I OZ 841/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 679/07 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego postanawia: oddalić zażalenie M. B. w dniu 5 maja 2007 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr: [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego, doręczoną w dniu 4 kwietnia 2007 r. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Lu 461/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Następnie w dniu 19 lipca 2007r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi oraz pismo, w którym ponownie zakwestionowała zaskarżoną decyzję. Skarżąca wyjaśniła, że jej niepełnosprawne od urodzenia dziecko od dnia 2 kwietnia 2007 r. cierpiało nieprzerwanie do dnia 12 lipca 2007 r. na zapalenie oskrzeli i powikłania z nim związane, dlatego w tym czasie skarżąca musiała się nim w sposób szczególny opiekować. Na dowód tego skarżąca przedłożyła dwa zaświadczenia lekarskie, potwierdzające chorobę M. L.. Postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd podniósł, że nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżąca M. B. uchybiła 30-dniowemu terminowi do złożenia skargi bez swojej winy. Wprawdzie znajdujące się w aktach sprawy materiały dowodowe potwierdzają chorobę dziecka skarżącej występującą od kwietnia do 12 lipca 2007r., ale skoro skarżąca mimo to złożyła w tym okresie, tj. w dniu 5 maja 2007r. skargę to oznacza, że w rzeczywistości choroba dziecka, na którą się powołuje nie uniemożliwiła jej wykonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że choroba jako taka nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej przywrócenie terminu - tylko choroba nagła, nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy, dotyczy to nawet choroby wymagającej leżenia. Natomiast kłopoty związane z chorobą dziecka niewątpliwie utrudniają załatwianie spraw urzędowych, ale zasadniczo nie uniemożliwiają ich wykonywania we właściwym terminie. Skarżąca M. B. musiałaby zatem wykazać, że choroba dziecka miała przebieg na tyle skomplikowany, że konieczna była jej nieustanna osobista opieka nad nim co najmniej w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi tj. w dniu 4 maja 2007r. i że niemożliwe było skorzystanie w tym dniu z pomocy innej osoby. Okoliczność, iż skarżąca wniosła skargę w dniu 5 maja 2007 r., a więc zaledwie z jednodniowym opóźnieniem wskazuje, że choroba dziecka trwająca - zgodnie z oświadczeniem skarżącej - do 12 lipca 2007r. miała niejednakowy przebieg i okresowo umożliwiała podejmowanie przez skarżącą czynności urzędowych. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżąca podniosła, iż Sąd orzekając o odmowie przywrócenia terminu postąpił niezgodnie z prawem bowiem dla usprawiedliwienia uchybienia terminu wystarczy uprawdopodobnienie przyczyny uchybienia. Taką przyczyną było przedłożone przez skarżącą orzeczenie lekarskie, które w jej odczuciu jest wystarczającą przesłanką uprawdopodobnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przedłożone przez nią dwa zaświadczenia lekarskie nie są bowiem wystarczającym dowodem dla uznania, iż w okresie przewidzianym na wniesienie skargi występowała przeszkoda nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiła skarżącej wniesienie w terminie skargi. Z powyższych zaświadczeń wynika, iż w okresie od dnia 2 kwietnia 2007 r. do 12 kwietnia 2007 r. i od 4 maja 2007 r. do 30 maja 2007 r. małoletnie dziecko skarżącej było leczone z powodu zapalenia oskrzeli. Z zestawienia powyższych dat wynika, iż pomiędzy okresami leczenia dziecka skarżącej miała miejsce stosunkowo długo trwająca przerwa w leczeniu, która mogła zostać wykorzystania na dokonanie czynności procesowej - wniesienia skargi, a która z niezrozumiałych względów nie została wykorzystana pomimo, że przypadała na okres ustawowego terminu do wniesienie skargi. Należy ponadto zwrócić uwagę, co podkreślił również Sąd I instancji, że z zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez skarżącą nie wynika, iż choroba jej małoletniego syna miała tego rodzaju przebieg, że wymagała nieustannej opieki ze strony skarżącej, uniemożliwiając jej tym samym dokonywanie jakichkolwiek czynności procesowych czy choćby skorzystanie z pomocy osoby trzeciej. Powyższe potwierdza termin wniesienia skargi przez skarżącą to jest dzień 5 maja 2007 r., a który co wynika z zaświadczenia lekarskiego przypadał na okres leczenia dziecka skarżącej, co nie przeszkodziło jednak skarżącej we wniesieniu skargi. W takiej sytuacji należało uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. odmówił M. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.