I FSK 779/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej S. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1261/07 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 26 kwietnia 2007 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2007 r., III SA/Wa 1261/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 26 kwietnia 2007 r., wydaną w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), stwierdził, że skoro profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie dokonał wpłaty należnego wpisu stałego, tym samym uznać należało, iż w sprawie zachodzi przesłanka do odrzucenia skargi. Pismem z dnia 17 września 2007 r. strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając temu postanowieniu, że narusza art. 221 P.p.s.a., ponieważ sąd I instancji błędnie przyjął, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie nie są należności pieniężne i powinien być pobrany wpis stały od skargi w wysokości wskazanej w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a nie stosunkowy, co w konsekwencji spowodowało, że sąd odrzucił skargę jako nieopłaconą. Zarzucono również naruszenie art. 231 zd. 1 w zw. z art. 216 oraz art. 220 § 1 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie, mimo że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, wobec czego w sprawie, w której zaskarżono decyzję o orzeczeniu odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, powinien być pobierany wpis stosunkowy, o którego uiszczenie przewodniczący wzywa stronę, także reprezentowaną przez adwokata. Mając powyższe na uwadze, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów i wobec tego podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach należny jest wpis stały. Z uwagi na dalece idące uproszczenie zastosowane w powołanym przepisie, budzi on pewne wątpliwości interpretacyjne. Należy bowiem stwierdzić, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Co za tym idzie, należy przyjąć, że ustawodawca miał na myśli sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Z powyższego wynika, że nie wszystkie sprawy, które w jakimkolwiek stopniu dotyczą należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu I instancji była decyzja dotycząca orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Spór nie dotyczy więc ustalenia kwoty samej zaległości podatkowej. Mówiąc w sposób uproszczony, to nie należność pieniężna objęta jest postępowaniem administracyjnym, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej, ale kwestia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu. Na dalszy plan schodzi w takim przypadku sama wysokość należności, strony postępowania sądowoadministracyjnego nie dążą tu do jej weryfikacji. W przedmiotowej sprawie sąd pierwszej instancji miał zbadać legalność przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego, a nie poprawność ustalenia wysokości należnej kwoty podatku. Dlatego też należy uznać, że w niniejszej sprawie należny wpis winien zostać ustalony w oparciu o przepis § 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że chybionym jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 221, art. 231 zd. 1 w zw. z art. 216 oraz art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie miał podstawy do wezwania Strony do uiszczenia wpisu stosunkowego. Zasadnie natomiast odrzucił nieopłaconą skargę, bowiem zgodnie z art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie zapłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.