VI SA/Wa 2298/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. – działając na podstawie art. 134 k.p.a. – stwierdziło, że odwołanie skarżącej spółki M. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia [...] września 2006 r. od pisma Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w sprawie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - jest niedopuszczalne. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2006 r. skarżąca spółka M. sp. z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy S. z wnioskiem o zwrot wniesionych opłat w kwocie 1.695,61 zł za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż na mocy decyzji Wojewody M. nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. przyznano skarżącej spółce status zakładu pracy chronionej. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej – korzysta ona na mocy art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776 ze zm.) z ustawowego zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce gastronomicznej usytuowanej w miejscowości M, gmina S. W odpowiedzi na w/w wniosek strony skarżącej dotyczący zwrotu opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Wójt Gminy S. w piśmie z dnia [...] września 2006 r., nr [...] odmówił stronie zwrotu przedmiotowej opłaty uznając, iż jej żądanie jest bezzasadne. W uzasadnieniu Wójt Gminy S. – powołując się na stanowisko wyrażone w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2001 r., FPS 7/01, - stwierdził, że zwolnienie od opłat udzielono zakładowi pracy chronionej tylko w stosunku do tego zakładu, tak więc opłaty niepozostające w związku z funkcjonowaniem tego zakładu, rozumianym jako prowadzenie działalności gospodarczej w warunkach określonych w art. 28 cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r., podlegają uiszczeniu na zasadach ogólnych. Zdaniem Wójta Gminy S. zwolnienie podatkowe z art. 31 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Pojęcie związku z prowadzoną działalnością oznacza bezpośrednią i rzeczywistą, a nie hipotetyczną więź z tą działalnością. Wójt uznał, iż uwzględnienie wniosku skarżącej spółki jest niemożliwe, albowiem jej nieruchomość posadowiona w M., gmina S. nie jest objęta treścią decyzji Wojewody M. Ponadto – zdaniem organu - niespełniony został wymóg o charakterze przedmiotowym określony w art. 28 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Organ wskazał, iż działalność skarżącej spółki prowadzona na terenie M. nie jest działalnością w ramach zakładu pracy chronionej, a zwolnienia fiskalne, o których mowa w art. 31 ustawy – nie mogą mieć w tym zakresie w ogóle zastosowania. W konsekwencji Wójt Gminy S. stwierdził, iż żądanie zwrotu opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest bezpodstawne, bowiem dotyczy działalności gospodarczej nie objętej decyzją o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej dla tego obiektu, a nadto nie jest do działalność pozostająca w związku z funkcjonowaniem zakładu pracy chronionej. Pismo Wójta Gminy S. zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] września 2006 r. (vide: potwierdzenie odbioru przesyłki – w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia [...] września 2006 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem Wójta Gminy S., wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odwołanie od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w sprawie odmowy zwrotu opłaty za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wnosząc o uchylenie w/w decyzji Wójta Gminy S. strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu, iż prowadzi swoją działalność gospodarczą na terenie całego kraju i przyznany jej status zakładu pracy chronionej nie ma zasięgu tylko związanego z siedzibą spółki. Strona stwierdziła, iż status ten uzyskuje konkretny podmiot i dotyczy go w całości. Z tego względu nie można przyjąć, że dany podmiot jest w części zakładem pracy chronionej (wraz z określoną częścią majątku), a w pozostałej części zwykłym podmiotem gospodarczym. Skarżąca stwierdziła, iż spełnia wszystkie wymogi uprawniające ją do stosowania przywilejów przysługujących zakładom pracy chronionej. Zdaniem skarżącej opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych stanowi niepodatkową należność budżetową, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a więc strona ma prawo do żądania od gminy jej zwrotu. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż w związku z prowadzeniem sprzedaży napojów alkoholowych na terenie M. stworzyła miejsce pracy dla osoby niepełnosprawnej. Pismem z dnia [...] października 2006 r. Wójt Gminy S. przesłał pismo (odwołanie) skarżącej z dnia [...] września 2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Jednocześnie Wójt poinformował, że w przedmiotowej sprawie nie wydał decyzji administracyjnej, lecz wyłącznie skierował do strony pismo informujące skarżącą spółkę o braku podstawy prawnej i merytorycznej do zwrotu opłaty za wydane zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. – działając na podstawie art. 134 k.p.a. – stwierdziło, że odwołanie skarżącej spółki z dnia [...] września 2006 r. od pisma Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w sprawie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, iż przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) ani inne przepisy prawa nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W tej sytuacji organ uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia tezy, iż pismo Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] zawierające odmowę zwrotu stronie skarżącej opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – jest decyzją administracyjną. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zachowanie Wójta Gminy S. polegające na odmowie zwrotu opłat za wydane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – jest czynnością z zakresu administracji publicznej polegającą na odmowie uznania uprawnienia wynikającego – według skarżącej spółki - z przepisów prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało, iż nie jest organem właściwym w sprawach dotyczących takich czynności, tj. czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W konsekwencji organ stwierdził, iż odwołanie od w/w czynności Wójta Gminy S. jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, co daje podstawę do wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. Przedmiotowe postanowienie SKO w P. zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] listopada 2006 r. (vide: potwierdzenie odbioru przesyłki – w aktach administracyjnych sprawy). W dniu [...] listopada 2006 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od w/w pisma Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r. Skarżąca zarzuciła obu organom: - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 104 k.p.a. – polegające na niewydaniu przez Wójta Gminy S. rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, a także - rażące naruszenie przepisu art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – poprzez uznanie przez Wójta Gminy S. braku podstaw do zwrotu opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce gastronomicznej usytuowanej w miejscowości M. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności i niezgodności z prawem odmowy zwrotu uiszczonej przez skarżącego opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, a także o wydanie orzeczenia potwierdzającego, że skarżąca spółka jako zakład pracy chronionej korzysta z ustawowych uprawnień do zwolnienia od w/w opłaty i ustalenia, że Gmina S. winna zwrócić przedmiotową opłatę w kwocie 1.695,61 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi za okres od dnia 15 czerwca 2006 r. W uzasadnieniu skarżąca spółka, podtrzymując swoje wcześniejsze zarzuty zawarte w odwołaniu od czynności Wójta Gminy S. – stwierdziła, iż bezprawne pozbawienie strony prawa zwrotu spornej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych winno podlegać kontroli instancyjnej. Skarżąca podtrzymała stanowisko w zakresie spełniania wszystkich wymogów uprawniających ją do stosowania przywilejów ustanowionych dla pracodawcy posiadającego status zakładu pracy chronionej, w ramach którego przedmiotu działalności gospodarczej mieści się m.in. sprzedaż napojów alkoholowych. W konsekwencji skarżąca spółka uznała, iż Wójt Gminy S. nie miał żadnych podstaw prawnych do odmowy zwrotu stronie przedmiotowej opłaty. Zdaniem skarżącej powołane przez Wójta Gminy S. orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczyło zupełnie odmiennego stanu faktycznego. Z kolei strona powołała się na wyrok NSA z dnia 25 maja 2005 r., sygn. akt GSK 95/04, które potwierdzać ma zasadność roszczeń skarżącej spółki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniosło o jej oddalenie. Organ dodatkowo powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt II SA 1060/97 ("Prawo Gospodarcze" 1998/7/37), w którym NSA wyraził pogląd, iż przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ani inne przepisy prawa nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej spółki, odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia [...] lutego 2007 r. – oświadczył, iż wniesiona przez stronę skarga z dnia [...] listopada 2006 r. stanowi odrębną skargę na czynność Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r. W związku ze złożonymi przez stronę wyjaśnieniami Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r. wyłączono do odrębnego postępowania sprawę skargi na czynność Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r. w sprawie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, rejestrując ją wstępnie pod sygnaturą VI KO 91/07, jako odrębną skargę na czynność Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., a także wzywając ten organ do pisemnego ustosunkowania się do zarzutów dotyczących przedmiotowej czynności. Jednocześnie Sąd poinformował o tej okoliczności pełnomocnika strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki M. sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych - nie narusza przepisów prawa. Przedmiotowe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nie narusza - zdaniem Sądu - zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 134 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 104 k.pa. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności postanowień ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jak stanowi przepis art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie z poglądami doktryny niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 590; podobnie: G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, t. 4 i 5 do art. 134 k.p.a.). Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. W wyroku z dnia 7 lipca 1992 r., sygn. akt SA/Gd 746/92 (ONSA 1993/2/48; patrz także: aprobująca glosa B. Adamiak /w:/ OSP 1993/9/178) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca spółka wystąpiła do Wójta Gminy S. z wnioskiem o zwrot wniesionych opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie handlowym położonym w tej gminie. W uzasadnieniu wniosku strona powołując się na dyspozycję przepisu art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - stwierdziła, że jako przedsiębiorca posiadający status zakładu pracy chronionej korzysta z ustawowego zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat za wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem Sądu należy wskazać, iż problematyka ustalania opłat za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych była już przedmiotem zarówno orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i rozważań doktryny. Przykładowo w uchwale składu 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r., sygn. akt OPK 1/97 (ONSA 1997/4/149), NSA wskazał, iż załatwienie sprawy przez wydanie decyzji odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy prawa materialnego lub innych przepisów załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie. Dokonując analizy przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi NSA przyjął ostatecznie, iż ustalanie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisu prawa, dokonywaną w trybie pozaprocesowym przez właściwy organ lub w drodze samoobliczenia, a zatem decyzyjny tryb ustalania opłaty narusza prawo. W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził m.in., iż obowiązujące przepisy prawne pozwalają jednak adresatowi obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa podejmować działania zmierzające do ochrony jego praw. W sytuacjach wątpliwych, zarówno co do samego obowiązku uiszczenia opłaty, jak i co do jej wysokości, może dojść do wyrażenia w tym przedmiocie stanowiska przez organ gminy z inicjatywy zainteresowanego podmiotu prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych lub z urzędu. NSA stwierdził, iż stanowisko to, jako akt lub czynność dotycząca stwierdzenia obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa, będzie podlegać kontroli sądowej na podstawie i w trybie wówczas obowiązujących przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). NSA wskazał jednocześnie, iż niewyrażenie takiego stanowiska przez organ gminy, mimo żądania podmiotu gospodarczego w tym przedmiocie, uprawniać będzie do zaskarżenia bezczynności organu na podstawie art. 17 ustawy o NSA. Natomiast w razie konkretyzacji obowiązku w tytule egzekucyjnym możliwość zaskarżenia do NSA postanowień wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji wynika z art. 16 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy o NSA. Z kolei w postanowieniu z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt II SA 1060/97 (patrz także: glosa R. Sawuły /w:/ Prawo Gospodarcze 1998/7/37) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ani inne przepisy prawa nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. NSA stwierdził, iż ochrona interesów podmiotu spełniającego nienależne świadczenie publicznoprawne polega na możliwości żądania od organu właściwego do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej zajęcia stanowiska w sprawie. Będzie ono polegało na zarządzeniu zwrotu nienależnej opłaty albo odmowie zwrotu, a więc będzie czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynnością, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA. Sąd wskazał jednocześnie, iż czynność taka podjęta poza trybem postępowania administracyjnego podlega kontroli sądu administracyjnego na warunkach określonych w art. 34 ust. 3 ustawy o NSA. Sąd przypomniał także, iż w takiej sytuacji przed wniesieniem skargi do sądu należy zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto należy zauważyć, iż powyższe stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego znalazło swoje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt II GSK 149/05, w którym to orzeczeniu Sąd uznał, że pismo Burmistrza Miasta i Gminy odmawiające zwrotu opłaty za niewykorzystane zezwolenie, mogło zostać uznane jedynie za czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. W ocenie Sądu należy w tej sytuacji uznać, iż odmawiając stronie skarżącej zwrotu opłaty za udzielone zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Wójt Gminy S. nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej. W związku z tym należy stwierdzić, iż pismo Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] stanowiło wyłącznie czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., iż sporne pismo Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] zawierające odmowę zwrotu stronie skarżącej opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – nie jest decyzją administracyjną. To z kolei oznacza, że od tej czynności wójta nie przysługuje odwołanie do SKO, a jedynie możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, przy zachowaniu stosownych wymogów proceduralnych, o których mowa w przepisach art. 52 § 3, art. 53 § 2 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe uznać należy, iż wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. prawidłowo zastosowało przepis art. 134 k.p.a., stwierdzając niedopuszczalność odwołania skarżącej spółki od czynności (pisma) Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w sprawie odmowy zwrotu opłaty za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W tym miejscu wskazać należy jedynie na marginesie, iż z uwagi na treść skargi oraz oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...] lutego 2007 r. i wydane w konsekwencji tego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia [...] marca 2007 r., skarga na sporną czynność (pismo) Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2006 r. będzie przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.