II FZ 159/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 327/07 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 27 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Postanowieniem z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 327/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 27 października 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. Wskazał, że w/w wyrokiem została oddalona skarga podatnika. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 17 grudnia 2007 r. W dniu 21 grudnia 2007 r. w urzędzie pocztowym w T. został nadany wniosek o przyznanie prawa pomocy o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2008 r. referendarz sądowy ustanowił dla zwolnionego od kosztów sądowych skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w P. W dniu 15 stycznia 2008 r. adwokat został powiadomiony, że został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu J. B. Pismem z dnia 15 stycznia 2008 r. adwokat poinformował skarżącego, że został wyznaczony jego pełnomocnikiem w sprawie i przesłał do podpisania pełnomocnictwo. Skarżący pełnomocnictwo podpisał w dniu 30 stycznia 2008 r. i nadał w Urzędzie Pocztowym w dniu 1 lutego 2008 r. Pełnomocnictwo, zgodnie z oświadczeniem adwokata, wpłynęło do jego Kancelarii w dniu 6 lutego 2008 r., a w dniu 21 lutego 2008 r. została złożona skarga kasacyjna sporządzona przez ustanowionego pełnomocnika wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie WSA, pełnomocnik strony nie wykazał, że wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną złożył w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 15 stycznia 2008 r. adwokat został zawiadomiony, że został wyznaczonym pełnomocnikiem z urzędu skarżącego. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez adwokata w dniu 6 lutego 2008 r. otrzymał on od skarżącego pełnomocnictwo. Skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia złożono w dniu 21 lutego 2008 r. Niniejszy wniosek został złożony po upływie siedmiodniowego terminu, gdyż przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej ustała z chwilą otrzymania pełnomocnictwa, tj. w dniu 6 lutego 2008 r. Zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej minął w dniu 13 lutego 2008 r., tymczasem pełnomocnik skarżącego w/w wniosek wraz z skargą kasacyjną wniósł dopiero w dniu 21 lutego 2008 r. Rację ma pełnomocnik skarżącego, że dopiero dysponując podpisanym przez skarżącego pełnomocnictwem mógł sporządzić skargę kasacyjną. Warunkiem koniecznym do sporządzenia skargi kasacyjnej nie było natomiast doręczenie przez Sąd odpisu wyroku z uzasadnieniem, skoro wyrok z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 17 grudnia 2007 r.. Dla sporządzenia skargi kasacyjnej wystarczył kontakt ze skarżącym. Sam wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest w powyższych okolicznościach uzasadniony. Nie można jednak pomijać ustawowego obowiązku złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano jakiejkolwiek przyczyny uchybienia terminu do jego wniesienia. Dla niniejszego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia kwestia ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który upłynął przed udzieleniem pełnomocnictwa adwokatowi przez skarżącego. Składając wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej, dołączono do wniosku skargę kasacyjną. Należało zatem uznać, że nie było potrzeby wzywania pełnomocnika skarżącego do dokonania czynności (wniesienia skargi kasacyjnej), która nie została dokonana w terminie. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik wniósł o jego uchylenie i wskazał, że dnia 15 stycznia 2008 r. pełnomocnik procesowy skarżącego otrzymał z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiadomienie o wyznaczeniu go jako pełnomocnika skarżącego z wezwaniem do przedłożenia podpisanego pełnomocnictwa procesowego. Wskazane zawiadomienie nie zawierało informacji o doręczeniu skarżącemu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Pełnomocnik dopiero dysponując podpisanym pełnomocnictwem uzyskał wgląd do akt sprawy i miał możliwość stwierdzenia, że odpis wyroku został doręczony skarżącemu, nie został natomiast doręczony pełnomocnikowi procesowemu wyznaczonemu z urzędu. Dopiero dysponując odpisem wyroku z uzasadnieniem można podjąć decyzję o zaistnieniu przesłanek do sporządzenia skargi kasacyjnej lub też do wydania opinii o barku przesłanek do jej sporządzenia. Dopiero stwierdzenie zaistnienia przesłanek do sporządzenia skargi kasacyjnej uzasadnia złożenie wniosku o przywrócenie terminu do jest sporządzenia - w przeciwnym przypadku, przy braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, brak jest także podstaw do składania wniosku o przywrócenie terminu. Skoro zatem w terminie 7 dni od doręczenia pełnomocnikowi odpisu wyroku z uzasadnieniem została wniesiona skarga kasacyjna łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jest wniesienia brak podstaw prawnych do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu. Nakładanie na pełnomocnika wyznaczonego z urzędu dla strony skarżącej obowiązku poszukiwania i ustalania komu i kiedy został doręczony odpis wyroku z uzasadnieniem jest poza ustawowym rozszerzaniem powinności adwokata i w żadnym wypadku nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ustanie przyczyny następuje dopiero wówczas, gdy pełnomocnik nie tylko dysponuje podpisanym pełnomocnictwem, ale i odpisem wyroku z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie przyczyny te ustały, nie jak błędnie przyjął Sad pierwszej instancji, w dniu 6 lutego 2008 r., lecz w dniu, w którym pełnomocnik strony otrzymał przy piśmie z dnia 11 lutego 2008 r. odpis wyroku z uzasadnieniem. To oznacza, że w istocie pełnomocnik nie mógł naruszyć terminu 7-dniowego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Należy stwierdzić, że pełnomocnik ustanowiony z wyboru, jak i ten, który został ustanowiony z urzędu powinni mieć tyle samo czasu - a więc 30 dni - na sporządzenie skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że skoro skarga kasacyjna została złożona w dniu 21 lutego 2008 r., to został zachowany termin wskazany w art. 177 § 1 p.p.s.a. przewidziany dla jej wniesienia. W przypadku bowiem konfliktu terminu 7-dniowego odnoszącego się do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności (w sytuacji gdy strona równocześnie musi dokonać tej czynności) z terminem 30-dniowym do wniesienia skargi kasacyjnej należy uznać, że zastosowanie ma termin 30-dniowy, ze względu na konstytucyjne prawo do sądu i zasadę równości obywateli wobec prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.