II OZ 611/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. i W. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1070/07 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi K. i W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1070/07, po rozpoznaniu wniosku K. i W. J. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez K. i W. J. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny stanowiący załącznik nr 1 do tej decyzji oraz udzielającej K. i W. J. pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku usługowo-handlowego z lokalem mieszkalnym przy ulicy [...] w B. wykonanego jako etap inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Wójta Gminy B. z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący, zawierając we wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji twierdzeń, że organy obu instancji swymi decyzjami wstrzymały "możliwość użytkowania i pobierania pożytków" z nieruchomości skarżących oraz postawiły skarżących, jako inwestorów oraz prowadzących działalność gospodarczą "w sytuacji bez wyjścia", nie dając możliwości zarobkowania, a stwarzając jedynie sytuację, w której skarżący obowiązani są ponosić koszty, nie wykazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził zatem, że w świetle przepisu art. 61 ppsa oraz wniosku strony w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, podnosząc, że wykonanie przedmiotowych decyzji może wyrządzić nieodwracalne szkody. Skarżący wskazali, że i we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i na rozprawie przed Sądem I instancji niebezpieczeństwo wyrządzenia szkód skarżącym wykonaniem tych decyzji zostało opisane. W zażaleniu skarżący wypunktowali co dokładnie uważają za wyrządzenie im szkody poprzez niewstrzymanie decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie zaś z art. 61 § 6 ppsa wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 3 ppsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z akt sprawy wynika, że wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1070/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. i W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], zaś skarga kasacyjna od powyższego wyroku wraz z aktami została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec powyższego wyroku, przepis art. 61 § 6 ppsa znajduje swoje zastosowanie, bezprzedmiotowe stało się bowiem postępowanie w sprawie zażalenia od postanowienia z dnia 1 lutego 2008 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i jako takie podlegało umorzeniu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 ppsa.