawczych w trzech bankach. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że organ egzekucyjny dokonując zajęć rachunków bankowych nie ma wiedzy, który bank zrealizuje zajęcie zaległych zobowiązań podatkowych. Natomiast w sytuacji, gdy którykolwiek z banków zrealizuje zajęcie w części bądź też w całości, organ ma obowiązek uchylić pozostałe zajęcia, co miało miejsce w tej sprawie. Organ nadzoru wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2006r. [...] S.A. w W. przekazał na poczet zajęcia kwotę w wysokości 47.663,24 zł, którą zarachowano na należność główną do tytułu wykonawczego o nr [...] do [...] oraz koszty egzekucyjne. Natomiast wpłatę dokonaną przez Bank [...] S.A. Oddział w K. w dniu [...] lipca 2006 r. w wysokości 1.109.849,10 zł, organ egzekucyjny rozliczył na tytuły wykonawcze [...] z czego na należność główną - 519.253,30 zł, odsetki za zwłokę - 484.991,00 zł, koszty egzekucyjne - 58.087,60 zł oraz dokonał zwrotu na rachunek strony kwoty 47.517,20 zł. Wyjaśnił również, że Bank [...] S.A. Oddział w K. zrealizował w całości zajęcie, a nadwyżkę organ egzekucyjny zwrócił na rachunek strony w tym banku w związku z powyższym organ egzekucyjny nie miał obowiązku uchylenia tego zajęcia. W dniu [...] lipca 2006 r. [...] S.A. w W. przekazał na poczet zajęcia kwotę 74.573,00 zł, która w całości została zwrócona skarżącej na jej rachunek bankowy. 5. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, podnosząc argumenty uprzednio przedstawione w skardze z dnia [...] lipca 2006 r. Stwierdziła, że powołany przez Dyrektora Izby Skarbowej przepis art. 7 u.p.e.a. nie stanowił usprawiedliwienia do dokonania przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, którą strona zaskarżyła. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisu art. 29 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 80 i następnych u.p.e.a. poprzez bezprawne dokonanie czynności egzekucyjnej w innym banku, niż to wynikało z treści tytułu wykonawczego. Strona wskazała także, że podnoszona w skardze kwestia blokowania w ramach prowadzonego postępowania aż trzech rachunków bankowych do pełnej wysokości egzekwowanej należności nie została szczegółowo zbadana. 6. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Powołując przepis art. 7 u.p.e.a. stwierdził, że ustawodawca ustanowił w nim zasadę celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego jak również zasadę jak najmniejszej jego uciążliwości dla zobowiązanego i zasady te nie są ze sobą koherentne. Brzmienie cytowanego przepisu odnoszące się do ilości możliwych do zastosowania w ramach postępowania środków egzekucyjnych jednoznacznie wskazuje na ich mnogość, dlatego skierowanie egzekucji do kilku wierzytelności z rachunków bankowych na podstawie tych samych tytułów wykonawczych znajduje oparcie w przepisach ustawowych. Wskazanie w tytule wykonawczym rachunku bankowego nie ogranicza organu egzekucyjnego do zajęcia tylko tego rachunku bankowego. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował egzekucję z rachunku bankowego. Stosując ten środek organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 u.p.e.a. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia doręczył stronie odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Organ nadzoru podkreślił, że stronie doręczono odpisy tytułów wykonawczych [...] lipca 2006 r. wraz z odpisami zawiadomień o zajęciu praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych i stwierdził, że zastosowanie środków egzekucyjnych było zgodnie z powołanym przepisem. Minister Finansów za chybiony uznał zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny przepisu art. 29 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 80 i następnych powołanej ustawy. Powołany przepis odnosi się bowiem do obowiązku badania przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji oraz wymogów jakie musi spełniać tytuł wykonawczy, aby nadano mu klauzulę wykonalności i skierowano do przymusowego ściągnięcia. Wyjaśnił też, że podniesiona w zażaleniu kwestia uciążliwości egzekucji nie mogła być przedmiotem oceny w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego, ponieważ, stosownie do art. 33 u.p.e.a. mogła być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Organ nadzoru nie dopatrzył się również uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Stwierdził, że druki zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem odpowiadają wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.), zajęcia zostały podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i dostarczone do dłużnika zajętej wierzytelności oraz zobowiązanego. 7. W dniu [...] lipca 2007 r. skarżąca wniosła skargę do Sądu na postanowienie Ministra Finansów, podtrzymując nieuwzględnione w poprzednich etapach postępowania zarzuty. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w tym w szczególności: - art. 15 § 1 u.p.e.a. z powodu brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (strona nie została wezwana przez wierzyciela do wykonania zobowiązania, a z treści decyzji Ministra Finansów z [...] czerwca 2007 r. nie wynika, aby przepisy szczególne zwalniały wierzyciela z powyższego obowiązku), - art. 27 u.p.e.a. z powodu niespełnienie wymogów określonych w tym przepisie, w szczególności nie podanie prawidłowej podstawy prawnej uprzedniego nie doręczenia upomnienia stronie, wobec braku dowodu doręczenia upomnienia; nie jest dopuszczalne uzupełnienie tytułu wykonawczego w piśmie wierzyciela skierowanym do organu egzekucyjnego lub modyfikacja przez wierzyciela tytułu wykonawczego w toku badania przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji, - art. 7 § 2 u.p.e.a. z powodu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez zajęcie rachunków bankowych zobowiązanego aż w trzech bankach, co spowodowało zablokowanie normalnej działalności strony, - art. 272, 273 i 290 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003r. Nr 60, poz. 535 z późn. zm. - dalej "p.u.n.",). Strona powołała się na konsekwencje zawartego w dniu [...] kwietnia 2004 r. układu prawnego zawartego w ramach Wstępnego Zgromadzenia Wierzycieli ze swoimi wierzycielami, zatwierdzonym prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2004 r. sygn. akt [...] prawomocnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. stwierdzającym zakończenie postępowania upadłościowego oraz postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. akt [...] w sprawie wykonania układu przez dłużnika "G." Spółka z o.o. W ocenie skarżącej, wierzytelność dotycząca okresu sprzed zawarcia układu, określona w decyzji "wymiarowej" jest objęta skutkami zawartego przez podatnika układu, pomimo niezgłoszenia tego roszczenia przez organ podatkowy w trakcie postępowania upadłościowego, na podstawie art. 290 p.u.n. Dodatkowo powołała się na wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt I ACa 1112/04 oraz z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt I ACa 271/05, w których przesądzone zostało, że z mocy powołanego art. 290 p.u.n., zobowiązania strony powstałe przed datą zawarcia układu, mimo ich nieujęcia na liście wierzytelności w ramach postępowania upadłościowego, mają być realizowane na warunkach zawartego prawomocnie układu. Skarżąca wyjaśniła, że w przedmiotowej sprawie wierzyciel dochodzonych należności nie zgłosił swego roszczenia, pomimo że wszyscy wierzyciele strony zostali poinformowani o otwarciu upadłości pozwanego oraz wezwani zostali przez Sędziego Komisarza do zgłaszania swoich roszczeń. Skarżąca zarzuciła również, iż przy wydawaniu decyzji "wymiarowej" za 2000 r. organ podatkowy winien uwzględnić okoliczność, że postępowanie układowe zostało zakończone i układ został wykonany. Skarżąca wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2007 r. jako naruszającego prawo, - przeprowadzenie dowodu z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1195/06 na okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podatkowej, na podstawie której wszczęto postępowanie egzekucyjne w administracji przeciwko zobowiązanemu oraz zapatrywania WSA w Gliwicach w kwestii konieczności respektowania przez organy państwa prawnopodatkowych skutków układu zawartego przez podatnika w ramach Wstępnego Zgromadzenia Wierzycieli ze swoimi wierzycielami, zatwierdzonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt [...], postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. Sądu Rejonowy w K. prawomocnie stwierdzającym zakończenie postępowania upadłościowego dłużnika G. Sp. z o.o. w K. oraz postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r., sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w K. w sprawie wykonaniu układu przez dłużnika G. Sp. z o.o. w K., wobec zaistnienia przesłanek z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w związku z art. 272 - 273 i art. 290 p.u.n., - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 8. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jego oddalenie. 9. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 10. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] września 2006 r., w którym Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił skargę strony na czynności egzekucyjne Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., a mianowicie zajęcie rachunków bankowych. Stwierdzić należy, że strona wywodziła zasadność skargi na czynność zajęcia rachunków bankowych z czterech okoliczności, tj. braku uprzedniego doręczenia jej upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania zobowiązania, braków formalnych tytułów wykonawczych, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez zajęcie rachunków bankowych zobowiązanego w trzech bankach oraz nieuwzględnienia przez organy orzekające faktu zawarcia układu prawnego z wierzycielami, zatwierdzonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy więc kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Z tego też względu organy nadzoru związane przedmiotowym zakresem sprawy nie mogły wypowiedzieć się co do zarzutów skarżącej dotyczących: braku uprzedniego doręczenia upomnienia, niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Argumentacja w tym zakresie podobnie jak wskazane przez skarżącą skutki prawne zawartego układu zawartego przez podatnika w ramach Wstępnego Zgromadzenia Wierzycieli ze swoimi wierzycielami, była przedmiotem zgłoszonych przez stronę w dniu [...] lipca 2007 r. zarzutów, które Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. rozpatrzył w odrębnym postępowaniu i postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. uznał za niezasadne, a Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji utrzymał w mocy. Z tych samych względów również Sąd nie mógł wypowiedzieć się co do argumentów skarżącej zawartych w skardze w tym zakresie. Sąd odmówił również przeprowadzenia na rozprawie dowodu z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r. o sygn. akt I SA/Gl 1195/06 uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Wyrok ten dotyczył bowiem toczącego się odrębnym od postępowania egzekucyjnego tokiem postępowania wymiarowego, którego wyniki pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem czynności egzekucyjnej zaskarżonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. 11. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają więc wyłącznie zarzuty skarżącej odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Rozpoznając zatem sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego należało ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że strona, skarżąc postanowienie Ministra Finansów, oprócz zarzutów, które podlegały ocenie w innym postępowaniu wszczętym przez stronę, nie podniosła zarzutów dotyczących podjętej czynności egzekucyjnej tj. zajęcia rachunków bankowych i jej zgodności z powołanym przepisem art. 80 u.p.e.a. Niemniej jednak Sąd, mając na uwadze przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ocenił zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył art. 80 u.p.e.a. Z akt sprawy bezspornie wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] lipca 2006 r. na podstawie własnych tytułów wykonawczych, z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], obejmujących podatek dochodowy od osób prawnych za rok 2000 oraz tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2006 r. od nr [...] do nr SM [...], obejmujących odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2000 roku wszczął postępowania egzekucyjne wobec strony poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. Oddział w K. zajęto zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2006 r. o numerze [...]. Odpisy powyższych tytułów wykonawczych wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności doręczono stronie w dniu [...] lipca 2006 r. Za chybiony uznać należy przedstawiony w skardze pogląd, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego w Banku [...] S.A. Oddział w K. nie było możliwe na podstawie wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2006 roku tytułów wykonawczych, lecz wyłącznie dwóch tytułów bankowych o numerach SM [...], w których w poz. 54 i 55 wpisano jako nazwę banku: Bank [...] S.A. Oddział K. oraz numeru rachunku bankowego prowadzonego w tym banku. Sąd podziela pogląd organu nadzoru, że wypełnienie przez wierzyciela pola 54 i 55 nie stanowi przeszkody do dokonania zajęcia wskazanego rachunku na poczet należności innych niż objęte wskazanymi tytułami wykonawczymi. Informacje przedstawione w tytułach wykonawczych mają na celu wskazanie znanego wierzycielowi majątku zobowiązanego (wierzytelności z rachunku bankowego), z którego możliwe będzie przeprowadzenie egzekucji. Organ egzekucyjny nie jest jednak związany tymi wskazaniami i może stosować wszystkie środki przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, co wynika z art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. 12. Podtrzymać należy również stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że wysłanie trzech zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych nie stanowiło naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny w trakcie toczącego się postępowania ma przede wszystkim doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego obowiązków na nim spoczywających poprzez zastosowanie środków przymusu - środków egzekucyjnych. W tym zakresie organ egzekucyjny zobowiązany jest również wziąć pod uwagę zasadę stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania dochodzonych obowiązków (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Wierzyciel posiadał informacje o trzech rachunkach bankowych prowadzonych dla strony, nie posiadał natomiast informacji o wysokości środków zgromadzonych na tych rachunkach. Uwzględniwszy więc wysokość dochodzonych należności na podstawie tytułów wykonawczych uzasadnione było wystąpienie organu egzekucyjnego do trzech banków prowadzących rachunki bankowe skarżącej. Sąd podziela pogląd organu nadzoru, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku bowiem prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. 13. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie naruszało przepisów prawa, Sąd działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.