VI SA/Wa 1691/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] cofającą A. S. (dalej strona skarżąca) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wyrokiem z dnia [...] marca 2004 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. uznał stronę skarżącą za winną popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. i wymierzył mu karę dziewięćdziesięciu stawek dziennych grzywny po 50 złotych. Wyrok powyższy uprawomocnił się 1 kwietnia 2004 r. Pismem z dnia 17 listopada 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę wszczęcia postępowania organ wskazał skazanie strony skarżącej powołanym powyżej wyrokiem. W toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zebrał materiał dowodowy, w szczególności wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2004 r., sygn. akt [...], opinię z miejsca zamieszkania, opinię Koła Łowieckiego, którego strona skarżąca jest członkiem. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525) – zwana dalej "ustawą o broni i amunicji". Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że sam fakt skazania strony skarżącej za powyższe przestępstwo w pełni pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie bowiem z dyspozycją tego przepisu organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła organowi, że wydana w jego sprawie decyzja jest stronnicza i nie wnosi nic nowego do sprawy. Wskazała ponadto, że jedyną podstawą wydanej przez organ decyzji organu pierwszej instancji, jest kara grzywny nałożona na niego przez Sąd Rejonowy w S.. Strona skarżąca jednocześnie poinformowała, że wystąpiła wymienionego Sądu z wnioskiem o przedterminowe zatarcie skazania. W ocenie strony skarżącej, dzięki zatarciu skazania zostanie wyeliminowana przesłanka stanowiąca podstawę wydanej przez organ decyzji administracyjnej. Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji utrzymał decyzję w mocy. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona skarżąca została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, co biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia zaliczenie jej do osób, co do których istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. W tej sytuacji biorąc pod uwagę treść art. 18 ust. 1 pkt 2 organ nie mógł w niniejszej sprawie podjąć innej decyzji niż cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W ocenie organu, zaistnienie tej przesłanki, jest wystarczające do wydania decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Ponadto organ wskazał, że prawo do posiadania broni jest prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa a dostęp do niego podlega ścisłej reglamentacji. Zatem osoba, która uzyskała takie pozwolenie, musi dawać gwarancję, że nie wykorzysta broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Taka gwarancją jest, między innymi poszanowanie ładu prawnego. Zdaniem organu, uznanie winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu skutkuje wnioskiem, iż strona skarżąca nie daje rękojmi przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. W sytuacji więc, w której skarżący popełnił przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sam ustawodawca, wywodzi organ, stoi na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwa tego rodzaju, jak strona skarżąca, tj. przeciwko mieniu, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ponadto organ wskazał, że podniesiony przez stronę skarżącą fakt wystąpienie z wnioskiem o zatarcie skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie eliminuje faktu, iż w świetle prawa nadal jest ona skazana i w dacie wydania decyzji wyrok karny znajduje się w obrocie prawnym. Jak podkreślił organ, dopiero prawomocne rozstrzygnięcie tej kwestii przez sąd zniesie negatywne dla strony skarżącej skutki wynikające z faktu skazania jej osoby za czyn z art. 286 § 1 k.k. i skazana na karę grzywny. Równocześnie organ wskazał., że dodatkowym dowodem uzasadniającym trafność cofnięcia wymienionego pozwolenia, jest cofnięcie stronie skarżącej pozwolenia jest negatywna opinia wydana przez Koło Łowieckie w P. Wskazano w niej negatywne zachowanie oraz niskie walory etyczne i moralne. Na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca wskazała, że w toku postępowania administracyjnego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i przyjął za podstawę prawną podjętej decyzji okoliczność nie wywiązywania się z obowiązków myśliwego oraz skazanie jej za czyn przestępczy z art. 286 § 1 k.k. Nadto podkreślił, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie strony skarżącej, organ przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę okoliczności, iż od momentu popełnienia przez nią przestępstwa za czyn wskazany w art. 286 § 1 k.k. upłynęło 10 lat, a od wydania w tej sprawie prawomocnego wyroku 3 lata. Podkreślił, że czyn ten miał charakter incydentalny i od tego zdarzenia nie wchodził w kolizję z prawem. Zdaniem strony skarżącej, organ błędnie przyjął, że jej postępowanie nie daje gwarancji poszanowania porządku prawnego i nie daje rękojmi przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji. Na uzasadnienie swojego stanowiska wskazał okoliczność wieloletniego bycia myśliwym, jak również uchylenie przez Okręgowy PZŁ w P. negatywnej opinii o jego osobie wydanej przez Koło Łowieckie w P. Na tę okoliczność przedłożyła stosowne dowody. Ponadto wskazała, że jednorazowy czyn przestępczy nie powinien przekreślać możliwości posiadania przez nią możliwości posiadania pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Za nieuzasadniony uznał organ podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał, że zebrany materiał dowodowy potwierdził, iż prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, a zatem, że należy on do osób, co do których istnieje domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tej sytuacji, wywodzi organ, nie istniała możliwość zachowania przez stronę skarżącą pozwolenia na broń, to bowiem ustawodawca nadał dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny, bezwzględnie tym samym związując organy co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ podkreślił, iż w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Jak podkreślił organ, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miał fakt skazania strony skarżącej za przestępstwo skierowane przeciwko mieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga wniesiona przez stronę skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], która utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej stronie skarżącej, została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej jest niesporne, że strona skarżąca została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2004 r. za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., to jest za przestępstwo przeciwko mieniu i skazany za nie na karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych w kwocie 50 złotych każda. Wyrok powyższy uprawomocnił się 1 kwietnia 2004 r. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje obawa użycia przez nie broni w sposób sprzeczny z prawem. Zatem wobec osób skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi ustalić sam fakt skazania lub prowadzenia postępowania karnego, gdyż już zaistnienie powyższych okoliczności stanowi przesłankę uzasadniającą obawę użycia przez ww. osoby broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż skarżący został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo, za które został skazany skarżący, ujęte zostało w systematyce kodeksu karnego w Rozdziale XXXV obejmującym przestępstwa przeciwko mieniu. Tym samym fakt ten przesądza, iż skarżący należy do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprost wymienia bowiem osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu jako osoby co do których istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż zapis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy nie upoważnia organu do konstatacji, że skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu przesądza o zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. W świetle powyższego, bez znaczenia jest również przywoływany w skardze fakt jednorazowego popełnienia czynu przestępczego, gdyż w świetle przywołanych wyżej przepisów rozstrzygające jest skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ponadto w świetle powyższych rozważań, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, wydając decyzję w związku z wydanym wyrokiem, który zapadł w sprawie, której wydarzenia miały miejsca dziesięć lat temu i 3 lata od wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. W ocenie Sądu, rozstrzygające w sprawie niniejszej było wydanie przez sąd powszechny wyroku skazującego za przestępstwo skierowane przeciwko mieniu. Nie mają w sprawie administracyjnej znaczenia przywołane przez stronę skarżącą okoliczności i data popełnionego czynu. Decydujące w tej sprawie mają bowiem przywołane przepisy ustawy o broni i amunicji, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że w przypadku uzyskania przez organ informacji dotyczących skazania danej osoby za przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń. Prawidłowo tym samym organ nie wziął pod uwagę, przywołanego przez stronę skarżącą upływu czasu od popełnionego czynu i podjętego przez sąd powszechny wyroku, gdyż rozstrzygające w tej sprawie była sama okoliczność powyższego skazania. Równocześnie analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, który wskazuje, że powodem uzasadniającym cofnięcie przedmiotowego pozwolenia była negatywna opinia o jego osobie wystawiona przez Koło Łowieckie w P. W ocenie Sądu, skoro bowiem organ prawidłowo ustalił, że skarżący był osobą skazaną za czyn typizowany w art. 286 § 1 k.k., a był w tym zakresie związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. W ocenie Sądu informacja pochodząca od Koła Łowieckiego nie była podstawą cofnięcia pozwolenia na broń, nie miała wpływu na wynik postępowania i treść wydanych decyzji, zatem ten zarzut strony skarżącej nie może być podstawą wzruszenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.