III SAB/Kr 22/07
PostanowienieWSA w Krakowie2007-11-15
Skład orzekający: Tadeusz Wołek, Dorota Dąbek, Krystyna Kutzner
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej w sprawie dotyczącej utrzymania i remontu drogi wewnętrznej mieści się w kognicji sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej w sprawie dotyczącej utrzymania i remontu drogi wewnętrznej nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, ponieważ działania organu w tym zakresie nie mają charakteru władczego rozstrzygnięcia administracyjnego (decyzji lub postanowienia). Ponadto, skarżąca nie wyczerpała trybu umożliwiającego wniesienie skargi na bezczynność, polegającego na uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia.Stan faktyczny
B. S. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, zarzucając mu bezczynność w wykonaniu czynności utwardzenia lokalnej drogi i poprawienia jej stanu przejezdności. Skarga została poprzedzona wnioskiem skarżącej o dokonanie prac i odpowiedzią Burmistrza. Burmistrz wniósł o oddalenie skargi, argumentując, że nie był zobowiązany do wydania aktu administracyjnego.Rozstrzygnięcie
Sąd odrzucił skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Dorota Dąbek spr. NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] postanawia : s k a r g ę o d r z u c i ć
III SAB/Kr 22/07
UZASADNIENIE
postanowienia WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2007r.
W dniu 14 sierpnia 2007r. B. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy zarzucając bezczynność w wykonaniu czynności utwardzenia lokalnej drogi i poprawienia stanu jej przejezdności. Skarga została poprzedzona pismem z dnia 4.04.2007r. zawierającym wniosek skarżącej o dokonanie w/w prac, oraz odpowiedzią na ten wniosek Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 7maja 2007r.
Ustosunkowując się do treści tej skargi Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na art. 3 §2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., w przedmiotowej sprawie bowiem Burmistrz nie był zobowiązany do wydania żadnego aktu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 §1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, a także na inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków
III SAB/Kr 22/07
wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 punkt 8 wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach cytowanych powyżej, a określonych w art. 3 §2 pkt 1-4.
Powstaje zatem pytanie, czy na Burmistrzu Miasta i Gminy ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu żaden z tych przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził. W przedmiotowej sprawie bowiem Burmistrz Miasta i Gminy nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007, nr 19, poz. 115) budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku -do właściciela tego terenu. Wszelkie zatem działania Burmistrza dotyczące utrzymania drogi wewnętrznej i jej remontu nie mają charakteru władczego rozstrzygnięcia administracyjnego: decyzji czy postanowienia w rozumieniu kpa.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącej Burmistrz Miasta i Gminy nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie ulega więc wątpliwości, że przedmiotowa skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy jest nieuzasadniona. Podmiot ten nie mógł bowiem żadnym władczym rozstrzygnięciem administracyjnym o którym mowa w art. 3 §2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnąć w przedmiocie remontu drogi. Nie może zatem być mowy o jego bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
III SAB/Kr 22/07
Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Sąd odrzucił skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Niezależnie od powyżej przedstawionych argumentów na marginesie jedynie należy podnieść, że skarżąca w niniejszej sprawie nie wyczerpała także trybu umożliwiającego wniesienie do Sądu skargi na bezczynność, a polegającego na konieczności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Także zatem i z tego powodu niniejsza skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło